แม้เมฆดำยังแรขอบน้ำเงิน

ยามระทมตรมตรอมหฤทัยเหมือนชีวิตจิตต์ใจออกจากร่าง
ให้ซึมเซาเศร้าสลดหมดหนทางกายเหมือนอย่างไม้ขอนท่อนทอดทิ้ง
เบื่อโลก เบื่อถิ่น เบื่อกินนอนแผ่นดินร้อนระงมทุกข์ถ้วนทุกสิ่ง
ในโลกนี้ไม่มีความสุขจริงยิ่งคิดยิ่งเบื่อโลกและชีวา
จะตายร้ายตายดีก็ทีหนึ่งลุกทลึ่งเถลือกถลนเหมือนคนบ้า
แล้วทอดกายสยายเกล้าเศร้าโสกาแหงนดูฟ้าตาค้างอย่างสิ้นคิด
เห็นเมฆหนาตั้งมาเป็นก้อนๆบดบังแสงทินกรเกือบสนิท
จวบโพล้เพล้เวลามาประชิดดวงอาทิตย์ทอแสงแทงสอดไว้
อนิจจาเมฆคล้ำดำแท้ๆอุตส่าห์แรขอบน้ำเงินเพลิดเพลินได้
อันคนเราถึงเศร้าโศกเพียงไรก็เบาใจเมื่อเขารู้เท่าทุกข์
พอเล็งเห็นโลกธรมขำข้อนี้ค่อยใจดียิ้มออกบอกสนุก
สติคืนเข้าแหล่งแห่งประมุขแลเห็นสุขและทุกข์เทียมคู่กัน
ทุกข์คือร้อน, ถอนทุกข์เหลือสุขเย็นของเห็นๆ ไม่ยากพอบากบั่น
เมฆก้อนนี้จึงมีคุณอนันต์ไม่เช่นนั้นมรณ์ภัยได้พบแล้ว

๑๕ มกร. ๗๗

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ