กถาศึกษาของเก่า

สุ. จิ. ปุ. ลิ. วินิมุตฺโต
สุ. จิ. ปุ. ลิ. วินิมุตฺโต

กถํ โส ปณฺฑิโต ภเว
ผู้เว้นจาก สุ. จิ. ปุ. ลิ. นั้น

เว้น วิจารณ์ว่างเว้นสดับฟัง
เว้น ที่ถามอันยังไป่รู้
เว้น เล่าลิขิตสัง-เกตว่าง เว้นนอ
เว้น ดั่งกล่าวว่าผู้ปราชญ์ได้ฤๅมี

โคลงเก่า

สุ. = สุต ฟัง

๑ กาลก่อนบห่อนใช้หนังสือ
เพื่อศึกษาฝึกปรือท่านใช้
ฟังบอกเล่าหารือท่องบ่น จำแล
ท่องสู่กันฟังได้เที่ยงแท้กุศล
๒. มากคนท่องจึ่งคล้ายมากฉะบับ พิมพ์พ่อ!
ธรรมและวิชาสรรพอยู่ได้
สมัยนี้สมุดพิมพ์นับว่าแพร่ หลายแล้ว
นอกจากฟังจึ่งให้อ่านไว้ทุกวัน
๓ เลือกสรรอ่านแต่ล้วนเรื่องดี ดีเทอญ
เรื่องเปล่าประโยชน์มีโทษซ้ำ
ฟังบัณฑิตเป็นศรีพาลสดับ เสนียดนอ
เชิญอ่านและตรับล้ำเลิศข้างทางกุศล

จิ. = จินต์ คิด

๔ คนมิใช่นกแก้วควรคิด เป็นบ้าง
อ่าน, สดับ, รับรู้, จิตต์หยั่งได้
ดี, ชั่ว, ถูก, ฤๅผิดจงตริ ตรองดู
รู้ตรึกลึกซึ้งได้แจ่มแจ้งวิจารณ์ญาณ
๕ การอ่านต้องยิ่งใช้ความคิด มากขึ้น
สมุดบ่บอกพาลบัณฑิตท่านได้
ครั้นทราบว่าไม่ผิดพึงอ่าน แล้วแล
ยังจะต้องตรึกให้แจ่มแจ้งใจความ

ปุ. = ปุจฉา ถาม

๖ ถึงยามเมื่อเกิดข้อสงสัย
ถามสมุดเล่มสมุดไฉนตอบได้ ?
จำต้องเที่ยวถามใครผู้ฉลาด รู้จริง
เว้นเที่ยวถามย่อมไร้รอบรู้วิชา

ลิ. = ลิขิต เขียน

๗ หาความรู้เร่งให้แม่นยำ
ลืมย่อมแก้ด้วยจำจดไว้
จำมากนักจักทำตนดุจ ห้องสมุด
การจดจึ่งต้องให้ชอบใช้ชาญเขียน

ตุล. ๗๑.

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ