ภัยโลก

ยุทธภัยใหญ่ยิ่งด้วยวิทยา- ศาสตร์เฮย
ภัยบกภัยน้ำอา-กาศพร้อม
ไฟเหล็กและไอสา-รพัตรพิษ
บอมบ์จากฟากฟ้าบ้อมระเบิดเปรี้ยงเวียงทลาย
หญิงชายใหญ่น้อยลูกเด็กเล็ก แดงแล
เหล็กไป่รู้เลือกเหล็กแล่นมล้าง
ไอพิษพิษคลอกเด็กผู้ใหญ่ ไม่เลือก
ศรพระจักรกฤษณ์อ้างเอกได้ไฉนหนอ
สมรภูมิแผ่นภาคพื้นพสุธา
ขึ้นสู่ห้วงเวหาระเห็จห้อม
อากาศทัพกรีธาทุ่มระเบิด เปิดเปิง
น้ำบกดินฟ้าล้อมแต่ล้วนมวลมรณ์
อนุสรภัยเศิกให้ใจหาย
มนุษย์ยิ่งก้าวยิ่งกลายกลับล้า
เลิกประกาศสงครามหมายเอาเปรียบ
เลิกประหารเลือกหน้าแต่หน้าทหารหาญ
สังสารวัฏฏนี้เป็นไฉน
มนุษย์นักกีฬาใจขลาดเข้า
ลุอำนาจกิเลสไพ-บูลย์แบบ บรรพฤๅ
ถ้ากระนั้นน่าเจ้าจะเข้าคืนไพร
ยุทธภัยใหญ่ยิ่งแล้วยังมี
ภัยใหญ่กว่ายายีอีกไซร้
คือภัยแห่งเสรีภาพเผด็จ[๑]
เพราะขาดข้างแคะไค้คัดค้านทานแถลง
สำแดงแห่งผู้ไม่ประมาท
ย่อมระวังผิดพลาดเพลี่ยงพล้ำ
กลัวคนอื่นเขาอาจต้านต่อ พอแรง
กับจะต้องรีบจ้ำจืดช้าระอาเตือน
มิเหมือนผู้ไม่ต้องกังวล ต่อใคร
ทำแต่ตามใจตนเท่านั้น
หนักเข้าคืบเข้าหนทางประมาท
งานขาดคนคุมครั้นเบื่อเข้าเซาซา
บรรดาคนกล้ากล่าวตามใจ จริงตน
จักเสื่อมศูนย์สิ้นไปไม่ช้า
เกิดมนุษยชุดใหม่ไวแทนที่
ผู้คิดส่วนรวมถ้าว่าแล้วตามกัน
อันแผนสิทธิ์ขาดนั้นยังประโยชน์
ยามเมื่อจะมาโปรดปราบให้
ความระส่ำระสายโหดเหิมหื่น
แห่งประชาคมไข้ค่อยฟื้นคืนดี
เกิดมีสิทธิ์ขาดได้ด้วยเหตุ
เกิดปฏิรูปเทศเท่านั้น
ยามประเทศเข้าเขตต์ขอส่วน สำเนียง
อำนาจใดจะกั้นกีดได้ดูดู๋!
ปฏิรูปเทศนี้นอกจาก จลาจล
ยังระยะเทศชนหากสงบแท้
ใครเป็นใหญ่ย่อมอยากเคารพ นบนอบ
เว้นแต่ต่างด้าวแม้หมิ่นต้องยอมตาย
นารายณ์นรราชเจ้าจอมปราณ
คือท่านชี้ขาดงานนั่นไซร้
ประวัติศาสตร์ขาดขานข่าวขัติ- ยราชฤๅ
ดีดุจน้ำคว่ำให้โทษร้ายดังเรือ
บุญเจือจริงดอกได้ผู้เด็ด ขาดดี
แผนสิทธิ์ขาดผลสำเร็จเลิศแท้
แต่คุณครุ่นโทษเข็ดกันอยู่ มากมาย
จึ่งรัฐธรรมนูญแก้เกี่ยงกู้กันภัย
สมัยเมื่อตกระยะต้องการตาม ตามกัน
ใดท่านว่างดงามชอบแล้ว
ครั้นว่องวุฒิความคิดค่อย ของตน
จึ่งรัฐธรรมนูญแผ้วเพียบพื้นพสุธา
บัดมาเบื่อด้วยมากหมอมาก ความฤๅ
แผนร่วมรวมลำบากยากเข้า
ความอลหม่านหากทำปฏิ- รูปเทศ
จึงระบอบสิทธิ์ขาดเจ้ากลับเข้าคืนครอง
ระบอบผองต้องปรับด้วยเทศชน จริงแล
ฝากับตัวสับสนบ่ได้
แต่โลกเริ่มระยะคนพ้นหุ่น แล้วแฮ
ใจรักขอร้องให้โลกไซร้ใจเห็น
ความเป็นเช่นว่านี้ทำไฉน
จึงจะหลีกพ้นภัยพิบัติได้
โลกเริ่มรุดรวนไปแผนเก่า กันฤๅ
หมุนมิหยุดดุจให้แจ่มแจ้งอนิจจัง
นิยมยังรังต้องเปลี่ยนเวียนไป ร่ำไป
ช้าฤเร็วคงไคลเคลื่อนคล้อย
แม้ระบอบรัฐประศาสน์ไฉนจะหยุด นิ่งเล่า
ภัยตัดภัยตามต้อยโลกน้อยดำเนิร

ธันว์. ๗๗


[๑] เผด็จ ตัด คือ ตัดเสรีภาพ ให้แล้วแต่ใจของผู้ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ