พร

(แสดงวิธีสอนแห่งมหาวิทยาลัย)

(กาพย์ห่อโคลง)

โรงเรียนหลายหลากล้วนเลอวิทย์
ประถมมัธยมผิดแผกชั้น
สูงสุดสรรพวิชาประสิทธิ์อุดมศึก- ษาคือ
มหาวิทยาลัยนั้นแน่แล้วเรามี
โรงเรียนหลายหลากล้วนวิชาถ้วนทั่วถึงกัน
ประถมมัธยมนั้นต่างแต่ชั้นต้นกลางไป
อุดมศึกษาสุดวิชาทุกอย่างไซร้
คือมหาวิทยาลัยแน่แล้วต้องของเรามี
ปัญญาฐานะให้พอสม ตนพ่อ
โดยมากเพียงจบประถมออกแล้ว
ผู้ถึงเสร็จมัธยมน้อยหน่อย
เสร็จอุดมสมแผ้วผิน้อยควรนำ- พาแล
ปัญญาฐานะให้การเรียนได้พอสมตน
เพียงประถมมากเหลือล้นต่อจากนั้นบ่พลันไหว
มัธยมย่อมน้อยเข้านานไม่เบายากเหลือใจ
ยิ่งมหาวิทยาลัยยิ่งยากล้ำควรนำพา
แรกเรียนก็เด็กล้วนนักเรียน
แล้วแต่ครูหันเหียนหัดให้
ลุชั้นนิสิตเจียนเป็นโสด
ตนช่วยตนเองได้ดั่งนี้ธรรมเนียม
ประถมและมัธยมฉายาสมเด็กนักเรียน
แล้วแต่ครูหันเหียนควบคุมหัดจัดนิสสัย
ครั้นเข้าเป็นนิสิตมหาวิทยาลัย
ธรรมเนียมฝึกผู้ใหญ่ต้องมอบให้ช่วยตนเอง
ดั่งนี้จึ่งชอบด้วยศึกษา วิธีแล
จอดศิษย์ถึงฝั่งฝาแม่นแท้
หัดให้ปล่อยให้พาตัวรอด
ทั้งหัดทั้งปล่อยแม้เสกซ้ำชำนาญ
ดั่งนี้เป็นวิธีอันถูกต้องคลองศึกษา
จอดศิษย์ถึงฝั่งฝาพาตัวรอดตลอดไป
จับหัดและจับปล่อยครูตามคอยระวังระไว
ทั้งหัดทั้งปล่อยใช้จึ่งเสกซ้ำให้ชำนาญ
ขอผลสำฤทธิ์ล้วนเลองาม
มีแต่นิสิตสยามทั่วหน้า
เรียนจบอบรมความสามารถ
สยามเทอดเลิศลอยฟ้าเฟื่องฟุ้งฟูขจร
ขอผลสำฤทธิ์ล้วนตามที่ควรปราร์ถนา
มีแด่นิสิตมหา-วิทยาลัยให้ทั่วกัน
การเรียนการอบรมจงเสร็จสมฤทัยพลัน
ช่วยเทอดประเทศอันเรารักใคร่ให้ลอยฟ้า

เมษ. ๖๖

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ