ตอนที่ ๔๓ นางเสาวคนธ์ยิงแก้ม

๏ จะกล่าววังลังกาวัณฬาราชเสียหน่อนาถนึกหมายเหมือนทายฝัน
กับรำภาผกาสุลาลีวันปรับทุกข์กันเห็นจะมีหมอดีมา
เพราะหัสไชยได้ธงลงอักษรมาถอดถอนเวทมนตร์ดลคาถา
ไม่ทันรู้จู่ไปเสียไกลตาจะตรึกตราแก้ไขฉันใดดี ฯ
๏ นางละเวงเกรงว่าพวกข้าศึกจะหาญฮึกรบพุ่งเอากรุงศรี
อนึ่งพระอนุชากับสามีได้หมอดีมาแก้จะแปรปรวน
ทางปรึกษาปรารมภ์ระทมทุกข์ไม่มีสุขเศร้าสร้อยละห้อยหวน
เขาชิงรักหักหาญเป็นการจวนจะก่อกวนการศึกให้นึกกลัว
นางยุพาลาลีทั้งพี่น้องไม่จากห้องร้องไห้อาลัยผัว
คิดถึงที่มีท้องให้หมองมัวต่างซ่อนตัวซบสะอื้นกลืนน้ำตา ฯ
๏ ฝ่ายโฉมยงองค์ละเวงวัณฬาราชคิดถึงบาทหลวงครูคู่ปรึกษา
จำจะไปงอนง้อขอสมาขอวิชาช่วยประจญคนทั้งปวง
จึงแจ้งความสามนางเหมือนอย่างนึกจะไปตึกสังฆราชพระบาทหลวง
ถึงโกรธาด่าทอว่าล่อลวงเราทั้งปวงง้องอนคงอ่อนใจ
อย่าถือโทษโกรธขึ้งไปพึ่งพระเห็นพระองค์คงจะไม่เสียได้
จงรีบจัดรถาหาดอกไม้จะรีบไปขอสมาท่านอาจารย์ ฯ
๏ ทั้งสามนางต่างรับคำนับน้อมมาเตรียมพร้อมรถาที่หน้าฉาน
เทียนข้าวตอกดอกไม้จัดใส่พานพร้อมทหารแห่แหนมาแน่นนันต์
นางวัณฬาอ่าองค์แล้วทรงเครื่องค่อยย่างเยื้องขึ้นรถพระกลดกั้น
นางรำภายุพาสุลาลีวันขึ้นนั่งชั้นลดเลื่อนให้เคลื่อนคลา
ถึงกุฎีที่ฝรั่งสังฆราชค่อยลีลาศเลียบบันไดขึ้นไปหา
เห็นพระนั่งตั้งธูปเทียนบูชาขอสมาหมอบเรียงเคียงเคียงไป ฯ
๏ บาทหลวงแก่แลเห็นเขม้นมุ่งโมโหฟุ้งร่ำด่าไม่ปราศรัย
อีตอแหลแร่ออกมาหากูไยกูมิได้ปรารถนาคบค้ามึง
ทั้งเจ้าข้าหน้าสดปดเป็นครอกมีแต่หลอกลวงกูไม่รู้ถึง
ไปรับตัวผัวเขามาเคล้าคลึงเมียเขาหึงโรมโรมเหมือนโหมโรง
อียุพาลาลีอีตอแหลไม่ทันแก่จะเป็นม่ายอีตายโหง
ช่างชักสื่อหาผัวอีตัวโกงจนท้องโป่งป่องหยอดยอดตำแย ฯ
๏ นางวัณฬาสารภาพกราบบาทหลวงฉันทั้งปวงผิดหมดปดตอแหล
รู้สึกในใจตัวว่าชั่วแท้สุดแล้วแต่เจ้าคุณกรุณา
ยังเคืองแค้นแม้นว่าจะลงโทษไม่ถือโกรธเลยสักนิดผิดหนักหนา
ฉันไม่มีที่เห็นเป็นกำพร้าจงเมตตาหลานรักอีกสักครั้ง
จะสัตย์ซื่อถือพระละพยศไม่โป้ปดตอแหลเหมือนแต่หลัง
บาทหลวงด่าว่ากูไม่พอใจฟังนางชาววังปากหวานน้ำตาลทา
ถ้าถึงที่มีการมาวานใช้ส่วนบุญไม่ได้ทำกรรมหนักหนา
กูคิดถึงคุณท้าวเจ้าลังกากรุณานับถือคนซื่อตรง
ครั้นมาถึงมึงได้ครองไอศูรย์ผ่าประยูรเสียศักดิ์กูรักหลง
เสียดายเหลือเชื้อกษัตริย์ขัตติย์วงศ์ไม่ดำรงรักศักดิ์รักแต่ตัว
พลอยให้หญิงสิงหลปะปนเปื้อนแต่เล่นเพื่อนแล้วมิหนำยังซ้ำผัว
กูเป็นพระละชีวิตไม่คิดกลัวมึงจะคั่วหรือจะยำมิทำไย
อันร่างเหมือนเรือนโรครับโศกสุขตายแล้วทุกข์มันจะมีมาที่ไหน
กูสัตย์ซื่อถือมั่นแม้บรรลัยจะขึ้นไปเป็นพระอินทร์กินสุรา
นี่ธุระอะไรที่ไหนหรือจึงด้านดื้อมากุฎีอีมุสา
หรือรู้ตัวกลัวบาปที่หยาบช้าจะสมาโทษทัณฑ์หรือฉันใด
กูก็จะอนุญาตไม่คาดโทษหาถือโกรธให้มึงตกนรกไม่
ถือคุณพระให้ดีแต่นี้ไปจงอย่าได้โป้ปดประชดกู
จงป้องกันอันตรายเสียดายศักดิ์แม้ไม่รักษายศจะอดสู
เห็นพวกพ้องของเขาชาวชมพูมาตั้งอยู่พร้อมพรั่งระวังภัย ฯ
๏ นางฟังพระอนุญาตประภาษถามจึงเล่าความจริงแจ้งแถลงไข
แล้วหยิบธงลงอักษรที่ซ่อนไว้กับดอกไม้ยื่นให้ดูอยากรู้ความ ฯ
๏ บาทหลวงรับจับต้องมองพินิจอักษรผิดลังกาภาษาสยาม
เคยเรียนครูรู้ว่าคือหนังสือพราหมณ์จึงอ่านตามปริศนาว่าอย่าทำ
ใครผูกไว้ไม่แก้เป็นแม่ม่ายเคยนอนหงายมาแต่ก่อนจะนอนคว่ำ
พออ่านออกดอกร่วงยับระยำรู้ว่าทำด้วยข้าวตอกเป็นดอกฟ้า
แล้วดูธงลงยันต์พระพิเนกประจุเสกล้างเล่ห์เสนหา
จึงว่าออหมอเฒ่าเจ้าตำราเห็นจะมากับกษัตริย์หัสไชย
คือทิศาปาโมกข์โลกเชษฐ์ผู้วิเศษการะเวกเสกมาให้
ทั้งปริศนาว่าเหน็บให้เจ็บใจนึกจะใคร่ลองฤทธิ์ไม่คิดกลัว
เกลียดแต่มึงซึ่งตอแหลมาแต่หลังให้นึกชังน้ำหน้ากะลาหัว
แล้วร่ำบอกดอกฟ้าเขาว่าตัวเป็นผู้หญิงชิงผัวไม่กลัวใคร
ซึ่งแต่ก่อนนอนหงายจะกลายคว่ำเป็นข้อคำเยาะเย้ยเฉลยไข
มีผัวเหมือนเดือนหงายสบายใจพอผัวไปจะต้องคว่ำกินน้ำตา ฯ
๏ นางฟังคำร่ำบอกยิ่งชอกช้ำทั้งแค้นคำค่อนคิดเป็นปริศนา
จึงวิงวอนผ่อนผันด้วยปัญญาเจ้าคุณด่าดีใจเหมือนให้พร
แต่ครั้งนี้มิช่วยเห็นม้วยมิดอย่าถือผิดหนหลังช่วยสั่งสอน
แม้ได้ตัวสินสมุทรสุดสาครเหมือนแต่ก่อนเห็นจะกลับกองทัพไป ฯ
๏ พระฝรั่งฟังคำยังอ้ำอึ้งเขาวอนถึงหลายหนทนไม่ได้
จึงว่ากูสู้สลัดตัดอาลัยหมายจะไปสู่สวรรค์ชั้นวิมาน
เหตุเพราะมึงจึงต้องทำบาปกรรมด้วยแม้มิช่วยก็จะฉาวจะร้าวฉาน
จงพร้อมกันตั้งสัตย์ปฏิญาณกูคิดการให้แล้วทำตามคำกู ฯ
๏ ทั้งสี่นางรับคำแล้วทำสัตย์ไม่ข้องขัดคิดคดให้อดสู
มิสัตย์ซื่อถือมั่นกตัญญูพระเยชูจงสังหารผลาญชีวี ฯ
๏ บาทหลวงว่าสาธุสะกูจะรับให้ผัวกลับมาอีกไม่หลีกหนี
แต่พวกเขาเล่าไม่ชั่วล้วนตัวดีเราใช้ผีแพ้เขาเราก็อาย
จะต้องเชือดเลือดอกออกประสมกับน้ำนมฝิ่นเสกเมฆฉาย
แม้ใครกินโลหิตไม่คิดกายรักจนตายทั้งชาติไม่คลาดคลา
ให้หอมเนื้อเหลืออดซึ่งรสราคเหมือนเด็กอยากนมแม่ชะแง้หา
ค่ำวันนี้อียุพาผกาสุลาจงเอายาพาย่องตอดดอดออกไป
ให้มันเข้าเป่ามนต์สะกดทัพแม้ไม่หลับพราหมณ์แก่คิดแก้ไข
เองเป็นหญิงยิงเกาทัณฑ์ข้ามมันไปพอมนต์ไสยเสื่อมหายให้พรายทับ
จึงเอายาทาลิ้นอ้ายสินสมุทรกับอ้ายสุดสาครทั้งนอนหลับ
ปลุกให้ตื่นกลืนน้ำนมอาคมวับจะรักกลับตามมาในราตรี
นางละเวงวัณฬารำภาเล่าทำเหมือนเขาอย่าให้ผัวเอาตัวหนี
คอยระวังขังไว้พอได้ทีออกไปตีกองทัพไล่จับตัว
บรรดาเหล่าเผ่าพงศ์วงศ์กษัตริย์ทั้งข้าเฝ้าเอามามัดแล้วตัดหัว
เอาไพร่ไว้ใช้เล่นเหมือนเช่นวัวตัวกับผัวจะได้อยู่เป็นคู่กัน
ต้องลงยันต์ฟันลิ้นให้สิ้นเสร็จถึงพูดเท็จก็เห็นจริงทุกสิ่งสรรพ์
แล้วเรียกไปในตึกจารึกยันต์ลงลิ้นฟันให้สตรีทีละคน
แล้วเอามีดกรีดถันคั้นโลหิตทำยาติดเกลือกกินแทรกฝิ่นฝน
รสสตรีแม้บุรุษปุถุชนให้รักทนไปไม่รอดต้องกอดกัน
แล้วสอนว่าครั้งนี้มิตีทัพเขาจะจับตัวฆ่าให้อาสัญ
ทั้งสี่นางต่างรับอภิวันท์พอสายัณห์กราบลามาในวัง
เรียกย่องตอดยอดรักมาซักซ้อมมันรับพร้อมใจสมอารมณ์หวัง
ต่างผูกม้ามาประทับแล้วยับยั้งขึ้นหยุดนั่งหน้าพลับพลาในราตรี ฯ
๏ ฝ่ายทิศาปาโมกข์โลกเชษฐ์เสกทรายเวทอาถรรพณ์ให้กันผี
โรยรอบค่ายควายธนูประตูมีในราตรีตรวจตราเรียกหากัน
บ้างตีฆ้องกองไฟมิให้หลับเห็นคนจับเข่นฆ่าให้อาสัญ
กองตระเวนเกณฑ์รบไว้ครบครันคอยป้องกันเจ้านายรายระวัง ฯ
๏ ฝ่ายสุวรรณมาลีปรานีบุตรกลัวสินสมุทรจะไม่ชื่นคิดคืนหลัง
เหมือนนกผู้คู่พรากมาจากรังใจจะยังปั่นป่วนถึงนวลนาง
จำจะจัดสตรีที่น้อยน้อยให้เคียงคอยปรนนิบัติไม่ขัดขวาง
แล้วฝึกหัดจัดเหล่าสาวสุรางค์ที่รูปร่างรุ่นราวสาวน้อยน้อย
ให้สำหรับขับกล่อมอยู่พร้อมพรักให้ลูกรักร่วมใจเรียกใช้สอย
ถือโทนทับพับเพียบล้วนเรียบร้อยร้องดอกสร้อยเสียงหวานประสานเพลง
ย้ายลำนำฉ่ำเฉื่อยระเรื่อยเสียงสอดสำเนียงระนาดฆ้องหน่องหน่องเหน่ง
เสียงผู้หญิงนิ่งฟังยิ่งวังเวงจนดึกดื่นครื้นเครงบรรเลงลาน ฯ
๏ ฝ่ายนงเยาว์เสาวคนธ์วิมลพักตร์กับน้องรักสิ้นทุกข์สนุกสนาน
แต่งละครฟ้อนรำเล่นสำราญร้องนิทานพระมณีเปรียบพี่ยา
ให้คนรำทำบทกำสรดเศร้าคิดถึงเจ้ายอพระกลิ่นถวิลหา
เป็นทุกข์ร้อนนอนอู้อยู่ศาลาแล้วรับช้าปี่นอกแกล้งหยอกกัน ฯ
๏ สุดสาครนอนดูรู้ว่าเย้ยพลอยชมเชยชื่นชวนกันสรวลสันต์
ด้วยสามองค์จงรักดั่งร่วมครรภ์มาถึงกันก็สนิทไม่คิดแคลง ฯ
๏ ฝ่ายยุพาลาลีสองพี่น้องถึงยามสองดาวฤกษ์ขึ้นเบิกแสง
ต่างขึ้นม้าพากันออกนอกกำแพงย่องตอดแต่งตัวนำช่วยกำบัง
มาริมค่ายนายไพร่มิได้เห็นเสียงยังเล่นทุกพลับพลาทั้งหน้าหลัง
ค่อยลัดแลงแฝงลับคอยตรับฟังถึงที่ฝังอาถรรพณ์เป็นควันโพลง
เหมือนเพลิงพลามลามไหม้ในพิภพย่องตอดหลบหลีกโลดกระโดดโหยง
ทั้งม้านางต่างเต้นเผ่นตะโพงฉุดชโลงลากไว้มิใคร่ฟัง
ออกห่างค่ายหายวับเพลิงดับหมดเห็นปรากฏว่าเขากันอาถรรพณ์ฝัง
สองนางใช้ย่องตอดตาบอดบังกลับเข้ายังกองทัพที่พลับพลา
น้าวธนูผู้หญิงขึ้นยิงข้ามหลังคาพราหมณ์ไพร่นายทั้งซ้ายขวา
ภูมิเจ้าที่หนีออกนอกพลับพลาเสียงโศกาแซ่ซ้องกึกก้องไป ฯ
๏ พอเสื่อมมนต์คนเล่นเห็นประหลาดเสียงหวีดหวาดเผืองฝาหลังคาไหว
ย่องตอดเข้าเป่ามนต์ดลฤทัยทั้งนายไพร่สามทัพหลับระเนน
นางละครฟ้อนรำยังทำบทล้มหลับหมดมือเท้ายังกราวเขน
พวกหน้าที่ตีฆ้องกลองตระเวนล้มระเนนนิ่งเงียบเซียบสำเนียง
เสนาะเสียงจังหรีดวะหวีดแว่วทั้งแจ้วแจ้วจักจั่นสนั่นเสียง
ฝ่ายพี่น้องสองราขับม้าเรียงย่องตอดเคียงเข้าประตูธนูควาย
มันขวิดขวับตับปอดย่องตอดเเตกกระดูกแหลกย่อยยับแล้วกลับหาย
ชักพร้าโต้โย้ตัวไม่กลัวตายเข้าฟันควายคึกคักจะหักคอ
แล้วฟันฟาดพลาดมือกระบือสู้สองนางรู้แยบคายว่าควายหมอ
น้าวธนูคู่มือแล้วถือรอหมายแต่พอตรงข้างสองนางยิง
พอถูกควายหายเห็นแต่เส้นตอกมนต์ต้องออกหนีธนูอีผู้หญิง
พลทั้งหลายนายไพร่ไม่ไหวติงระเนนนิ่งนอนหลับทุกทัพชัย
แต่ปาโมกข์โลกเชษฐ์วิเศษขลังร่ายมนต์บังนิ่งระงับไม่หลับใหล
แต่ความรู้ผู้หญิงแก้สิ่งไรก็เสื่อมไปเป็นว่าแก้ได้แต่ตัว ฯ
๏ ส่วนยุพาลาลีสองพี่น้องเที่ยวทุกห้องพลับพลามองหาผัว
นางลีวันนั้นถือกริชไม่คิดกลัวมาพบตัวภัสดาสุดสาคร
เห็นหลับเรียงเคียงน้องทั้งสองข้างชิดกับนางเสาวคนธ์บนบรรจถรณ์
หมายว่าชู้รู้แท้ด้วยแสงอนนึกเคืองค้อนคิดจะทำให้หนำใจ
เข้าถีบเอาเสาวคนธ์ที่บนอาสน์แต่แคล้วคลาดพลาดผิดคิดสงสัย
เดชะสัตย์อัศจรรย์ให้พรั่นใจจำจะใส่กลแกล้งให้แคลงกัน
จึงยั้งหยุดจุดเทียนเขียนหนังสือทำลายมือเหมือนของผัวตัวขยัน
แกล้งกล่าวกลอนค่อนว่าสารพันแล้วลีวันจึงวางข้างเสาวคนธ์
เอายาใส่ให้ผัวของตัวตื่นพระหอมชื่นซาบชุ่มทุกขุมขน
กลับคลุ้มคลั่งดั่งเดิมเคลิ้มสกนธ์รู้สึกตนลืมตาเห็นลาวัน
จึงผวาคว้ากอดสอดมือยุดนางทำผลุดผลุนปัดสะบัดหัน
สุดสาครร้อนใจดังไฟกัลป์ตามลีวันวิ่งมาขึ้นพาชี ฯ
๏ ฝ่ายยุพามาถึงพลับพลาสุดเห็นสินสมุทรกับพระมเหสี
นางสำหรับขับไม้มโหรีหลับกับที่เกลื่อนกลาดดาษดา
ให้นึกแสนแค้นพวกชาวผลึกเป็นข้าศึกจะใคร่จับสับเกศา
แต่คิดกลัวผัวจะขัดหัทยาไม่เข่นฆ่าแต่จะทำให้หนำใจ
ให้แจ้งความว่าเราเข้ามาชิดแม้จะปลิดเอาศีรษะก็จะได้
คิดแล้วลักชักดาบอันปลาบไฟเอาพาดไว้กับอุรานางมาลี
แล้วเที่ยวส่องมองดูตามหมู่หญิงไม่ไหวติงต้องมนต์สะกดผี
พลางเลี้ยววงตรงมาเห็นสามีหยิบขยี้ยาใส่ค่อยไหวติง
สะดุ้งตื่นกลืนน้ำนมอารมณ์รื่นให้ฉุนชื่นเชยสตรีเพราะผีสิง
เห็นยุพามาใกล้ดีใจจริงผวาวิ่งตามมาแล้วคว้ามือ
พลางกอดจูบลูบคลำแล้วซ้ำว่าไปไหนมาให้พี่คอยน้อยไปหรือ
นางผลักไสไม่หยุดพระยุดยื้อแล้วจูงมือกันออกมาขึ้นพาชี
ต่างควบขับกลับหลังเข้าวังในต่างพาไปเข้าห้องทั้งสองศรี
เมื่อคราวผัวมัวยาในราตรีนางเมียมิอยากนอนจนอ่อนแรง
ครั้นรุ่งเช้าเป่ามนต์ดลประทับเห็นเธอหลับแล้วไปเฝ้าเล่าแถลง
ต่างยิ้มหัวผัวมาหน้าตาแดงไม่หน้าแห้งเหมือนเมื่อผัวจากตัวไป ฯ
๏ นางวัณฬาว่าระวังนะครั้งนี้หมอคงมีมาเป็นแน่จะแก้ไข
คอยป้องกันอันตรายข้างภายในแต่พอได้ท่วงทีจะตีทัพ
จะเอาใจไพร่นายฝ่ายฝรั่งให้พร้อมพรั่งปกปิดกิตติศัพท์
พรุ่งนี้ป่าวชาวพาราให้มารับจะแจกทรัพย์ให้ทั่วทุกตัวคน
ทั้งสามนางต่างฟังสรรเสริญจะจำเริญยศยิ่งในสิงหล
แล้วทูลลามาข้างนอกบอกยุบลให้ป่าวคนเข้ามารับหน้าพลับพลา ฯ
๏ จะกล่าวความสามทัพหลับสนิทครั้นรุ่งฤทธิ์มนต์สร่างต่างผวา
รู้สึกตัวทั่วทัพทุกพลับพลาต่างเที่ยวหาสินสมุทรสุดสาคร
นางเสาวคนธ์อัดอั้นให้พรั่นจิตเห็นลิขิตที่สุวรรณบรรจถรณ์
ว่าสารศรีพี่ยาสุดสาครเจริญพรโฉมเฉลาเสาวคนธ์
เมื่อแรกเริ่มเดิมทีเราพี่น้องหมายจะครองความรักเป็นพักผล
บุญหาไม่ให้พี่จากนีฤมลเป็นต่างคนขาดกันแต่นั้นมา
เดี๋ยวนี้พี่มีคู่ที่ชูชื่นอันหญิงอื่นตัดขาดไม่ปรารถนา
ซึ่งน้องตามข้ามฝั่งมาลังกาพระบิดาจะให้อยู่เป็นคู่ครอง
เดี๋ยวนี้พี่เข้ารีตฝรั่งแล้วจะคลาดแคล้วเสาวคนธ์อย่าหม่นหมอง
จะรับเจ้าเข้ามาเลี้ยงเคียงประคองฝรั่งสองเมียห้ามบอกตามจริง
จึงออกมาหาให้พบประสบพักตร์พอสมรักร่วมห้องแม่น้องหญิง
จงกลับหลังยังนครอย่าวอนวิงอุส่าห์นิ่งนอนอยู่กับบูรี
คงได้คู่สู่ขอหน่อกษัตริย์ครองสมบัติการะเวกภิเษกศรี
นี่เป็นหญิงวิ่งมาเหมือนกาลีจะไม่มีใครสู่เป็นคู่ครอง
หรือรักเราเจ้าไม่กลับจะรับเลี้ยงอย่าทุ่มเถียงทะเลาะเขาเป็นเจ้าของ
จงวันทาลาลีเป็นที่รองจะเลี้ยงลองไว้สักครั้งที่ลังกา ฯ
๏ พอจบคำนางรำพึงตะลึงคิดความนี่ผิดทรงเดชพระเชษฐา
ชะรอยอีลีวันมันมารยามาแกล้งว่าจะให้ขาดญาติวงศ์
แต่มิใช่ลายมือหนังสือฝรั่งสำนวนทั้งลายลิขิตน่าพิศวง
ดูคลับคล้ายลายพระหัตถ์จัดประจงเห็นมั่นคงเชษฐาสุดสาคร
ยิ่งแค้นคั่งดังชีวิตจะปลิดปลดโศกกำสรดเศร้าทรวงดวงสมร
คิดเหมือนพี่ที่กำเนิดร่วมอุทรควรหรือค่อนขอดน้องให้หมองมัว
แต่เด็กมาอายุถึงเพียงนี้ก็ยังมิได้รู้จักรักชู้ผัว
มาตามพี่มิได้คิดชีวิตตัวกลับเป็นชั่วเชษฐาว่ากาลี
กรรมเอ๋ยกรรมซ้ำร้ายอายอดสูแม้ใครรู้สารพัดจะบัดสี
เพราะตามติดผิดพลั้งเสียครั้งนี้ถึงจะดีก็เหมือนชั่วมัวมลทิน
เป็นสาวแส้แร่วิ่งมาชิงผัวอันความชั่วดังเอามีดเข้ากรีดหิน
ถึงจะคิดปิดหน้าสิ้นฟ้าดินก็ไม่สิ้นสุดอายเป็นลายมือ
มิขออยู่สู้ตายวายชีวิตนางชักกริชข้างองค์มาทรงถือ
คิดจะแทงที่คอแล้วรอมืออารมณ์รื้อรักน้องเป็นสองใจ
สงสารพระชนนีที่ปกเกศไม่ทราบเหตุเคืองเข็ญเป็นไฉน
จะพรายแพร่งแจ้งกระจัดกับหัสไชยจะเสียใจพระน้องไม่ต้องการ
จำจะปิดกิตติศัพท์ให้ลับลี้พบพระพี่ภายหน้าจึงว่าขาน
ให้เห็นจริงสิ่งสัตย์ปฏิญาณแล้วจะผลาญชีวีอีลีวัน
ดำริพลางนางซ่อนหนังสือไว้ให้เจ็บใจดังชีวาจะอาสัญ
ยิ่งคิดถึงเชษฐายิ่งจาบัลย์สะอื้นอั้นมิได้ออกนอกพลับพลา
พวกสาวศรีพี่เลี้ยงอยู่เคียงข้างคิดว่านางพูนเทวษถึงเชษฐา
พระหัสไชยไปเที่ยวค้นแล้ววนมาถึงพลับพลาเข้าในที่ทูลพี่นาง
ไม่ทราบเหตุเชษฐาหามิได้เห็นจะไปตามสตรีเพราะผีสาง
นางฟังคำทำประชวรแกล้งครวญครางสะอื้นพลางตรัสบอกพระอนุชา
พี่ปวดเศียรเจ็บหลังนั่งไม่ได้พระน้องไปองค์เดียวเถิดเที่ยวหา
แล้วนิ่งนอนถอนสะอื้นกลืนน้ำตาอนุชาตกใจกระไรเลย
เรียกหาหมอรอฟังอยู่พรั่งพร้อมเตรียมยาหอมเครื่องอานคาวหวานเสวย
กำชับสั่งสี่พี่เลี้ยงที่เคียงเคยอย่าละเลยคอยระวังฟังอาการ
พระเข้านอกออกในมิได้หยุดอุตลุดเลี้ยวมาข้างหน้าฉาน
ให้ไพร่นายนั่งจุกทุกทวารตรวจทหารพร้อมพรั่งระวังภัย ฯ
๏ ฝ่ายสุวรรณมาลีไม่มีชื่นสะอึกสะอื้นอ่อนซบสลบไสล
ท้าวทศวงศ์พงศาพวกข้าไทช่วยแก้ไขพร้อมเพรียงเคียงประคอง
นางรู้สึกนึกถึงสินสมุทรหายกับน้องชายคืนหลังไปทั้งสอง
เห็นแก้ไขไม่หยุดสุดทำนองยิ่งฟูมฟองชลนาโศกาลัย
แล้วทูลท้าวทศวงศ์ผู้ทรงยศมันสะกดกองทัพให้หลับใหล
แล้วมิหนำซ้ำย่องเข้าห้องในเอาดาบไว้ริมอาสน์พาดอุรา
อันไพรีมีฤทธิ์ความคิดมากเห็นแสนยากยิ่งนักจะรักษา
คิดถึงองค์พงศ์กษัตริย์ภัสดานางโศกากำสรดสลดใจ ฯ
๏ ท้าวทศวงศ์สงสารรำคาญจิตให้มืดมิดไม่เห็นแผลจะแก้ไข
ตรัสว่าเราก็เห็นจนไม่พ้นภัยจำจะไปวอนว่าท่านอาจารย์
ช่วยแก้ไขให้หายเหมือนหมายพึ่งหรือจะถึงโรคตัดอติสาร
แล้วพาเหล่าเผ่าพงศ์พระวงศ์วานมาหาท่านพราหมณ์พร้อมน้อมประณต
แล้วเล่าความยามสองพวกกองทัพพากันหลับเหมือนกับต้องมนต์สะกด
ประเดี๋ยวนี้พี่น้องสองโอรสหายไปหมดมิได้รู้ทุกผู้คน
เป็นผีสางนางใช้ให้มารับหรือจะกลับไปด้วยหลงงงฉงน
เขาศักดิ์สิทธิ์ฤทธิ์เดชด้วยเวทมนตร์จะผ่อนปรนคิดอ่านประการใด ฯ
๏ ฝ่ายทิศาปาโมกข์โลกเชษฐ์จึงแจ้งเหตุให้พระองค์สิ้นสงสัย
หม่อมฉันเล่าก็เฝ้านั่งระวังภัยคอยแก้ไขผีสางปะรางควาน
แต่เหตุด้วยผีป่านัยน์ตาบอดมันรู้ถอดชีวาจึงกล้าหาญ
ควายธนูสู้มันประจัญบานบรรลัยลาญแล้วก็กลับเข้าจับควาย
ซึ่งป้องกันมันไม่อยู่เพราะผู้หญิงมันลอบยิงข้ามหลังคาคาถาสลาย
จึงได้เข้าเป่ามนต์พลนิกายทั้งไพร่นายนอนหลับพากลับไป
ซึ่งสตรีผีป่าเข้ามาปล้นพระเวทมนตร์ป้องกันมันไม่ไหว
จะตั้งกรรมทำมันให้บรรลัยเล่าก็ได้ดอกแต่ผิดในกิจพราหมณ์
เพราะถือศิลกินบวชสวดสวัสดิ์ไม่ฆ่าสัตว์ทำบาปที่หยาบหยาม
ได้แต่ทำกำราบเพียงปราบปรามก็เสียความข้องขัดด้วยสตรี
แม้มีใครไปถึงจึงจะเสกนกการเวกการวิกให้จิกผี
โลหิตออกนอกกายจึงหายดีแต่ไม่มีใครจะไปถึงในวัง
ครั้นจะให้ท่านยายไปขายนกก็วิตกกลัวจะไม่เหมือนใจหวัง
ขอบพิตรคิดด้วยช่วยกำลังได้เข้าวังแล้วก็เห็นจะเป็นการ
แม้กลับหลังครั้งนี้อีผู้หญิงมาตามชิงแล้วจงแปลงแต่งทหาร
มิให้กลับจับจำทำประจานแต่อย่าผลาญชีวันให้บรรลัย ฯ
๏ กรุงกษัตริย์ตรัสรับคำนับน้อมต่างยินยอมยินดีจะมีไหน
พอเวลาสายัณห์พรั่นพระทัยต่างลาไปพลับพลาตรวจตราพล ฯ
๏ ฝ่ายฝรั่งลังกาพวกข้าเฝ้าเที่ยวร้องเป่าชายหญิงชาวสิงหล
ให้รู้รอบขอบประเทศเขตมณฑลทั้งคนจนเข็ญใจไพร่ผู้ดี
พรุ่งนี้เช้าเจ้านายจะจ่ายทรัพย์เข้าไปรับหน้าพลับพลาหลังคาสี
ฝ่ายฝรั่งฟังรู้ทั้งบูรีแต่ราตรีมาบ้างที่ทางไกล
พอเช้าตรู่ผู้คนอลหม่านแน่นพระลานยัดเยียดเบียดไม่ไหว
ยังมาหลามตามทุ่งนอกกรุงไกรต่างเข้าไปเตรียมรับที่พลับพลา ฯ
๏ ฝ่ายนงเยาว์เสาวคนธ์ยิ่งหม่นหมองแต่ตรึกตรองตรอมจิตกนิษฐา
คิดบอกป่วยด้วยจะกลับไปพาราแต่รอรั้งหวังจะฆ่าอีลาลี
พอรู้ว่าเจ้านายฝ่ายฝรั่งจะออกนั่งยังพลับพลาหลังคาสี
จะปลอมแปลงแต่งเป็นชายชาวบุรีไปดูทีเผื่อจะพาเมียมาตาม
อีฝรั่งครั้งนี้แล้วศีรษะกูจะฉะเสียให้เด็ดไม่เข็ดขาม
ไหนก็ขาดญาติวงศ์จะสงครามเราจะข้ามคุ้งไปทำไมมี
ด้วยแรกรุ่นฉุนเฉียวไม่เหนี่ยวหน่วงสั่งข้าหลวงเหล่านางอยู่ข้างที่
เราธุระจะไปดูชาวบูรีอยู่ที่นี่นะอย่าให้ใครสงกา
แล้วทรงดำสำหรับสัประยุทธ์เหน็บอาวุธไว้กับกายทั้งซ้ายขวา
แล้วลัดแลงแฝงออกนอกพลับพลาแขกกะลาสีตามสองสามคน
ขึ้นพาชีรี่มาทางหน้าป้อมเข้าเดินปลอมชายหญิงชาวสิงหล
ผู้ใดเห็นว่าเป็นชายพวกนายพลเข้าไปจนถึงพลับพลาหน้ากำแพง ฯ
๏ ฝ่ายโฉมยงองค์ละเวงวัณฬาสมรครั้นแดดอ่อนสุริย์ฉายเมื่อบ่ายแสง
พร้อมบุตรีสี่กษัตริย์ต่างจัดแจงเลียบกำแพงมาประทับที่พลับพลา
ให้ชาวคลังนั่งรายจำหน่ายทรัพย์ให้คนรับคนละขันด้วยหรรษา
ที่รับได้ไปบ้างที่ยังมานางวัณฬานั่งดูกับภูวไนย
นางพี่น้องสองสุดากับสะหรีเคียงสามียิ้มย่องสนองไข
ทั้งสี่คู่อยู่ที่บนพลับพลาชัยเอาทองในคลังโกยมาโปรยปราย ฯ
๏ ฝ่ายนงเยาว์เสาวคนธ์วิมลมิ่งคิดจะยิงเสียให้สมอารมณ์หมาย
พอเห็นหน้าลาลีเคียงพี่ชายจึงขึ้นสายเกาทัณฑ์ค่อยผันแปร
จะยิงล่อพอให้เมียนั้นเสียโฉมเมื่อผัวโลมจะได้เห็นว่าเป็นแผล
พอลีวันผันเพ่งไปเล็งแลนางหมายแน่ยิงขวับกลับอัสดร
พอถูกปรางนางฝรั่งเข้าดังปุแก้มทะลุลูกตลอดไม่ถอดถอน
นางร้องกรีดหวีดคว้าสุดสาครประคองกรกอดเมียนึกเสียใจ
ดูคนยิงวิ่งหนีเห็นขี่ม้าใส่เสื้อผ้าสีดำพอจำได้
ยิ่งกริ้วโกรธโดดลงหน้าพลับพลาชัยทะลวงไล่เลี้ยวลัดสกัดสะแกง
กนิษฐากล้าหาญในการรบแกล้งหลีกหลบล่อลั่นเกาทัณฑ์แผลง
พระโถมทันกั้นกางไว้กลางแปลงเข้าจับแพลงพลัดพลาดประหลาดจริง
เขม้นดูรู้ว่าน้องร้องอุเหม่ช่างโว้เว้วิปริตผิดผู้หญิง
เขาว่าไรให้มั่งจึงชังชิงมาลอบยิงแก้มเมียเขาเสียงาม ฯ
๏ กนิษฐาว่าน้อยหรือพี่เจ้าส่วนว่าเขาละก็เจ็บดังเหน็บหนาม
หรือเห็นเมียว่าหอยพลอยว่าตามมันหยาบหยามเย่อหยิ่งจึงยิงมัน
ถ้ารักเมียเสียญาติขาดกันหมดอย่าละลดเลยมาฆ่าให้อาสัญ
เชิญเชษฐาพาอีลาลีวันมาสู้กันกับน้องทั้งสองคน ฯ
๏ สุดสาครค่อนแค้นว่าแสนแง่เหมือนอีแม่ค้าถั่วหัวถนน
แล้วนึกห่วงเมียรักพะวักพะวนละลานละลนแล่นกลับมาพลับพลา
เห็นเมียป่วยช่วยประคองแล้วร้องชะเป็นแผลหวะเห็นไม่หายทั้งซ้ายขวา
นางละเวงเกรงกษัตริย์ภัสดาให้หามมาปรางค์มาศปราสาทชัย ฯ
๏ นางลีวันรันทดสลดสลบจนค่ำพลบลุกนั่งยังไม่ไหว
สุดสาครนอนประคองอยู่ห้องในเอายาใส่แผลแก้มแต้มน้ำมัน
ถึงว่าแผลแลตลอดไม่มอดม้วยเพราะเหตุด้วยได้กินดินถนัน
จึงจานเจือเนื้องอกออกมาทันไม่ถึงวันแผลติดสนิทดี ฯ
๏ ฝ่ายโฉมยงองค์ละเวงวัณฬาราชพยาบาทองค์พระมเหสี
มันแกล้งใช้ให้มาฆ่าสุลาลีจะออกตีตอบแทนแก้แค้นมัน
จึงลอบสั่งนางรำภาผกาด้วยวันนี้ช่วยกำกับกองทัพขันธ์
ให้ยันตังทั้งวิรุญกับกุนตันไปตั้งกันกองทัพจะกลับไป
แล้วเร่งลากปืนใหญ่ขึ้นใส่ป้อมยิงค่ายอ้อมเสียให้ยับยกทัพไล่
สกัดสะแกงแทงฟันให้บรรลัยแม้ถอยไปกองซุ่มเร่งรุมรบ
ให้พวกเราตีประดาล้อมหน้าหลังอย่าให้ตั้งติดแยกแตกตลบ
พรุ่งนี้เช้าเราจะยกทัพสมทบออกประจบจับไว้ทั้งไพร่พล ฯ
๏ ฝ่ายสองนางต่างบังคมประนมสนองจะเกณฑ์กองทัพไว้ไม่ขัดสน
ถึงไพรีมีปีกหลีกไม่พ้นแล้วต่างคนต่างลารีบคลาไคล
เที่ยวลอบสั่งทั้งหลายพวกนายทัพเป็นความลับเล่าแจ้งแถลงไข
พวกขุนนางต่างยอมเห็นพร้อมใจต่างเตรียมไว้พร้อมกันตามสัญญา
พอเย็นย่ำค่ำคลุ้มชอุ่มอับต่างยกทัพแยกย้ายตามซ้ายขวา
บ้างโอบหลังตั้งหลีกเป็นปีกกาสกัดหน้าปิดทางที่กลางไพร ฯ
๏ ฝ่ายนงเยาว์เสาวคนธ์อยู่บนตำหนักแต่น้องรักก็ไม่แจ้งแถลงไข
ด้วยอ่อนศักดิ์หนักเบาไม่เข้าใจมิให้ใครล่วงรู้ทุกผู้คน
ครั้นพลบค่ำย่ำฆ้องทุกกองทัพตรวจกำชับโยธาโกลาหล
ท่านปาโมกข์โลกเชษฐ์ร่ายเวทมนตร์ช่วยคุ้มพลคุ้มกษัตริย์กำจัดภัย ฯ
๏ ฝ่ายลูกสาวเจ้าลังกาเวลาดึกเห็นข้าศึกสามทัพจะหลับใหล
พอฤกษ์ดีตีฆ้องฆาตกลองชัยยิงปืนใหญ่เป็นสัญญาเข้าราวี
ทั้งปืนป้อมพร้อมพรั่งยิงพังค่ายหักทำลายชายหญิงออกวิ่งหนี
ทัพฝรั่งตั้งโห่ต้อนโยธีเข้ารุมตีตึงตังประดังปืน ฯ
๏ ฝ่ายพวกพ้องกองทัพออกรับรบบ้างหลีกหลบลุยแฝกบ้างแตกตื่น
ไม่แลเห็นหนทางด้วยกลางคืนเสียงครึกครื้นตายยับแทบอับจน ฯ
๏ ฝ่ายทิศาปาโมกข์โลกเชษฐ์ร่ายพระเวทวิทยาเป็นห่าฝน
ให้ถูกตัวทั่วไปทั้งไพร่พลต่างคงทนแทงฟันไม่บรรลัย
แล้วบังตัวผัวเมียเสียให้หายอยู่สบายในพลับพลาที่อาศัย
นางเสาวคนธ์เร่งกษัตริย์หัสไชยพ่อรีบไปช่วยรักษาแม่มาลี
แล้วโฉมยงทรงสิงห์หญิงน้อยน้อยทั้งห้าร้อยเจนจบไม่หลบหนี
ออกรับรองป้องกันประจัญตีเสียงโยธีฮึกโห่เป็นโกลา ฯ
๏ ฝ่ายสุวรรณมาลีเสียทีทัพทหารยับแยกย้ายทั้งซ้ายขวา
จูงลูกน้อยสร้อยสุวรรณจันทร์สุดาไม่รู้ว่าจะไปหนตำบลใด
พวกผู้หญิงวิ่งหลามมาตามเจ้าเรียกขอเฝ้าเหล่าขุนนางไปข้างไหน
พอเหลียวเห็นหน่อกษัตริย์หัสไชยนางดีใจจูงกรแล้ววอนวิง
พ่อช่วยแม่แก้ไขพอให้รอดแล้วอย่าทอดทิ้งน้องทั้งสองหญิง
หน่อกษัตริย์หัสไชยชอบใจจริงฉันไม่ทิ้งมารดาอย่าปรารมภ์
แล้วเชิญองค์ทรงรถขับลดเลี้ยวให้คนเที่ยวต้อนเหล่านางสาวสนม
พวกมดหมอขอเฝ้าทั้งเจ้ากรมบ้างหกล้มหลงทางเพราะกลางคืน
พวกผู้หญิงวิ่งตลบเข้ารบพุ่งเหลือผ้านุ่งมาไม่ถึงสักครึ่งผืน
ตกประหม่าข้าศึกเสียงครึกครื้นด้วยเสียงปืนทัพฝรั่งดังระดม ฯ
๏ ท้าวทศวงศ์องค์อรุณกับอัคเรศทั้งแก้วเกษราสุรางค์นางสนม
อุตลุดยุดเหนี่ยวกันเกลียวกลมทั้งสี่กรมเข้าประสมเป็นกรมเดียว
ข้างหน้าออกนอกประตูคนอยู่หลังช่วยกันรั้งยุดยื้อล้วนมือเหนียว
จอมกษัตริย์ขัดเขมรออกเป็นเกลียวหม่อมห้ามเหนี่ยวเหนื่อยหอบบอบเต็มที ฯ
๏ ฝ่ายเจ้าพราหมณ์สามนายออกรายรบเห็นไพร่หลบหลีกหายพลัดพรายหนี
จึงรีบจัดรถาเทียมพาชีมาเทียบที่ริมพลับพลาหน้าพระลาน
แล้วเชิญท้าวทศวงศ์ขึ้นทรงรถอยู่พร้อมหมดมเหสีบุตรีหลาน
ข้าหลวงเหล่าเจ้าจอมหม่อมอยู่งานปีนทะยานยุดตะกายขึ้นท้ายรถ
บ้างพลัดตกหกคะเมนโคลนเลนเปื้อนนางตัวเพื่อนพยุงย่องค่อยจ้องจด
ทั้งสามพราหมณ์ตามระวังหน้าหลังรถอ้อมบรรพตผ่านมาข้างป่ารัง
พบกุนตันกั้นกางออกขวางทัพต้องถอยกลับทวนทบตลบหลัง
พวกห้ามแหนแสนสาวนางชาววังเหลือกำลังล้มลุกลงคลุกคลาน
เห็นแสงไฟไหม้ขอนเขาทอนสุมเสือตะคุ่มคิดว่าโยธาหาญ
ที่ขลาดเลาทิ้งดาบลงกราบกรานโปรดประทานชีวาอย่าฆ่าตี
เสือโฮกปีบถีบไปจิตใจหายลงนอนหงายแน่นิ่งไม่วิ่งหนี
ฝรั่งกลุ้มรุมรุกไล่คลุกคลีแต่ถ้อยทีแทงฟันไม่บรรลัย
ด้วยถูกฝนทนคงทรงชีวิตที่เหนื่อยจิตเจ็บจุกลุกไม่ไหว
ที่กลัวตายชายหญิงวิ่งร่ำไปฝรั่งไล่รบพุ่งจนรุ่งราง ฯ
๏ ฝ่ายลูกสาวเจ้าลังกาอยู่หน้าป้อมเตรียมไพร่พร้อมพอเวลาฟ้าสางสาง
จึงคุมพลคนละกองกับสองนางยกแยกทางซ้ายขวาเข้าราวี
นางรำภาหาพวกรมจักรจะหาญหักเกษรามารศรี
นางวัณฬาหาสุวรรณมาลีเที่ยวไล่ตีไพร่พลอยู่จนเช้า
นางยุพามาที่เสาวคนธ์อยู่จะเชือดหูแก้แค้นแทนน้องสาว
เห็นรบรับขับเคี่ยวเสียงเกรียวกราวสั่งให้บ่าวโบกธงเข้ายงยุทธ์
สมทบทัพขับฝรั่งจะพังค่ายขึ้นปีนป่ายตีต่อไม่รอหยุด
บ้างพุ่งซัดศัสตราแกว่งอาวุธอุตลุดจับกุมตะลุมบอน ฯ
๏ ฝ่ายโยธาการะเวกทั้งเล็กน้อยไม่หนีถอยรบรับสลับสลอน
อันฝูงคนฝนช่วยไม่ม้วยมรณ์ครั้นแดดอ่อนฤทธิ์หายค่อยคลายมนต์
กลับแทงฟันกันตายทั้งนายไพร่ทะลวงไล่รบรับกันสับสน
ส่วนโฉมยงนงเยาว์เสาวคนธ์เห็นนายพลนางผกาออกมารบ
จึงขับสิงห์วิ่งออกมานอกค่ายห้ามไพร่นายน้อยใหญ่ให้สงบ
แล้วร้องว่านางผกาเรามาพบให้พลรบกันทำไมมิใช่การ
แต่ฆ่าฟันกันตายเสียหลายหมื่นมิได้คืนเคหาน่าสงสาร
มาเราสองลองกันประจัญบานให้ทหารเห็นทั่วไม่กลัวกัน
เราเด็กกว่าอายุก็ยังอ่อนเจ้าฝึกสอนมาแต่ผัวตัวขยัน
เร่งออกมาราวีทั้งมีครรภ์ไม่ควรพรั่นดอกอุส่าห์เอาผ้ารัด
นางยุพาผกาไม่กล้าศึกด้วยได้ฝึกไว้แต่กลปรนนิบัติ
ที่ยิงแย้งแทงฟันไม่สันทัดแต่ปากจัดร้องชะเจ้าเสาวคนธ์
สุดสาครหล่อนไม่เลี้ยงเพราะเปรี้ยงแปร้นมาคุมแค้นลอบยิงชาวสิงหล
ใช่เผ่าพงศ์วงศ์วานใช่การตนพลอยคุมพลมารบสมทบทัพ
วานซืนนี้พี่ผัวพบตัวแล้วหรือน้องแก้วติดใจยังไม่กลับ
พระธิดาการะเวกภิเษกลับจะรบรับเรานั้นไม่พรั่นใจ
แต่ตัวเจ้าเล่าเดี๋ยวนี้อยู่ที่ล้อมยังไม่ยอมแพ้หรือถือไฉน
ถึงตัวดีมีปีกจะหลีกไปก็เห็นไม่พ้นมาวันทาเรา ฯ
๏ นางเสาวคนธ์ฟังคำยิ่งซ้ำแค้นจึงว่าแสนส่ำสามใส่ความเขา
พระเชษฐามาเป็นผัวเพราะมัวเมามึงอีเจ้ากลเสน่ห์ทำเล่ห์ลวง
พระพี่มาหากูอยู่ที่ทัพมึงพากลับเข้าไปขังไว้วังหลวง
จึงยิงน้องของมึงแถมให้แก้มกลวงเพราะล่อลวงเชษฐาสุดสาคร
น้อยหรือชะพระธิดาอีกาฝากแต่ต้นรากก้านกิ่งอยู่สิงขร
มิคิดที่มีครรภ์จะบั่นรอนสมที่ค่อนว่าเขาเพราะเมามัว ฯ
๏ นางยุพาว่าน้อยหรือช้อยชดนางงอนรถรักพี่ไม่มีผัว
เขาหุ้มห้อมล้อมไว้ยังไม่กลัวจะจับตัวทารกรรมให้หนำใจ
จึงร้องว่าฝรั่งสิ้นทั้งทัพถ้าใครจับตัวศัตรูให้กูได้
จะแต่งตั้งดังมหาเสนาในแล้วจะให้ทองคำพันตำลึง ฯ
๏ ฝ่ายฝรั่งทั้งหลายพวกนายไพร่ประมาทใจว่าเป็นหญิงต่างวิ่งถึง
เข้าจับกุมกลุ้มกลมพลาดล้มตึงสิงห์ทะลึ่งไล่กัดทั้งฟัดยี
เขย่งตบขบเขี้ยวลดเลี้ยวไล่ทั้งนายไพร่กลาดกลิ้งบ้างวิ่งหนี
นางขยับขับสิงโตไล่โยธีเที่ยวต้อนตีแตกพลัดกระจัดกระจาย ฯ
๏ ฝ่ายยุพาผกายืนม้ามุ่งเห็นรบพุ่งขึ้นคันเกาทัณฑ์หมาย
ฝ่ายนงเยาว์เสาวคนธ์คอยชม้ายพอลั่นสายเสียงขวับนางรับทัน
ถึงสามทีมิถูกรับลูกได้ด้วยว่องไวไสสิงห์วิ่งถลัน
จะฆ่าเสียเมียพี่ทั้งมีครรภ์เข้าตีรันนางผกาตกพาชี
พอย่องตอดลอดลัดสกัดจับจะฟันสับสักเท่าไรมันไม่หนี
แทงทะลุปรุยับแล้วกลับดีรู้ว่าผีตาบอดถอดเกาทัณฑ์
นางยิงถูกลูกตาถึงห้าดอกมันชักออกหักทิ้งวิ่งถลัน
สิงโตตบขบขย้ำนางซ้ำฟันดิ้นยันยันประเดี๋ยวหนึ่งลุกตึงตัง ฯ
๏ นางยุพาผกาขึ้นม้าได้ขับแต่ไพร่พรั่งพร้อมเข้าล้อมหลัง
นางเสาวคนธ์รนร้อนอ่อนกำลังพวกฝรั่งไล่รุกเข้าคลุกคลี
คิดจะฆ่าตาบอดให้มอดม้วยไม่รบด้วยแกล้งผละสละหนี
กลับเข้าค่ายให้ทหารออกต้านตีนางไปที่โลกเชษฐ์แจ้งเหตุกรณ์
อ้ายผีป่าตาบอดดอดมาด้วยฆ่าไม่ม้วยมรณามันกล้าหาญ
ขอความคิดวิทยาคุณอาจารย์ให้หลานผลาญตาบอดให้วอดวาย ฯ
๏ ฝ่ายปาโมกข์โลกเชษฐ์แจ้งเหตุสิ้นเสกสายสิญจน์สามเกลียวลงเรียวหวาย
ส่งให้นางพลางให้มนต์กลอุบายอย่าให้ตายแต่พอหลาบทำปราบปราม ฯ
๏ นางคำนับรับหวายกับสายเชือกวิ่งเสลือกสลนมาหน้าสนาม
ขึ้นทรงสิงห์วิ่งตรงออกสงครามทหารตามตีฝรั่งไม่รั้งรอ ฯ
๏ ย่องตอดเห็นเผ่นมาเงื้อพร้าโต้ฟันสิงโตผิดตัวมันหัวร่อ
นางชักด้ายสายสิญจน์ไปสวมคอมันกลัวงอยอบยุบลงฟุบตัว
นางได้ทีตีซ้ำด้วยลำหวายมันดิ้นหงายใจริกริกเข้าจิกหัว
ไปผูกไว้ในค่ายเหมือนควายวัวย่องตอดกลัวนอนนิ่งไม่ติงกาย
นางขับไพร่ไล่ฆ่าพวกฝรั่งก็แตกพังหลบลี้วิ่งหนีหาย
ทหารนางต่างสกัดไล่พลัดพรายทิ่มแทงตายตีล้มลงซมซาน ฯ
๏ นางยุพาผกาขับม้าหนีด้วยเสียทีเสียย่องตอดยอดทหาร
ทั้งสามทัพยับย่นไม่ทนทานเที่ยววิ่งพล่านพลัดพรายกระจายกัน
นางยุพามาพบพวกนายทัพต่างรอรับพวกพหลพลขันธ์
ประชุมได้ไพร่นายเป็นหลายพันสมทบกันตามลูกสาวเจ้าลังกา ฯ
๏ ฝ่ายนงเยาว์เสาวคนธ์ขับพลไล่เก็บของได้ดาษดื่นดาบปืนผา
เที่ยวตามน้องสองทัพที่อัปราไม่รู้ว่าจะไปหนตำบลใด ฯ
๏ ฝ่ายสามพราหมณ์ตามท้าวรมจักรทหารชักรถทรงเที่ยวหลงใหล
ทั้งสาวสรรค์กัลยาเสนาในข้าศึกไล่รบพุ่งจนรุ่งราง
พอพบกับทัพรำภาพวกฝรั่งมาคับคั่งคอยสกัดก็ขัดขวาง
ต้องรอรั้งยั้งหยุดอยู่หว่างกลางสมนึกนางรำภาจะฆ่าฟัน
ขับฝรั่งพรั่งพร้อมเข้าล้อมรบตีตลบหุ้มทัพถึงขับขัน
บ้างยิงแย้งแทงรุกไล่บุกบันเสียงครื้นครั่นคราวทัพเข้าอับจน
พวกขอเฝ้าสาวสนมชาวรมจักรละล่ำละลักวิ่งเสือกเสลือกสลน
พราหมณ์วิเชียรโมราเจ้าสานนทั้งสามคนขับม้าเข้าราวี ฯ
๏ เจ้าโมราฝ่าฟันถลันไล่ทั้งนายไพร่พลัดพรายกระจายหนี
วิเชียรนั้นลั่นธนูสู้ไพรียิงไปทีละเจ็ดลูกถูกไพร่พล
บ้างล้มตายหลายร้อยก็ถอยหลังไล่ฝรั่งแตกยับวิ่งสับสน
ที่ทัพขวางข้างขวาเจ้าสานนไล่ฟันพลพวกผรั่งแตกพังไป
แต่รำภาสะหรีไม่หนีหน้าต้อนโยธาหุ้มห้อมเข้าล้อมไล่
ต่างยิงแย้งแทงฟันกันบรรลัยฝรั่งได้ทีโห่ก้องโกลา
พอยันตังทั้งทหารมาพานพบช่วยรุกรบรำขวานเข้าด้านขวา
ฟันขอเฝ้าสาวใช้ไล่โยธารุกเข้ามาริมรถท้าวทศวงศ์ ฯ
๏ จอมกษัตริย์กวัดแกว่งพระแสงสู้ตะโกนกู่พราหมณ์พี่เลี้ยงจนเสียงหลง
เห็นศึกชิดติดตามพาสามองค์กระโดดลงจากรถเลี้ยวลดไป
เจ้าพราหมณ์กลับขับม้ารบฝรั่งยิงยันตังตกม้าเลือดตาไหล
พวกขอเฝ้าเข้าไปฟันจนบรรลัยบ้างแทงไพร่พลตายลงก่ายกัน ฯ
๏ นางรำภากล้าหาญถือขวานพ่อไม่รั้งรอเร็วรวดรบหวดหัน
ใครกีดขวางเหวี่ยงขวานประหารฟันวิเชียรกั้นหน้านางนางขว้างคลี
เจ้าพราหมณ์หลบรบรุมเข้ากลุ้มกลัดแกล้งสกัดกั้นหน้ารำภาสะหรี
แต่มีครรภ์ครั้นว่าจะฆ่าตีพระหน่อที่ครรภ์นางจะวางวาย
จึงแหวกทางพลางว่านางฝรั่งเดิมเราหวังว่าจะห้ามสงครามหาย
ให้สัญญาว่าเป็นมิตรไม่คิดร้ายมาปล้นค่ายฆ่าฟันด้วยอันใด ฯ
๏ นางรำภาว่าใครก่อข้าขอถามทั้งสามพราหมณ์ไม่รู้ไปอยู่ไหน
เมื่อวานนี้พี่สาวเจ้าหัสไชยปลอมเข้าไปหน้าพลับพลายิงลาลี
ว่าไม่รู้อุแหม่มาแก้เก้อเพราะพวกเธอทิ้งสัตย์ไม่บัดสี
จึงแก้แค้นแทนบ้างเหมือนอย่างนี้ยังจะมีหน้าว่าน่าไม่อาย ฯ
๏ เจ้าพราหมณ์แจ้งแกล้งว่าฉาหม่อมห้ามดูรูปงามปากกล้าประดาหาย
หากธิดาการะเวกทำวุ่นวายจะคิดร้ายรบแก้ก็แต่กัน
ตัวเป็นแต่พระสนมเมืองรมจักรควรจะรักอย่างเป็นข้านราสรรค์
บัดนี้ท้าวทศวงศ์พาพงศ์พันธุ์มาพร้อมกันอัคเรศเกศสตรี
จงไปเฝ้าเคารพอภิวาทจะพ้นราชอาชญารำภาสะหรี
แม้มิฟังยังจะดื้อเฝ้าถือดีโทษจะมีไม่แคล้วแล้วนะนาง ฯ
๏ นางรำภาสามารถชาติทหารจึงว่าขานอะไรปากมาถากถาง
ถึงชาตินี้ชีวิตจะวายวางไม่ไหว้นางอัคเรศเกษรา
พระผ่านเกล้าเข้ารีตเป็นสิทธิ์ขาดไม่นับญาตินับวงศ์เผ่าพงศา
เป็นอุปราชราชวังอยู่ลังกาเราได้ว่าที่พระเสาวนีย์
แต่บรรดามาอยู่ก็รู้หมดเรามียศอย่างพระมเหสี
ตัวเป็นข้าฝ่าละอองรองธุลีชอบภักดีด้วยเราเป็นเจ้านาย
จะได้เกียรติเจียดกระบี่ได้มียศให้ปรากฏกตัญญูไม่รู้หาย
อันข้าครอกนอกเจ้าบ่าวนอกนายหลังจะลายเลอะล้นถึงต้นคอ
แม้เจ้าพราหมณ์สามส่งองค์กษัตริย์ให้เราตัดชาติเชื้อไม่เหลือหลอ
จะทูลให้เป็นเจ้าทั้งเหล่ากอไม่ลวงล่อเลยนะเจ้าเราจะเลี้ยง ฯ
๏ สามพราหมณ์ฟังคั่งแค้นแทนกษัตริย์ต่างเคืองขัดคิดเกลียดขี้เกียจเถียง
จึงว่ากูผู้เป็นพระพี่เลี้ยงมีชื่อเสียงศักดินาเจ้าธานี
อันพวกเจ้าเหลาวิเรนเป็นเดนห้ามมาหยาบหยามต่อกษัตริย์น่าบัดสี
ถึงโปรดเจ้าเล่าก็เลี้ยงแต่เพียงนี้ไม่ทันที่จะถึงหม่อมจอมมารดา
จะให้เกียรติเจียดกระบี่เป็นที่พึ่งไม่คิดถึงต่างชาติวาสนา
มาจาบจ้วงล่วงพระราชอาชญาโทษถึงผ่าปากเจ้านางชาววัง
แม่สี่องค์ทรงทราบว่าหยาบหยามนางหม่อมห้ามเห็นจะยับไม่กลับหลัง
แล้วยิงขาม้าคะมำด้วยกำลังนางพลาดพลั้งพลัดหงายตะกายอาน
เผ่นขึ้นนั่งหลังม้าไม่กล้ารบควบสินธพเที่ยวหาโยธาหาญ
ประชุมได้ไพร่นายเหลือวายปราณมาประมาณสามพันตามวัณฬา ฯ
๏ ฝ่ายเจ้าพราหมณ์สามนายหญิงชายพร้อมไม่เห็นจอมกษัตริย์สกัดหา
พอเห็นออกนอกชะง่อนก้อนศิลาต่างเชิญมาทรงนั่งบัลลังก์รถ
กรุงกษัตริย์ตรัสกับสามพราหมณ์พี่เลี้ยงเดี๋ยวนี้เล่าเราเสบียงลำเลียงหมด
จะรบรับขับเคี่ยวเที่ยวเลี้ยวลดจะมิอดหรือจะไปข้างไหนดี ฯ
๏ เจ้าพราหมณ์ฟังบังคมประนมสนองจำจะต้องตามพระมเหสี
กับกษัตริย์หัสไชยรบไพรีจะเสียทีหรือพระองค์ยังสงคราม
แม้พบปะจะสมทบช่วยรบรับโยธาทัพพร้อมพรั่งกันทั้งสาม
เดี๋ยวนี้น้อยถอยกลับแม่ทัพตามจะเสียความขัดขวางทุกอย่างไป ฯ
๏ จอมกษัตริย์ตรัสตอบว่าชอบอยู่เจ้าเคยรู้ผันแปรช่วยแก้ไข
เจ้าพราหมณ์รับนับพลสกลไกรทั้งนายไพร่ติดตามสักสามพัน
รถฝรั่งลังกามันล่าทิ้งเก็บให้หญิงขี่ไปในไพรสัณฑ์
ทั้งเครื่องมือถือรบมีครบครันแล้วพากันตัดทางมากลางไพร ฯ
๏ ฝ่ายสุวรรณมาลีหนีฝรั่งไปกับทั้งหญิงชายพร้อมนายไพร่
แต่สองยามตามกษัตริย์หัสไชยหมายจะไปยังเขาเจ้าประจัญ
ทัพฝรั่งตั้งซุ่มออกรุมรบต้องหลีกหลบเลี้ยวเวียนเที่ยวเหียนหัน
ออกทางใหญ่ไปพอแจ้งแสงตะวันพบวิรุญกุนตันออกกั้นทาง
จะหักไปเห็นไม่พ้นด้วยคนน้อยจะกลับถอยหลีกลัดก็ขัดขวาง
พอเหลียวหลังยังเห็นคนข้างต้นทางกองทัพนางวัณฬาออกมาตาม
สกัดล้อมพร้อมพรั่งทั้งหลังหน้าดาษดาดูคนออกล้นหลาม
สุมาลีมีทหารต้านสงครามประมาณสามสี่ร้อยน้อยเท่านั้น
นางตกใจไหวหวาดจะขาดจิตเห็นสุดคิดเขาจะฆ่าให้อาสัญ
กอดธิดานารีร่วมชีวันสะอื้นอั้นอารมณ์ไม่สมประดี
พระหัสไชยใจกล้าว่าพระแม่อย่าท้อแท้ทุกข์ทำไมฉันไม่หนี
ถึงโกฏิแสนแน่นมามากกว่านี้ลูกจะตีตัดออกไปคงไม่ฟัง
พวกขอเฝ้าชาววังสิ้นทั้งหมดคอยรุนรถตามทางไปข้างหลัง
พระมาตุรงค์ทรงพระแสงแกว่งระวังสองน้องนั่งบังฝารถาไว้
สร้อยสุวรรณจันทร์สุดาว่าพระพี่แล้วอย่าหนีน้องรักให้ตักษัย
สุมาลีศรีสวัสดิ์กอดหัสไชยไม่เห็นใครแล้วพ่อคุณกรุณา
ถึงแม่นี้มิรอดจะมอดม้วยพ่อจงช่วยชีวิตกนิษฐา
แม่ยกให้ไว้เป็นน้องทั้งสองราเจ้าเมตตาน้องหญิงอย่าทิ้งกัน ฯ
๏ พอเสียงโห่โยธาเข้ามาใกล้พระหัสไชยลุกขยับจับพระขรรค์
สร้อยสุวรรณจันทร์สุดาต่างจาบัลย์นางช่วยกันยุดคร่าเชษฐาไว้
พวกฝรั่งลังกามันมากลุ้มจะจับกุมแล้วพระพี่นี้ไปไหน
อยู่ช่วยฉันมารดาเถิดอย่าไปพระหัสไชยจูบกอดพูดพลอดพลาง
พี่จะไปไล่ฆ่าอ้ายฝรั่งคอยระวังพระน้องอย่าหมองหมาง
แล้วลูบหลังสั่งน้องทั้งสองนางพอนางวางหัตถาออกหน้ารถ
ขึ้นทรงสิงห์วิ่งเข้ารับทัพฝรั่งต่างแตกพังล้มตายกระจายหมด
ใครกีดกั้นฟันฉะไม่ละลดแล้วนำรถฝ่าฟันป้องกันไป ฯ
๏ ฝ่ายวิรุณกุนตันมันแรงร้ายทั้งสองนายเห็นทหารต้านไม่ไหว
ต่างหัวร่อหน่อกษัตริย์หัสไชยเหมือนลูกไก่กระจ้อยร่อยมาพลอยตาย
ต่างชัยม้าถาโถมเข้าโจมจับกุมารรับรุกไล่มิได้ขยาย
ฟาดพระขรรค์ฟันต้องทั้งสองนายคอขาดตายตกม้าไล่ฆ่าพล
พวกฝรั่งทั้งทัพไม่รับรบต่างหลีกหลบล้มเสือกเสลือกสลน
นางละเวงเกรงจะไปเสียได้พ้นเร่งต้อนพลหุ้มห้อมเข้าล้อมรถ
พระป้องกันฟันฟาดตายดาษดื่นอ้ายพวกอื่นเข้ามาอีกไม่หลีกหลบ
พอยุพารำภายกมาพบเข้าช่วยรบรุมสกัดจับหัสไชย
พระควบสิงห์วิ่งระวังหน้าหลังรถจนแรงหมดฆ่าฟันมันไม่ไหว
ทั้งสามนางขับพลสกลไกรเข้ารุกไล่จับกุมตะลุมบอน
เดชะแก้วแคล้วคลาดก็พลาดเพลี่ยงพระเหนื่อยเพียงสิ้นแรงหยุดแผลงศร
บ้างถูกเหน็บเจ็บป่วยบ้างม้วยมรณ์มันยิ่งต้อนกันเข้าไปมิได้ลด
พวกตามเจ้าชาวผลึกไม่นึกรอดหมายม้วยมอดมิได้คิดชีวิตหมด
ทั้งชายหญิงวิ่งวุ่นเข้ารุนรถเที่ยวเลี้ยวลดหลบพัลวันมา ฯ
๏ หน่อกษัตริย์หัสไชยมิได้หยุดออกรบรุดแหลกทางไปข้างขวา
เห็นรถทรงองค์ลูกสาวเจ้าลังกาจึงร้องว่าถากถางนางละเวง
เป็นผู้หญิงชิงเอาผัวเขาไว้แล้วยังไม่สาสมทำข่มเหง
เขารู้เช่นเห็นชั่วไม่กลัวเกรงมารำเพลงอาวุธยุทธนา ฯ
๏ ฝ่ายโฉมยงองค์ละเวงนึกเกรงฤทธิ์ลูกนิดนิดมันแข็งแรงหนักหนา
แต่ยังเล็กเด็กอ่อนหย่อนปัญญาจะพูดจาล่อลวงดูท่วงที
แล้วห้ามไพร่ให้สงบที่รบสู้หมายจะดูเหลี่ยมเล่ห์มเหสี
จึงเสแสร้งแกล้งว่านางมาลีใช้ให้พี่สาวเจ้าถือเกาทัณฑ์
ไปยิงแก้มนางลาลีหน้าที่นั่งจึงตรัสสั่งให้มาฆ่าให้อาสัญ
แต่ตัวเจ้าเขายุจึงดุดันจะผ่อนผันปล่อยไปมิให้ตาย
นางมาลีนี้ข้าแค้นแสนสาหัสจะต้องตัดเอาศีรษะไปถวาย
แม้จะใคร่ได้รอดไม่วอดวายอย่าอับอายออกมาพูดจากัน
แม้งอนง้อขอโทษไม่โกรธขึ้งนั่นแหละจึงจะไม่ฆ่าให้อาสัญ
แม้มิฟังตั้งปึ่งทำดึงดันจะห้ำหั่นเสียให้แร้งมันแย่งกิน
จะบอกเจ้าเราให้ทัพไปนับแสนตั้งปิดแดนด่านท่าชลาสินธุ์
อย่าว่าแต่แม้เพียงจะเดินดินจึงจะบินขึ้นบนไม่พ้นมือ
ด้วยมากมายหลายทัพจะจับเจ้าน้อยกว่าเรานี้จะสู้ได้อยู่หรือ
จงตรองตรึกไปปรึกษาพูดหารือแม้นดึงดื้อก็จะได้ไล่ตะลุย ฯ
๏ พระหัสไชยไม่กลัวกลับหัวเราะตบมือเยาะยิ้มย่องร้องกุ๋ยกุ๋ย
เมื่อตะกี้นี้ตายกระจายกระจุยจนต้องลุยเลือดนองดังท้องธาร
ถึงโกฏิแสนแน่นมากเหมือนหยากเยื่อเราเหมือนเชื้อเพลิงน้อยจะคอยผลาญ
ไม่ย่อท้อง้องอนมารอนราญอย่ามาพาลผิดที่นะพี่ยา
เมื่อพี่นางครางครวญประชวรไข้หมอยังไปพร้อมพรักอยู่รักษา
พาโลเขาเอาแต่โทษมาโจทนาไม่ปรารถนาง้องอนจะรอนราญ ฯ
๏ ฝ่ายสุวรรณมาลีอยู่ที่รถได้ยินหมดเมื่อวัณฬาร้องว่าขาน
จะฆ่าเราเอาโทษตัวโปรดปรานมันคิดอ่านแอบรับสั่งสิ้นทั้งนั้น
จะตายร้ายตายดีก็ทีหนึ่งโมโหหึงหมกมุ่นให้หุนหัน
จึงแต่งองค์นงเยาว์ถือเกาทัณฑ์ออกยืนยันหน้ารถไม่ลดละ
แล้วร้องว่าฉาฉีอีฝรั่งขึ้นเสียงดังข่มขู่กูหรือหวะ
มาแต่งกลปล้นคายหมายชนะเห็นว่าพระหลงใหลแล้วได้ที
จะให้กูผู้ใหญ่นี้ไหว้กราบช่างหยามหยาบยิ่งกว่ากะลาสี
ถึงชั้นไพร่ในจังหวัดปถพีก็ไม่มีผู้ใดไหว้เมียน้อย
มึงอย่าพักยักยอกตะคอกขู่ถึงม้วยสู้ไว้ยศไม่ถดถอย
เห็นเอนเอียงเพลี่ยงพล้ำมาซ้ำพลอยอีกิ่งก้อยก็จะแปรเป็นแม่มือ
แม้มึงกล้าก็มาสู้ตามผู้หญิงพลางหมายยิงเยื้องคันเกาทัณฑ์ถือ
เห็นแม่นมั่นสันทัดเคยหัดปรือขยับมือขวาขวับดูฉับไว
ถูกที่ถันวัณฬาผวาหวีดแต่เกราะกีดขีดเชือดพอเลือดไหล
ครั้นยิงซ้ำนางรำภาฉวยคว้าไว้ละเวงได้สมประดีดูที่ทรวง
เอาเสื้อปิดมิดแผลร้องแก้หน้ากูจะผ่าอกเสียอีเมียหลวง
แล้วเร่งทัพขับไล่ไพร่ทั้งปวงลุยทะลวงไล่ล้างให้วางวาย
ฝรั่งล้อมห้อมหุ้มเข้ารุมรบตีตลบเลี้ยวไล่ไพร่ทั้งหลาย
พระหัสไชยไล่ฆ่าโยธาตายแตกข้างซ้ายฝ่ายขวาเข้าราวี
ต้องรบเวียนเหียนหันป้องกันรถเที่ยวเลี้ยวลดลัดป่าจะล่าหนี
ฝรั่งรุมกลุ้มกลัดสกัดตีเสียงโยธีครื้นครั่นสนั่นดัง ฯ
๏ ทั้งสามพราหมณ์ตามเที่ยวเลี้ยวตลบมาพบรบชุลมุนช่วยหนุนหลัง
ให้โยธีตีรุดไม่หยุดยั้งฟันฝรั่งล้มตายลงก่ายกัน
พระหัสไชยได้ทีตีกระทบฝรั่งรบรวนเรระเหหัน
ทั้งสามนางต่างขับทัพประจัญเสียงครื้นครั่นครึ้มฟ้าสุธาธาร
พอนงเยาว์เสาวคนธ์คุมพลรบมาพานพบพวกฝรั่งไล่สังหาร
ต่างตื่นแตกแยกย้ายกลัววายปราณอลหม่านเมื่อเวลาจะสายัณห์ ฯ
๏ นางละเวงเกรงกลับขับสินธพเลี้ยวตลบหลีกไปในไพรสัณฑ์
นางรำภากล้าหาญแกว่งขวานฟันคอยป้องกันลูกสาวเจ้าลังกา ฯ
๏ ฝ่ายข้าเฝ้าชาวผลึกรมจักรกลับฮึกฮักโห่ลั่นด้วยหรรษา
ทั้งสามทัพขับกันไล่ฟันมาพลลังกาแตกพลัดกระจัดกระจาย ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ