สรรคที่ ๑๔

๏ อุต์ส๎ฤช๎ย ทมยัน์ตึ ตุ นโล ราชา ๒๘ ฝ่ายนลบดี จากทมยันตี มีจิตร้าวราญ ทุกข์ร้อนรอนทรวง เปนห่วงเยาวมาลย์ รีบเข้าไพรสาณฑ์ เพื่อตัดอาไลย ๏ เดินไปมิช้า องค์พระราชา ก็แลเห็นไฟ แรงร้อนรุ่งโรจน์ ช่วงโชติแสงใส เปลวเพลิงเริงใหญ่ ในพนาลี ๏ ได้ยินเสียงร้อง อึกระทึกกึกก้อง จากกองอัคคี เสียงเหมือนคนเรา ถูกเผาและมี ทุกข์ท่วมทวี เหลือที่จะทน ๏ อาภิธาว นเลต๎ยุจ์ไจห์ ๑๖ โอย ๆ เร็วเถิดพระนล ฟังเสียงเพียงคน ที่ร้อนฤเหลือพรรณนา ๏ ปุณ๎ยโศ๎ลเกติ จาสก๎ฤต ๏ อีกร้องก้องราวอรัณยา เรียกองค์ราชา อ้าบุญโศลกฦๅไชย ๏ มา ไภร์ อิติ นลัศ๎ โจก์ต๎วา ๏ พระนลจึ่งตอบคำไป สำเนียงเสียงใส อย่ากลัวจะช่วยทันที ๏ มัธ๎ยัม์ อัค๎เนห์ ป๎รวิษ๎ยตัม์ ๏ ตรัสพลางทางพระภูมี ก็รีบจรลี เข้ากลางที่เพลิงเริงร้อน ๏ ททร๎ศ นาคราชานํ ศยานํ กุณ์ฑลีก๎ฤตํ ๒๘ ที่กลางเพลิงกาจ เห็นนาคราช อันใกล้ไฟฟอน กายขดเปนวง ทั่วองค์เหลือร้อน ปิ้มว่าจะมรณ บ่อาจหนีไป ๏ ส นาคห์ ป๎ราญ์ชลิร์ ภูต๎วา เวปมาโน นลํ ตทา อุวาจ ๏ กายนาคนั้นสั่น เพราะเกรงชีวัน จะต้องบรรไลย กราบลงตรงบาท นลราชฦๅไชย แล้วนาคจึ่งไข ขานข้อกิจจา ฯ

มาง วิท์ธิ ราชัน์ นาคํ กร๎โกฏกํ น๎ฤป  
๑๒ ดนูนี้นะกรรโก ฏะโกรคสุราชา
ประณตแทบพระบาทา พระทรงภพมหิทธี
มยา ป๎รลัพ์โธ มหร๎ษิร์ นารทห์ ส มหาตปาห์  
๏ ประมาทองค์พระนารท มหาพรตมหรรษี
ดนูหลอกพระโยคี เพราะว่าเหิมอหังการ
เตน มัน๎ยุปรีเตน ศัก์โตส๎มิ มนุชาธิปห์  
๏ มุนีเธอก็ขุ่นแค้น พิโรธแสนจะห้าวหาญ
ธสาปข้าฤช้านาน ทุเรศแท้พระจอมคน
ติษ์ฐ ต๎วํ ส๎ถาวร อิว ยาวเทว นล ก๎วจิต์  
๏ ธสาปให้สถิตนิ่ง บ่ให้ติงกระดิกตน
กระทั่งองค์นรินทร์นล จะเดินผ่านพนานต์มา
อิโต เนตา หิ ตัต๎ร ต๎วํ ศาปาท์ โมก์ษ๎ยสิ มัต์ก๎ฤตาต์  
๏ ณเมื่อองค์พระทรงคุณ ธการุญและช่วยพา
ณเมื่อนั้นและตูข้า จะพ้นสาปสราญรมย์
ตัส๎ย ศาปาท์ น ศัก์โตส๎มิ ปทาท์ วิจลิตุม์ ปทัม์  
๏ ก็อำนาจณคำแช่ง ฤรุนแรงทุโรดม
และคำสาปประสิทธิ์สม ดนูนิ่งณกลางไพร
อุปเทก์ษ๎ยามิ เต เศ๎รยัส๎ ต๎ราตุม์ อร๎หติ มาม์ ภวาน์  
๏ ผิราชันธโปรดด้วย และทรงช่วยฤสมใจ
จะตอบแทนพระคุณไท้ และช่วยให้ธหื่นหรรษ์
สขา จ เต ภวิษ๎ยามิ มัต์สโม นาส๎ติ ปัน์นคห์  
๏ จะเปนมิตระดีแสน จะทดแทนคุณานันต์
คณานาคะทั้งนั้น มิมีสู้ดนูเดียว
ลฆุศ๎จ เต ภวิษ๎ยามิ ศีฆ๎รัม์ อาทาย คัจ์ฉ มาม์ ฯ  
๏ จะทำตัวฤเหลือเบา พระผ่านเผ้ามิต้องเฉลียว
พระหัดถ์เพียงพระหัดถ์เดียว ก็อาจยกดนูไหว ฯ
๏ เอวัมํ อุก์ต๎วา ส นาเคน์โท๎ร พภูวางคุษ๎ฐมาตรกห์  

๒๘ พอขาดวาจา จึ่งนาคราชา ผู้เรืองฤทธิไกร สำแดงแผลงฤทธิ์ นิมิตร์ตัวไซ้ร ให้ย่อมลงไป เพียงเท่าอังคุษฐ์ ๏ จึ่งนลนเรนทร์ หยิบตัวนาเคนทร์ ซึ่งเบาที่สุด ออกพ้นจากเพลิง เถกิงวรุตม์ ง่ายดายประดุจ ยกก้อนสำลี ๏ พานาคราช มาที่อากาศ เย็นโล่งโปร่งดี ถึงที่อันว่าง ห่างเปลวอัคคี พ้นภัยไม่มี อันตรายา ๏ พอพระจะวาง ลงที่ระหว่าง กลางวันมรรคา จึ่งกรรโกฎก อุรคราชา เผยพจนา แด่พระภูธร ฯ

๏ ปทานิ คณยัน์ คัจ์ฉ ส๎วานิ ไนษธ กานิจิต์  
๑๒ พระจงค่อยลิลาศไป เถอะท้าวไนษะเธศร
และเมื่อยามเสด็จจร พระจงนับนะย่างไป
ตัต๎ร เตหัม์ มหาพาโห เศ๎รโย ธาส๎ยามิ ยัต์ ปรัม์  
๏ กะตัญญูณราชา มหาพาหุทรงไชย
จะตอบแทนถวายให้ ประสิทธิ์สิ้นณจินดา ฯ

๏ ตตห์ สํข๎ยาตุม์ อารัพ์ธัม์ อทศัท์ ทศเม ปเท ๒๘ ครั้นเธอย่างไป พอบรรจบได้ สิบขุมบาทา จึ่งนาคราช เก่งกาจหนักหนา กัดพระราชา มิทันรู้ดี ๏ พอนาคราช กัดภูวนาถ บ่มิช้าที พระรูปราชัน อันเปล่งปลั่งศรี ก็กลายจากดี เปนรูปเลวทราม ๏ พระนลภูวนัย พะวงสงไสย บ่ได้ทราบความ ยืนพิศดูองค์ รูปทรงอร่าม กลับกลายหายงาม ฉนี้ฉันใด ๏ ฝ่ายว่านาคินทร์ กลับกลายกายิน จากรูปคนไป เปนรูปอย่างงู แลดูภูวนัย เห็นเธอสงไสย ใคร่รู้เหตุการณ์ ๏ จึ่งกรรโกฎก ภุชงคนายก ทูลพระภูบาล ด้วยมธุรส สุพจมาน แจ่มแจ้งแห่งสาร ถี่ถ้วนมวลมี ฯ

๏ มยา เตน์ตร๎หิตํ รูปํ น ต๎วํ วิท๎ยุร์ ชนา อิติ  
๑๒ พระรูปทรงธแผกผิด ก็เพื่อพิษดนูนี้
ประสงค์ให้ชนาชี มิรู้จักพระทรงธรรม์
ยัต์ ก๎ฤเต จาสิ นิก๎ฤโต ทุห์เขน มหตา นล  
๏ และผู้ใดนะใจโหด ประสาธโทษฤทุกข์สรรพ์
ทะลายศุขพระนลอัน มหายศะฦๅสาย
วิเษณ ส มทีเยน ต๎วยิ ทุห์ขํ นิวัต์ส๎ยติ  
๏ จะร้อนกายและร้อนจิต เพราะเหตุพิษดนูร้าย
จะให้ทุกข์มิวางวาย มโนกลุ้มและรุมผลาญ
วิเษณ สํว๎ฤไต๎ร์ คาไตรร์ ยาวัต์ ต๎วาง นวิโมก์ษ๎ยติ  
๏ ณตราบใดพระบุญโศลก มิพ้นโศกวิโมกษ์พาล
ณตราบนั้นปิศาจหาญ มิพ้นพิษดนูไป
ตาวัต์ ต๎วยิ มหาราช ทุห์ขํ ไว ส นิวัต์ส๎ยติ  
๏ และตราบใดจะสิงอยู่ ณจิตภูธเรศร์ไท
ก็ตราบนั้นและมันไซ้ร จะต้องทนทุเวทนา
อนาคา เยน นิก๎ฤตัส๎ ต๎วัม์ อนร๎โห ชนาธิป  
โก๎รธาท์ อสูยยิต๎วา ตํ รัก์ษา เม ภวตห์ ก๎ฤตา  
๏ และผีใดทนงหาญ ทะลายศานติราชา
ผิถูกแช่งมิทันช้า จะช่วยเธอปะลาศภัย
น เต ภยํ นรว๎ยาฆ๎ร ทํษ๎ฏ๎ริภ๎ยห์ ศต๎รุโตปิ วา  
๏ สมิงมิ่งมนุษเก่ง บ่ต้องเกรงณสิ่งใด
ฤหมูป่ากระเหิมไพร ฤข้าศึกกระเหิมราญ
พ๎รห๎มร๎ษิภ๎ยัศ๎จ ภวิตา มัต์ป๎รสาทาท์ นราธิป  
๏ มิต้องเกรงพระฤๅษี และเหล่าชีทิชาจารย์
เพราะเหตุพิษดะนูศาน ติรักษานรินทร
ราชัน์ วิษนิมิต์ตา จ น เต ปีฑา ภวิษ๎ยติ  
สํค๎ราเมษุ จ ราเชน์ท๎ร ศัศ๎วัช์ ชยัม์ อวาป์ส๎ยสิ  
๏ ก็แรงพิษนิมิตท่าน มิเผาผลาญบดีศร
และยามยุทธะนากร จะมีไชยกะไพรี
คัจ์ฉ ราชัน์ อิตห์ สูโต วาหุโกหมิติ พ๎รุวัน์  
๏ พระแปลงนามะวาหุก จะพ้นทุกข์ทวีศรี
และเปนสาระถีมี วิชาอัศวะโกศล
สมีปํ ฤตุปร๎ณัส๎ย ส หิ เวทาก์ษไนปุณัม์  
๏ เสด็จเฝ้าพระราชัน ฤตูบรรณะจุมพล
ธรอบรู้วิเศษกล สะกาเล่นฤชำนาญ
อโยธ๎ยาง นครึ รัม๎ยาม์ อัท๎ย ไว นิษเธศ๎วร  
ส เตก์ษห๎ฤทยํ ทาตา ราชาศ๎วห๎ฤทเยน ไว  
๏ อโยธยาฤรมเยศร์ พระภูเบศร์จะทรงสราญ
วิชาดวดสะกาชาญ วิชาม้าสิแลกกัน
อิก์ษ๎วากุกุลชห์ ศ๎รีมาน์ มิต๎รํ ไจว ภวิษ๎ยติ  
๏ พระอิกษวากุกุลชา ติทรงอานุภาวัน
จะเปนมิตระสัมพัน ธะเลิศล้วนจะควรถวิล
ภวิษ๎ยสิ ยทาก์ษัช๎ญ เศ๎รยสา โยก์ษ๎ยเส ตทา  
๏ ณเมื่อใดพระเชี่ยวชาญ สะกาการฤสมจินต์
ณเมื่อนั้นพระภูมินทร์ จะสิ้นทุกข์สุขารมย์
สเมษ๎ยสิ จ ทาไรส๎ ต๎วัม์ มา ส๎ม โศเก มนห์ ก๎ฤถาห์  
๏ จะได้พบพระชายา สิเนหาสินิทชม
พระองค์คงจะได้สม พระไทยถ้วนมิควรศัลย์
ราช๎เยน ตนยาภ๎ยาง จ สัต๎ยัม์ เอตัท์ พ๎รวีมิ เต  
๏ จะได้รัชชะคืนครอง จะพบสองดนัยพลัน
ฉนี้แน่นะทรงธรรม์ ดนูทูลมิแสร้งเสริม
ส๎วรูปํ จ ยทา ท๎รัษ๎ฏุม์ อิจ์เฉถาส๎ ต๎วํ นราธิป  
สํส๎มรตว๎ยัส๎ ตทา เตหํ วาสัศ๎เจทํ นิวาสเยห์  
๏ ณบัดใดพระไทยจง จะดำรงพระรูปเดิม
ระฦกถึงดนูเพิ่ม พระไทยเศกสะพัตร์นี้
อเนน วาสสาจ์ฉัน์นห์ ส๎วรูปัม์ ป๎รติปัต์ส๎ยเส ฯ  
๏ ณเมื่อห่มสะพัตร์ฉับ ก็คงกลับวรินทรีย์
พระรูปเดิมเฉลิมศรี มิได้แผกฤผิดไป ฯ

๏ เการว ๒๘ ดูกรทรงภพ ผู้แก้วโกรพ ธรรมาธิปตัย ถึงเธอลำบาก ยากเย็นเข็ญใจ ควรอดทนได้ ดังเยี่ยงพระนล ๏ อิต๎ยุก์ต๎วา ป๎รทเทา ตัส๎ไม ทิว๎ยํ วาโสยุคํ ตทา ๏ เราจะแถลง ถ้อยคำสำแดง พจนานุสนธิ์ ภุชงค์พูดแล้ว ผ่องแผ้วกะมล ยื่นให้พระนล ซึ่งผ้าทิพสอง ๏ พระนลราชา ก็เปรมปรีดา รับผ้าเรืองรอง ทั้งเธอจดจำ ถ้อยคำทั้งผอง อันนาคนั้นปอง กล่าวแล้วด้วยดี ๏ ฝ่ายนาคราช พ้นภัยร้ายกาจ เกษมเปรมปรีดิ์ จึ่งบังคมลา นราธิบดี หายไปกับที่ ต่อหน้าภูบาล นั้นแล ฯ

๏ เรื่องพระนลสวรรคที่ ๑๔ ดังนี้ ฯ

สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ