กถาศึกษาของเก่า

สุ. จิ. ปุ. ลิ. วินิมุตฺโต
สุ. จิ. ปุ. ลิ. วินิมุตฺโต

กถํ โส ปณฺฑิโต ภเว
ผู้เว้นจาก สุ. จิ. ปุ. ลิ. นั้น

เว้น วิจารณ์ว่างเว้น สดับฟัง
เว้น ที่ถามอันยัง ไป่รู้
เว้น เล่าลิขิตสัง- เกตว่าง เว้นนอ
เว้น ดั่งกล่าวว่าผู้ ปราชญ์ได้ฤๅมี

โคลงเก่า

สุ. = สุต ฟัง

๑ กาลก่อนบห่อนใช้ หนังสือ
เพื่อศึกษาฝึกปรือ ท่านใช้
ฟังบอกเล่าหารือ ท่องบ่น จำแล
ท่องสู่กันฟังได้ เที่ยงแท้กุศล
๒. มากคนท่องจึ่งคล้าย มากฉะบับ พิมพ์พ่อ!
ธรรมและวิชาสรรพ อยู่ได้
สมัยนี้สมุดพิมพ์นับ ว่าแพร่ หลายแล้ว
นอกจากฟังจึ่งให้ อ่านไว้ทุกวัน
๓ เลือกสรรอ่านแต่ล้วน เรื่องดี ดีเทอญ
เรื่องเปล่าประโยชน์มี โทษซ้ำ
ฟังบัณฑิตเป็นศรี พาลสดับ เสนียดนอ
เชิญอ่านและตรับล้ำ เลิศข้างทางกุศล

จิ. = จินต์ คิด

๔ คนมิใช่นกแก้ว ควรคิด เป็นบ้าง
อ่าน, สดับ, รับรู้, จิตต์ หยั่งได้
ดี, ชั่ว, ถูก, ฤๅผิด จงตริ ตรองดู
รู้ตรึกลึกซึ้งได้ แจ่มแจ้งวิจารณ์ญาณ
๕ การอ่านต้องยิ่งใช้ ความคิด มากขึ้น
สมุดบ่บอกพาลบัณฑิต ท่านได้
ครั้นทราบว่าไม่ผิด พึงอ่าน แล้วแล
ยังจะต้องตรึกให้ แจ่มแจ้งใจความ

ปุ. = ปุจฉา ถาม

๖ ถึงยามเมื่อเกิดข้อ สงสัย
ถามสมุดเล่มสมุดไฉน ตอบได้ ?
จำต้องเที่ยวถามใคร ผู้ฉลาด รู้จริง
เว้นเที่ยวถามย่อมไร้ รอบรู้วิชา

ลิ. = ลิขิต เขียน

๗ หาความรู้เร่งให้ แม่นยำ
ลืมย่อมแก้ด้วยจำ จดไว้
จำมากนักจักทำ ตนดุจ ห้องสมุด
การจดจึ่งต้องให้ ชอบใช้ชาญเขียน

ตุล. ๗๑.

สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ