- ๑. แม่จ๋า
- ๒. อดีตมหาราชสดุดี
- ๓. วารสดุดี
- ๔. คลื่นแห่งสังสารวัฏฏ
- ๕. ภาพและสภาพ
- ๖. จริงกับแต่ง
- ๗. สังสารวัฏฏ
- ๘. รส
- ๙. ธรรมชาติกับมนุษย์
- ๑๐. แม้เมฆดำยังแรขอบน้ำเงิน
- ๑๑. ราตรี
- ๑๒. เตรียมชรา
- ๑๓. น้ำมันระกำ
- ๑๔. หัวไม้เก่าใหม่
- ๑๕. กิเลส
- ๑๖. นักกีฬา
- ๑๗. กีฬาไม่ถือชาติ
- ๑๘. น้ำใจนักกีฬา
- ๑๙. บทเพลงกราวกีฬา
- ๒๐. คำวิพากย์
- ๒๑. มิตรามิตร
- ๒๒. ภาพ ๔
- ๒๓. รามรันทด
- ๒๔. สามสอน
- ๒๕. มฤตยู
- ๒๖. ออปติมิสัมกับเป็สสิมิสัม
- ๒๗. สองนักสิทธ์
- ๒๘. ฉันเป็นหญิงหรือชาย
- ๒๙. ฉันเป็นชายหรือหญิง
- ๓๐. ชิงสุกก่อนห่าม
- ๓๑. ฉันขยันจริงๆ
- ๓๒. เขาเป็นคนขลาด
- ๓๓. เป็นตัวเราดีกว่า
- ๓๔. หัวหน้ากับลูกน้อง
- ๓๕. ไม้เรียว
- ๓๖. กถาศึกษาของเก่า
- ๓๗. นรี-นรุปฐาก
- ๓๘. พร
- ๓๙. โหราศาสตร์
- ๔๐. ดาราทองแห่งการแข่งขันยานยนตร์
- ๔๑. นักกีฬา
- ๔๒. การฝึกซ้อม Training
- ๔๓. แม่สำอาง
- ๔๔. จันทรชิต
- ๔๕. ดอกไม้
- ๔๖. หมอคงกับอาจารย์คำ
- ๔๗. ยถากรรม
- ๔๘. กระดูกสันหลัง
- ๔๙. เศรษฐเสนา สู้เศรษฐสงคราม
- ๕๐. เศรษฐกิจตกต่ำ
- ๕๑. โลกกับเครื่องจักร
- ๕๒. ภัยโลก
- ๕๓. พระของเรา
- ๕๔. ทำไม ?
- ๕๕. โจกโลก
- ๕๖. วัฏฏโก โลโก
- ๕๗. ชัยก่อกับชัยทำลาย
- ๕๘. กรรมงาม
- ๕๙. ยิหวาวิทยุ
- ๖๐. งานหกสิบ
- ๖๑. พฤษภ. ๒๔๗๙
- ๖๒. พรสี่
- ๖๓. ศานติสมัย
- ๖๔. อุดมคติกับสัมฤทธิคติ
- ๖๕. ใครและอะไรเอ่ย
- ๖๖. ดิม็อคระซีกับดิกเตเตอร์ชิป
- ๖๗. ไข้สันนิบาต
- ๖๘. คติพบใหม่
- ๖๙. สงครามจำแลง
- ๗๐. ชำร่วยโลก
- ๗๑. เงาะถอดรูป
- ๗๒. มัชฌิมาปฏิปทา
- ๗๓. ระบอบไหนแน่ ?
- ๗๔. ผีบุญ (๑)
- ๗๕. ผีบุญ (๒)
- ๗๖. ฝัน ?
- ๗๗. กฤษณา ?
หัวหน้ากับลูกน้อง
บาป นายฉันท่านแปลกเหลือทน เป็นคนชอบกล ชอบบ่นชอบว่าระอาใจ
บุญ นายฉันไม่ชอบบ่นใคร ว่าอะไรว่าไป เสร็จแล้วก็เลิกกันที ยามโกรธของท่านก็มี ควรตีหัวตี ควรด่าด่าเพราะเสนาะกรรณ ตีหัวไม่ใช่หัวฉัน หัวเม็ดทรงมัน แห่งชั้นหนังสือโสภา
บาป นายฉันไม่ตีไม่ด่า ท่านเป็นเทวดา ท่านว่าท่านดีนี่กระไร บรรดาคนที่ท่านใช้ สิล้วนเหลวไหล หาดีมิได้สักคน
บุญ เออ! นายฉันสิชอบกล ชมเราทุกคน ว่าล้วนเป็นงานเป็นการ ชมอย่างหน้าเบิกใจบาน ชมในรายงาน ไม่ชมก็แต่แก่เรา การงานท่านเก่งไม่เบา เราเองแหละเขลา ท่านจี้ท่านไชใช้สอย ยามใช้ชื่นใจไม่น้อย แฉล้มแช่มช้อย หมดเหนื่อยไม่น่าระอาใจ
บาป นายฉันใช้พลางแคะไค้ แทบทนไม่ไหว เราได้แต่จำใจทำ แต่ท่านขยันแม่นยำ อะไรอะไรก็ร่ำ จะทำเสียเองเก่งครัน ท่านว่าเราทำไม่ทัน ใจท่านหรือมัน ไม่ถูกเหมือนท่านปราร์ถนา เราก็ยิ่งจนปัญญา อัปยศหมดท่า ไม่สามารถช่วยท่านจริง ลงปลายการงานไม่วิ่ง เราได้แต่นิ่ง ให้ท่านบ่นว่าสาใจ ทั้งท่านทั้งเราไม่ไหว เกิดเหตุเภทภัย ก็ได้แต่โจษโทษกัน
บุญ แกได้นายผิดแม่นมั่น นายแกเหมือนกัน งานท่านไม่เหมาะนิสัย ท่านควรเลือกงานที่ไม่ เกี่ยวกับใครใคร เช่นงานฉะเพาะวิชา[๑] กันได้นายเหมาะนักหนา นายก็สมญา ว่าเหมาะแก่งานชาญชัย ใช้คนฝึกคนกล่นไป เหมือนนายช่างไม้ ฉลาดใช้เครื่องมือมากหลาย ท่านแต่งท่านลับฤๅวาย ค่อยคมสมหมาย ท่านชิดท่านใช้ได้งาน เหลือเข็นเล่นข้อบ่นาน กอบการโดยการ ท่านเก๊กก่อนงานท่านสลาย
บาป ฉันนี้มีกรรมมากมาย เที่ยวนินทานาย ชาติหน้ามิร้ายยิ่งหรือ ท่านฉะเพาะเคราะห์ดีที่ถือ โชคชอบธรรมคือ ชมนายดั่งนี้ดีหนอ
สิงห์. ๗๗
[๑] ......วิชา งานเกี่ยวกับวิชาฉะเพาะที่เป็นงานเทคนิค บางอย่างทำได้ลำพังตัวไม่ต้องเกี่ยวกับใครๆ เช่นงานตรวจค้นและทดลองเพื่อหาความจริงในห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญทำงานเช่นนี้ ไม่มีหน้าที่ปกครองคนมาก ไม่ต้องรับภาระในการฝึกฝนคนใช้ในหน้าที่ต่างๆ ดุจงานฝ่ายบริหาร ที่หัวหน้าต้องรับผิดชอบด้วย หัดคนใช้ให้เหมาะแก่งานของตนด้วย