คลื่นแห่งสังสารวัฏฏ

แลทะเลลิบลิ่วล้วนละลอกหลาม
แล่นไล่ไววิ่งตามแตกส้า
ทะเลราบคลื่นเรียบงามหัวหงอก กระฉอกฟอง
ยามทะเลเป็นบ้าคลื่นท้าขุนเขา
คนเรากำเนิดคล้ายคลื่นมหา สมุทรนอ
เปลี่ยนกระดูกเปลี่ยนเนื้อมาทุกมื้อ
เฉกคลื่นเปลี่ยนน้ำคลาไคลวิ่ง จริงเจียว
ได้ใหม่ถ่ายเก่ารื้อรูปเลี้ยงชนม์เจริญ
ดำเนิรชีวิตด้วยเก่าไป ใหม่มา
เกิดเผล็ดเมล็ดพืชไฉนใหญ่เบิ้ม ?
คลื่นน้อยค่อยเจริญไวจนแข่ง คีรี
ชีพดับคลื่นดับเยิ้มหย่อมน้ำไปไหน ?
ทันใดวายุยาตรเต้าตูมตาม
ทะเลตื่นคลื่นโครมครามคลั่งไคล้
ชีวิตเกิดใหม่ยามจุตติ
ใหม่กับเก่าเดียวได้ใช่น้ำเดียวหรือ ?
ไยถืออัตตภาพไว้ไม่วาง ?
อยู่อย่างคลื่นเดินทางทั่วหล้า
ตายเยี่ยงทะเลปางคลื่นดับ
พยุเสกคลื่นใหม่ส้าส่วนน้ำเดิมไหน ?
มนุษย์ใดใจติดแต้วตัวตน เกินไป
ย่อมอยู่เพื่อตน ทนหม่นไหม้
ยามมรณ์บ่มีหนทางผุด เกิดแน่
ดูคลื่นเกิดดับได้คติคล้ายคลึงกัน
กรรมอันประกอบแล้วทำคืน ได้ฤๅ ?
ผลชั่วดียั่งยืนอยู่ไซร้
คลื่นซัดฝั่งครืน ๆฝั่งเปลี่ยน แปลงพ่อ
เว้างอกฟอกหินให้ชะโงกง้ำงำชล
ปรนฝั่งบังเกิดล้วนอ่าวแหลม เหลือตรา
แต่งภาพสภาพแถมทาบให้
เพื่อชีพอชีพแกมกันก่อ เกิดเทอญ
กรรมชั่วดีมีได้ดั่งให้เห็นผล
หนบกหนน้ำเตร่เวหน
ดกดื่มชื่นชูชนม์ชีพซร้อง
วิญญาณธาตุปรนปรือชีพ ชีพคง
คลื่นขาดวิญญาณต้องต่ำต้อยลอยเหลว
ดีเลวสูงต่ำล้วนเราสม- มุติแน่
กรรมแต่งแปลงประชาคมค่ำเช้า
ชีพอชีพอภิรมย์ล้วนแต่ง กันและกัน
กรรมก่อผลต่อเต้าติดต้อยตามสนอง

๑ พฤษภ. ๗๘

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ