จันทรชิต

สาวสำอางนางสวรรค์จันทรชิตรูปนิมิตสุมามาลย์ชาญตบแต่ง
แก้สภาพเกินสุภาพทราบพลิกแพลงหล่อนจำแลงรูปโฉมประโลมใจ
จนจันทรเจ้าเข้าเมฆไม่กล้ารณปล่อยให้ช่อวิชชุโชติฉายโฉมให้
องค์สำอางร่างระยับขับแสงไฟสายตาใดได้มองต้องงงงวย
การปรับปรุงบำรุงให้รูปเลิศย่อมประเสริฐนักหนาไม่น่าขวย
รู้รักษาใช้วิชาศาสตร์อำนวยความสะสวยทรงไว้ได้ยืดเยื้อ
การเขียนหน้ามีมาแต่โบราณอ้างตำนานโขนละครซึ่งหล่อนเชื่อ
หน้าเขียว, ขาว, แดง, คำ, ดำมะเกลือสีเหมือนเนื้อคนนี้มีเมื่อไร?
ตาตลกนั้นแลแกขี้ริ้วตลกงิ้วยังทาหน้าขี้ไก่
“หัวละมาน”[๑] ปากแดงดังแสงไฟมณโฑไม่ยกทรงกึ่งทรวงซุด
นิสัยพี่นี้ก็ชอบก้าวหน้าไม่ชอบล้าหลังคอยให้ใครฉุด
เขาก้าวกันเราพลันจะรีบรุดไม่แสนสุดสวาทพี่ลิลาศไกล
ทำอะไรถ้าไม่เกินพอดีคำน้อยหรือจะมีคนว่าได้
น้องของพี่นี้เลวเสียเมื่อไรหล่อนล้ำหน้าสมัยไปไกล เอย

มกร. ๗๗



[๑] หัวละมาน เป็นคำที่ชาวตลาดเรียกหนุมาน แต่ก่อนนี้ภาษาพูดกับภาษาหนังสือผิดกันมาก เป็นด้วยเหตุวิชาหนังสือยังไม่แพร่หลาย ถนน เรียกว่า สนน สะพานยศเส เรียกว่า ตะพานโยเส อย่างไร เรียกว่า ยังไง ฯลฯ กลอนบทนี้ เขียนขึ้นทักความสุรุ่ยสุร่ายในการใช้เครื่องสำอางของแม่สาว ๆ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ