สรรคที่ ๓

๏ เตภ๎ยห์ ป๎รติช๎ญาย นลห์ ๏ พระนลประนมวันทา ทูลปฏิญญาจะรับใช้ กิจใด ๆ ท่านประสงค์ จักผจงจัดด้วยดี แล้วกฤตัญชลีนอบ ยอบกายอย่างเคารพ นบกราบสี่เทพไท้ หัดถ์ประสานเรียบไว้ จึ่งเอื้อนปฤจฉา ฯ

๏ เก ไว ภวัน์ตห์ กาศ๎จาเสา ยัส๎ยาหํ ทูต อีป์สิตห์
๏ ข้าแต่เทวะไท้ ท่านคือ ใครนอ
ยังบ่ทราบนามกร ออกอ้าง
การเปนทูตผู้ถือ สุรศาสน์
ควรจะรู้รอบข้าง สิทธิ์สรรพ์ ฯ
กึ จ ตัท์ โว มยา การ๎ยํ  
๏ อันการที่จักต้อง ประติบัติ
ขอพระโปรดบรรหาร ถี่ถ้วน
กถยัธ๎วํ ยถาตถัม์ ฯ  
ขอจงพระดำรัส สอนสั่ง
ข้าจะทำเสร็จล้วน ดั่งประสงค์ ฯ
๏ เอวัม์ อุก์เต ไนษเธน มฆวาน์ อัภ๎ยภาษต

๏ องคมัฆวานฟังปุจฉา แห่งราชานิษัธเจ้า จึ่งบรรหารเหตุเค้า เงื่อนถ้วนถ่องคดี ฯ

อมราน์ ไว นิโพธาส๎มาน์ ทมยัน์ต๎ยร๎ถมาคตาน์
๏ ทั้งสี่คือเทพไท้ ทรงฤทธิ์
อานุภาพศักดิ์สิทธิ์ เลิศแล้ว
ทั้งสี่ต่างตั้งจิต ปองเสน่ห์
ทมยันตีแก้ว เกียรติก้องแดนไตร ฯ
อหัม์ อิน์โท๎รยัม์ อัค๎นิศ๎จ ตไถวายัม์ อปาม์ปติห์
๏ ข้าไซ้รนามออกอ้าง องค์อินทร์
โน่นพระเทพอัคนินทร์ เลิศลํ้า
นั้นองค์พระเทวินทร์ วรุณราช
ผู้พิทักษ์น่านนํ้า นิตย์เกื้อกูลสรรพ์ ฯ
ศรีราน์ตกโร น๎ฤๅณาง ยโมยัม์ อปิ ปาร๎ถิว
๏ นั้นคือเทวราชเจ้า มฤตยู
ยมราชผู้มองดู ไป่เว้น
ดังนี้แหละพระภู ธรทราบ
ทั้งสี่ซึ่งชนเส้น เสร็จแล้เปรมกมล ฯ
ต๎วํ ไว สมาคตาน์ อัส๎มาน์ ทมยัน์ไต๎ย นิเวทย
๏ พระนลท่านจุ่งแจ้ง ไขคดี
แด่นาฏทมยันตี แน่งน้อย
โลกปาลา มเหน์ท๎ราท๎ยาห์ สภาง ยาน์ติ ทิท๎ฤก๎ษวห์
ว่าโลกบาลมี มหิทธิศักดิ์
และมเหนทรคล้อย จากฟ้ามาเยือน ฯ
ป๎ราป๎ตุม์ อิจ์ฉัน์ติ เทวาส๎ ต๎วาง ศัก๎โรค๎นิร์ วรุโณ ยมห์
๏ เตือนนางว่าข้าและ อัคนี
ยมราชวรุณมี จิตพ้อง
เตษาม์ อัน๎ยตมํ เทวัม์ ปติเต๎ว วรยัส๎ว ห ฯ
ขอรัตนนารี เลือกเทพ หนึ่งนา
เปนคู่สู่สมน้อง แนบเนื้อเนานาน ฯ
๏ เอวัม์ อุก์ตห์ ศัก๎เรณ นลห์ ป๎ราญ์ชลิร์ อัพ๎รวีต์
๏ ฟังบรรหารศักรินทร์ นลนรินทร์โศกเศร้า
จึ่งประณตนอบเกล้า ตอบถ้อยวัชรี ฯ
เอการ๎ถสมุเปตัม์ มาง น เป๎รษยิตุมร๎หถ
๏ ทั้งสี่มีเจตน์ล้วน ประสงค์ เดียวนา
ขออย่าใช้ข้าไป พูดพร้อง
กถํ ตุ ชาตสังกัล๎ปห์ ส๎ต๎ริยัม์ อุต์สหเต ปุมาน์
ข้าเองก็ใฝ่องค์ อรนุช นั่นแล
จะพูดแทนเทพข้อง ขัดขวาง ฯ
ปราร๎ถมีท๎ฤศํ วัก์ตุํ ตัต์ ก๎ษมัน์ตุ มเหศ๎วราห์ ฯ
๏ ขัดทางแล้วจึ่งกล้า ทูลวอน
ใจไม่ตั้งปากขยาย ไป่ได้
มเหศวร์มิ่งอมร อดโทษ ไว้เทอญ
ข้าอยากแต่รับใช้ เปี่ยมปรีดิ์ ฯ
กริษ์ย อิติ ศํศรุต๎ย ปูร๎วัม์ อัส๎มาสุ ไนษธ
๏ วัชรีตอบคำขัด ว่าจอมนิษัธกล่าวไว้
เต็มจิตจะรับใช้ ดั่งข้าปราถนา สิ้นแล ฯ
น กริษ๎ยสิ กัส๎มาต์ ต๎วํ ว๎รช ไนษธ มาจิรัม์ ฯ
๏ ฤๅราชาจะคืน คำยั่งยืนสัตย์ตั้ง
อย่าเนิ่นอย่ารอรั้ง รีบเต้าไปตาม สั่งนา ฯ
เอวัม์ อุก์ตห์ ส เทไวส์ ไตร์ ไนษธห์ ปุนร์ อัพ๎รวีต์
๏ ฟังความดำรัสไท้ เทวินทร์
พระนิษัธนครินทร์ ตอบถ้อย
สุรัก์ษิตานิ เวศ๎มานิ ป๎รเวษ๎ฏุํ กถัม์ อุต์สเห
อันนิเวศน์ภูมินทร์ อภิรักษ์ มั่นนา
ฤๅจะอาจหาญต้อย ถับได้ดังถวิล ฯ
ป๎รเวก์ษ๎ยสีติ ตํ ศัก๎รห์ ปุนร์ เอวัภ๎ยภาษต
๏ ศักรินทร์ตอบว่าท้าว อย่าฉงน
เธอจะถึงบัดดล แน่แล้ว
ส ชคาม ตเถต๎ยุก์ต๎วา ทมยัน์ต๎ยา นิเวศนัม์
ขาดตรัสจึ่งพระนล เธอถับ
ถึงนิเวศน์นางแก้ว สิทธิ์ได้โดยพลัน ฯ

๏ ททร๎ศ ตัต๎ร ไวทร๎ภี ๑๖ ฝ่ายว่าพระนลทรงธรรม์ พิศโฉมแจ่มจันทร์ ธิดาวิทรรภภูธร ๏ ซึ่งสถิตสถานสถาวร งามเลิศบังอร อยู่กลางระหว่างสขีคณา ๏ ดูราศีสว่างวามตา ดูดังดวงภา ณุมาศจรัสธาตรี ๏ พิศดูสอางค์เอี่ยมศรี วรวรรณินี วิสิฐสุลักษณ์นงคราญ ๏ งามทรงสิริสุกุมาร หัดถ์กรอ่อนปาน ประหนึ่งนิมิตร์แสร้งมา ๏ เอวกลมสมทั่วกายา ยิ่งพิศเพลินตา งามเนตร์ลำนักยวนใจ ๏ แม้แสงศศิธรผ่องใส แสงเห็นเย็นใจ ไม่เทียบเท่าแสงวรนุช ๏ แสงนางกระจ่างแจ่มสุด นวลลอองผ่องผุด พิไลยะลักษณราศี ๏ ยืนชมโฉมทมยันตี นิษัธบดี ฤทัยธร้อนรุมกาม ๏ ยิ่งพิศยิ่งคิดเห็นงาม ในโลกทั้งสาม บ่มีจะเทียบเปรียบปาน ๏ แต่คนึงถึงเทพบรรหาร พระนลภูบาล ธำรงซึ่งสัตย์ปฏิญญา ๏ แขงจิตข่มความเสนหา นิษัธราชา สถิตอยู่ด้วยดุษณี ฯ

๏ สัม์ภ๎ราน์ตาห์ ปรมางคนา ๏ ฝ่ายฝูงเยาวนารี ผู้มีรูปอันงามพร้อม ๏ ตตัส๎ย ตา ไนษธํ ท๎ฤษ๎ฏ๎วา ๏ ครั้นเห็นจอมนิษัธ แน่ถนัดอยู่ณท่ามกลาง ต่างนางก็ลุกยืน ตื่นดูองค์พระภูธร เห็นงามงอนหนักหนา น่าประหลาดแลลาน คณนงคราญยินดี พิศภูมีนลราช ต่างอภิวาทน์บูชิต ยิ่งพิศยิ่งเพลินใจ แต่นางในบ่มิหาญ ทูลภูบาลแต่สักคำ เนตร์ดูนำจิตนิยม ชมพลางนึกในใจ ๏ อโห รูปัม์ อโห กาน์ติร์ ๏ เออกระไรรูปอร่าม เออแสงงามน่ารัก เออทรงศักดิ์เรี่ยวแรง เชิงกำแหงแกล้วกล้า ใครหนอมาที่นี่ได้ ฤๅเทพไททรงศักดิ์ ฤๅเปนยักษ์แขงขัน ฤๅคนธรรพ์ผู้ฉลาด คณนาฏนงคราญ บ่มิหาญเจรจา ทักราชาสักคำเลย ต่างนิ่งเฉยดูได้ ราวเปนใบ้ทั่วกัน งันเพื่อความเปรมปรีย์ ทุกนารีวรางคนา ดูราชาจอดจ้อง ต่างจิตต่างคิดต้อง จิตล้วนพิศวง ท่านแล ฯ

๏ อไถนํ ส๎มยมานํ ตุ ส๎มิตปูร๎วาภิภาษิณี
๏ โฉมยงองค์สุดา แห่งราชาวิทรรภไซ้ร
ยิ้มพลางพินิศไท้ ตอบยิ้มภูบาล ฯ
ทมยัน์ตี นลํ วีรัม์ อภ๎ยภาษต วิส๎มิตา ฯ
๏ เยาวมาลย์ทมยันตี ดูนลวีระเจ้า
พิศพลางถามซึ่งเค้า คติข้อนำมา ฯ
๏ กัส๎ ต๎วํ สร๎วานวัท๎ยางค มม ห๎ฤจ์ฉยว๎รธน
๏ ดูราท่านผู้เอก องค์งาม
ผู้สกิดใจวาม วาบได้
ป๎ราป์โตส๎ยามรวัท์ วีร ช๎ญาตุม์ อิจ์ฉามิ เตนฆ
ท่านมาดั่งเทพยาม แผลงอิทธิ ฤทธิ์ฤๅ
ข้านี่อยากขอให้ ท่านแจ้งเหตุผล ฯ
กถัม์ อาคมนํ เจห กถํ จาสิ น ลัก์ษิตห์
๏ กลใดท่านอาจเข้า ถึงใน นี่นอ
ใครบ่ห้ามฤๅไฉน บอกข้า
สุรัก์ษิตํ หิ เม เวศ๎ม ราชา ไจโวค๎รศาสนห์
กรมวังระวังไว คอยจับ
พระดำรัสเจ้าหล้า แหล่งนี้กวดขัน ฯ
๏ เอวัม์ อุก์ตัส๎ ไวทร๎ภ๎ยา นลัส๎ ตาม์ ป๎รต๎ยุวาจ ห
๏ ทรงธรรม์นลราชเจ้า ฟังนางวิทรรภเว้า
ว่าแล้วตอบความ ฯ  
๏ นลัม์ มาง วิท์ธิ กัล๎ยาณิ  
๏ นามกรเรานี้ชื่อ พระนล
ขอแม่กัลยาณี จุ่งรู้
เทวทูตัม์ อิหาคตัม์  
มาหานิ่มนฤมล ผิวผ่อง
เปนทูตเทวราชผู้ เจตน์จินต์ ฯ
เทวาส์ ต๎วาม์ ป๎ราป์ตุม์ อิจ์ฉัน์ติ ศัก๎โรค๎นิร์ วรุโณ ยมห์
๏ ศักรินทร์อัคนิทั้ง วรุณ ยมแฮ
ใคร่จะครองนงเยาว์ ยอดหล้า
เตษาม์ อัน๎ยตมํ เทวัม์ ปตึ วรย โศภเน
ขอนางจุ่งเลือกสุน ทรเทพ หนึ่งนา
เปนคู่กับจอมฟ้า น่าหวัง ฯ
เตษาม์ เอว ป๎รภาเวน ป๎รวิษ๎โฏหัม์ อลัก์ษิตห์
๏ กำลังอานุภาพไท้ นำมา
จึ่งอาจประเวศถึง แทบห้อง
ป๎รวิศัน์ตํ น มาง กัศ๎จิท์ อปัศ๎ยัน์ นาป๎ยวารยัต์
ใครบ่อาจเห็นครา เราผ่าน
จึ่งบ่มีใครข้อง ขัดขวาง ฯ
เอตทร๎ถัม์ อหัม์ ภัท๎เร เป๎รษิตห์ สุรสัต์ตไมห์
๏ นี้นางคือข้อสั่ง สุรราช สี่นา
ขอแม่นิ่มนงลักษณ์ ทราบไว้
เอตัจ์ ฉรุต๎วา ศุเภ พุท์ธิม์ ป๎รกุรุษ๎ว ยเถจ์ฉสิ ฯ
นางได้สดับศาสน์ เทพสั่ง แล้วแม่
ขอจุ่งตอบสารไท้ ดั่งถวิล ฯ

๏ เรื่องพระนลสรรคที่ ๓ ดังนี้ ฯ

สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ