ตอนที่ ๗๔ ทัพพันธมิตรเมืองกำพลเพชรยกมาช่วยพระมังคลา

๏ จะกลับกล่าวเจ้าประเทศทุกเขตแคว้นมาถึงแดนสิงหลภาษา
กระบวนเรือเหลือล้นคณนานางพระยาปราศรัยเป็นไมตรี
ได้พลไพร่ใหญ่น้อยสักร้อยแสนจะแก้แค้นรบพุ่งเอากรุงศรี
ยกมาตั้งลังกาท้ายธานีเกณฑ์โยธีตั้งค่ายเรียงรายกัน
เมืองมะหิมสิมพลเมืองสลัดเมืองจักระหวัดเมืองมัชะเมืองสมัน
เมืองระตินเมืองจินตะเมืองประจันต์ทั้งเก้าองค์พงศ์พันธุ์ผัวท่านยาย
อันเมืองน้อยร้อยเอ็ดประเทศท้าวขี้เกียจกล่าวยาวเฟื้อยเหนื่อยใจหาย
ขึ้นบนฝั่งตั้งเคียงเรียงเรียงรายเป็นหลายค่ายข้างฝั่งเกาะลังกา
พวกอยู่เกาะเงาะงวงทั้งปวงนั้นพวกคนธรรพ์ทั้งสหายหลายภาษา
ฝ่ายพวกพ้องกองทัพพระมังคลาตั้งริมท่าท้ายเมืองจัดเครื่องเลี้ยง
ปลูกโรงใหญ่ไว้สำหรับรับแขกนั้นเป็นหลั่นหลั่นชั้นรายชายเฉลียง
เที่ยวกวาดเอาข้าวน้ำเป็นลำเลียงจ่ายเสบียงเลี้ยงแขกแจกโยธา ฯ
๏ ฝ่ายพระศรีสุวรรณพงศ์พันธุ์พร้อมเห็นค่ายล้อมแว่นแคว้นไว้แน่นหนา
ทั้งเหนือใต้รายรอบขอบลังกาละไว้ช้าน่าที่จะมีภัย
จึงเกณฑ์ไพร่ใหญ่น้อยได้ร้อยหมื่นถือคบปืนหอกดาบกำซาบไสว
ให้สินสมุทรสุดสาครพระหัสไชยฝ่ายข้างในนางสุลารำภาผกา
เสาวคนธ์มณฑายุพานั้นวายุพัฒน์หัสกันพระกฤษณา
สิบเอ็ดองค์จงกำกับทัพโยธาถึงเวลาราตรีออกสี่ทิศ
เอาหยากเยื่อเชื้อไฟดินใส่เคล้าพากันเข้าเผาค่ายให้ไฟติด
เห็นศึกเสือเหลือหลามหนักความคิดอย่าให้ปิดทางรอบขอบเขตคัน
วายุพัฒน์นัดดาอาสาสนองจะขอลองฤทธิ์แรงพระแสงขรรค์
ข้างทิศใต้ค่ายข้าจะฝ่าฟันไปด้วยกันกับไอัยักษ์มีศักดา
ไม่เอาคนพลไพร่ไปเป็นห่วงให้ทั้งปวงไปสงครามตามภาษา
ศรีสุวรรณนั้นเป็นพระอัยกาชอบอัชฌาชื่นช่วยอำนวยพร
พอราตรีตีฆ้องยามสองถ้วนแบ่งกระบวนทัพทหารชาญสมร
หัสกันกับบิดาสุดสาครออกประตูอุดรคอยรอนราญ
สินสมุทรมีฤทธิ์กับกฤษณาออกประตูบูรพานำหน้าทหาร
พระหัสไชยกับวลานุชาชาญออกทางด้านตะวันตกยกโยธา
ทั้งสี่นางต่างรักษาบนหน้าที่คอยช่วยสี่กองทัพรับอาสา
วายุพัฒน์ถือพระขรรค์อันศักดาขึ้นขี่บ่ายักษ์แรงแกว่งกระบอง
ออกทิศใต้ใกล้ค่ายเห็นนายหมวดออกเดินตรวจพลขันธ์ผันผยอง
อ้ายยักษ์หมีตีตายลงก่ายกองที่เหลือร้องเรียกกันสนั่นไป
พวกนายทัพขับพลอลหม่านออกต่อต้านตายยับรับไม่ไหว
ฝ่ายหน่อนาถฟาดฟันพระขรรค์ชัยติดค่ายไหม้วู่วามพลุ่งพลามโพลง
เข้าค่ายไหนไฟลุกขึ้นทุกค่ายทั้งนายไพร่หลบโลดโขยดโขยง
กระท่อมทับพลับพลาหลังคาโรงไหม้โขมงโพลงสว่างดั่งกลางวัน
สินสมุทรจุดไฟไหม้ทุกค่ายฆ่าตัวนายหลายคนทั้งพลขันธ์
ตะวันตกยกเข้าเผาพร้อมกันข้างเหนือนั้นควันโขมงพลุ่งโพลงเพลิง
พวกนายทัพดับไฟก็ไม่หยุดทิ้งอาวุธวิ่งระเหิดเตลิดเหลิง
รอดดั้งแตกแยกผ่าหลังคาเปิงด้วยเปลวเพลิงโพลงกระพือฮือฮืออึง
๏ เหล่าพวกพลคนธรรพ์ป่วนปั่นวิ่งเพลิงก็ยิ่งพลุ่งโพลงเสียงโผงผึง
ดินที่ใส่ในตุ่มร้อนรุมรึงแตกตูมตึงกึงกังประดังกัน
ทัพลังกาฆ่าคนอยู่จนรุ่งเต็มท้องทุ่งที่ประเทศรอบเขตขัณฑ์
กลับเข้าวังทั้งหลายฝ่ายคนธรรพ์สมทบกันตั้งค่ายท้ายพารา ฯ
๏ ฝ่ายไทท้าวเจ้าเมืองต่างเคืองแค้นจะตอบแทนทำศึกจึงปรึกษา
บาทหลวงแม่เลี้ยงทั้งมังคลาพูดโลมเล้าท้าวพระยาทุกธานี
พระมังคลาว่าฝรั่งสิ้นทั้งหลายเห็นล้มตายหมายว่าจะล่าหนี
เรารวมรอมพร้อมกันในวันนี้ยกเข้าตีทีก็เห็นจะเป็นการ
แล้วเลี้ยงเหล่าชาวเมืองล้วนเรืองเดชอาวุธวิเศษเวทวิชาล้วนกล้าหาญ
เสวยแพนงแกงไก่กับชัยบานเมาสำราญรับว่าอย่าปรารภ
เผามันมั่งพังเข้าเอาให้ได้ช่วยกันไล่ให้เหมือนกับไล่จับกบ
ใส่ดินดำกำมะถันให้ครันครบมัดเป็นคบขว้างเข้าไปให้ไหม้ฮือ
คงฉิบหายชายหญิงทั้งสิงหลมันเป็นคนทนไฟได้อยู่หรือ
ยิ่งเติมซ้ำพร่ำเพ้อคะเอออือเสียงอึงอื้ออัดแอจะแก้แค้น
พวกนายหมวดตรวจพหลพลรบทัพสมทบครบเสร็จได้เจ็ดแสน
ถือเครื่องรบครบทั้งโล่ดั้งแพนมีแผงแผ่นแตะตับสำหรับกัน
แล้วเลี้ยงเหล้าเมาทั่วตัวทหารต่างเริงราญเรี่ยวแรงเข้มแข็งขัน
เสกสุราอาพัดบ้างกัดฟันพวกคนธรรพ์บันเทิงร่าเริงใจ ฯ
๏ พอมืดคํ่ายํ่าฆ้องยกกองทัพออกคั่งคับเข้าประชิดข้างทิศใต้
บ้างโห่เร้าเข้ารบพุ่งคบไฟพาดบันไดไต่ตีนปีนกำแพง
พวกหน้าที่ตีรันแทงฟัดฟาดข้าศึกสาดปืนลั่นเกาทัณฑ์แผลง
พุ่งแหลนหลาวง้าวทวนต่างสวนแทงชาวเมืองแย่งยิงปืนเสียงครืนครึก
นายกองทัพขับพลอลหม่านเข้าหักหาญโห่ร้องเสียงก้องกึก
บ้างรอนรันฟันทวารสะท้านสะทึกเสียงคึกคึกคนวิ่งเป็นสิงคลี
ศรีสุวรรณนั้นขึ้นยืนป้อมปืนใหญ่ลูกหลานไล่ไพร่ขึ้นรบไม่หลบหนี
สะเทื้อนทั้งลังกาทั่วธานีฝ่ายเทพินนิลกัณฐีตรีพลำ
วิ่งมาดูอยู่กับอายืนหน้าป้อมเห็นศึกล้อมลังกาอยู่คลาคลํ่า
ได้วิชามาแต่พ่อบริกรรมนึกในน้ำจิตกำจัดโบกปัดไป
พวกไพร่พลคนธรรพ์คิดหวั่นหวาดที่ปีนพลาดรากจุกลุกไม่ไหว
ต่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าระอาใจจนอุทัยใสสว่างต่างรวนเร
แต่พวกเกาะเงาะงวงเหมือนหลวงเถรไม่โจงกระเบนลอยชายเดินร่ายเร่
ฤๅษีดูรู้ในใจคะเนว่าเชื้อเทพารักษ์ทรงศักดา ฯ
๏ ฝ่ายเงาะดูมุนีเห็นสีสันรู้เล่ห์ว่าเทวัญกัลปังหา
แต่เงาะเป็นเหลนหลานท่านเทวาสามสิทธาเธอเป็นหน่อเกิดต่อเดียว
ดูหน้าตาสารพางค์เป็นข้างเงาะต่างหัวเราะเรียกว่ามาประเดี๋ยว
ฝ่ายพระเสาร์เข่าคุกขนลุกเกรียวกราบแล้วเลี้ยวหลีกมาหามุนี
ฝ่ายพวกพ้องกองทัพถอยกลับหลังฝรั่งนั่งฟังความสามฤๅษี
พระเรียกเงาะงวงว่ามาบัดนี้เงาะก็ไปได้ถึงที่เพราะวิชา
ฤๅษีสามถามว่าท่านอยู่บ้านไหนเงาะงวงไหว้บอกความตามภาษา
อยู่เกาะแตนแดนใต้ในคงคานางกฤษณาเมียสหายที่วายชนม์
ว่าพี่น้องของเขาเจ้าพิภพผู้ร้ายรบช่วงชิงเอาสิงหล
เชิญให้ข้ามาด้วยช่วยประจญจับตัวคนศัตรูพวกผู้ร้าย
ฤๅษีฟังนั่งหัวเราะเงาะพระเสาร์แล้วตรัสเล่าความหลังสิ้นทั้งหลาย
ให้เงาะฟังตั้งแต่ต้นมาจนปลายเขากลับกลายแกล้งว่าเป็นราคิน
แล้วถามว่าอาหารท่านไฉนจึงผ่องใสอินทรีย์ไม่มีกลิ่น
เงาะงวงว่าอาหารนํ้าตาลรินคลุกกับดินกินเท่านั้นทุกวันมา
แล้วก็ว่าข้านี้ถือสัตย์ซื่อสุดมาเสียทีอีมนุษย์มันมุสา
ถึงรบรับดับโมโหไม่โกรธาเครื่องสาตราข้ามิได้ไว้กับกาย
ต่อเมื่อรันฟันแทงจึงแย่งยุดเอาอาวุธที่ผู้นั้นเหมือนมั่นหมาย
ของของมันกลับฟันคนนั้นตายไม่คิดร้ายใครก่อนไม่รอนราญ ฯ
๏ สามสิทธาสาธุท่านสุภาพไม่ทำบาปหยาบช้าแกล้วกล้าหาญ
แล้วสั่งเหล่าสาวสรรค์พนักงานแต่งน้ำตาลโต๊ะใหญ่รินใส่มา
ได้พร้อมพรั่งตั้งเรียงเลี้ยงพระเสาร์อยู่พร้อมเหล่าเผ่าพงศ์พระวงศา
เงาะคำนับรับโถของโอชาหยิบดินมาเคล้าขยำกับน้ำตาล
ไม่มากนักสักเท่าไรฟองไข่เป็ดกินสำเร็จอิ่มเอมเกษมศานต์
นั่งพูดเล่นเจรจาอยู่ช้านานแล้วว่าท่านใจบุญกรุณา
จงอยู่ดีมีสุขอย่าทุกข์โศกอย่ามีโรคโรคันให้หรรษา
ไม่อยู่ด้วยช่วยรบไม่คบค้าจะด่าทอต่อว่าจะลาไป
แล้วลุกออกนอกเชิงเทินเนินถนนไม่มีคนใดเห็นว่าเป็นไฉน
ถึงทัพขึ้นยืนบนหน้าพลับพลาไชยร้องเรียกให้นางพระยามาหาเรา
แม่เลี้ยงทั้งมังคลาออกมาพร้อมต่างนอบน้อมนั่งคำนับรับพระเสาร์
เงาะว่ายายได้ผัวรักมัวเมาล่อลวงเราเอาความชั่วมาพัวพัน
เดี๋ยวนี้กูรู้แน่เป็นแท้เที่ยงเล่นลูกเลี้ยงลืมผัวตัวขยัน
ลูกสู้พ่อชนะโกงปะกันจนพระขรรค์นั้นก็เขาชิงเอาไป
เพราะสมทบรบพ่อโกงต่อผัวเข้าพันพัวปัวเปียเสียวิสัย
พลอยพวกพลคนธรรพ์มาบรรลัยแต่แรกรู้กูก็ไม่พอใจมา ฯ
๏ ฝ่ายยายแก่แม่เลี้ยงเถียงทะเลาะดูดู๋เงาะช่างมาพูดพื้นมุสา
ใครบอกเล่าเฝ้าตะโกนโพนทนาเชื่อฝรั่งลังกาอุลามก
น้อยหรือชะพระเสาร์เจ้าโมโหพูดหยาบช้าพาโลเหลือโกหก
ฟังคำเขาเฉาโฉดมาโกรธงกจะตกหลุ่มขุมนรกอเวจี ฯ
๏ ฝ่ายเงาะงวงล่วงรู้พวกผู้หญิงถ้าไม่จริงกูก็ไม่เสกใส่สี
อันมนุษย์มุสาถึงพาทีตัวกูนี้มิใช่เชื้อด้วยเหลือคด
นี่พระเจ้าเผ่าพันธุ์กัลปังหาไม่มุสาว่าทุกสิ่งเห็นจริงหมด
มึงตอแหลแก้เกี้ยวพูดเลี้ยวลดมันเหลือคดขึ้นเสียงเถียงทะเลาะ
จะพนันกันหรือเอามือชี้ประเดี๋ยวนี้มีท้องกระป่องเหยาะ
กลัวคนรู้ดูแลห่มแพรเพลาะน่าหัวเราะเพราะว่าถูกลูกเกเร ฯ
๏ ท่านยายเฒ่าเจ้าความคิดพูดปิดปกอ้ายโกหกกล่าวแกล้งมาแสร้งเส
พูดโสโครกโหยกเหยกเกกเกเรมึงชาติเงาะเกาะทะเลถือเทวา
โรคของกูรู้สิ้นทุกถิ่นฐานเป็นท้องมารเหมือนมีท้องต้องรักษา
ว่ามีท้องมองทางไหนไวนัยน์ตามาพูดพาโลลูกแสนซุกซน ฯ
๏ พระเสาร์ซ้ำรํ่าด่าอีหน้าด้านมึงท้องมารมีตัวมารหัวขน
ลูกอีเฒ่าเจ้าเมืองเพชรกำพลเจ้าเล่ห์กลแก่แรดร้อยแปดเพลง
ลืมคุณผัวมัวเมาเคล้าลูกเลี้ยงยังขึ้นเสียงเถียงทะเลาะชะเหมาะเหมง
ได้ผัวหนุ่มคลุมโปงนมโตงเตงอีนักเลงลูกเลี้ยงแลกเวียงชัย
มิกลัวกรรมรำมะก้าจ้าจองหองกูจะถองโครงจมูกให้ลูกไหล
เกลียดฝีปากขากเสลดเปรตจัญไรแล้วกลับไปลงเรือเหงื่อไหลย้อย
ลงอาบนํ้าชำระแล้วพระเสาร์ร้องเรียกเหล่าบ่าวไพร่ที่ใช้สอย
ออกเรือใหญ่ใบแตนค่อยแล่นลอยไปตามรอยร่องทางหว่างวารี
ต่างรู้ทั่วหัวเมืองลือเลื่องเล่าโกรธยายเฒ่าเจ้าเล่ห์มเหสี
ต่างเลิกทัพกลับล่าไปธานีเหลือแต่ที่ทัพพระมังคลา ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ