เขาย่อมเป็นผู้เก้อเขิน

วสันตดิลกฉันท์ ๑๔
เมืองใดผิไร้นรบดีก็ บ มีสราญรมย์
ชุมราษฎร์อนาถมะระทมทุรทุกข์ขะขุกเข็ญ
หาผู้จะพึงสรณะผ่อนอุระร้อนประเทืองเย็น
แลเหลียวก็เปลี่ยว บ ยนะเห็นมุขะใครจะมาครอง
โรงการละเล่นผิและจะขาดพิณะพาทย์ตะโพนกลอง
นักลำก็ทำบทะละบองบถนัดเพราะขัดเขิน
ที่เล่นจะเป็นดุจะสุสานมิสนานสนุกเพลิน
พลอยเหงาและเปล่าสุขะเจริญนยะน์รื่นจรุงชม
เคหาสน์ผิปราศยุวะกุมา-ระประสาวิสัยสม
โดยธานะทารกะนิยมกิละย่อมกระซิกสรวล
เรือนเหย้าก็เซาสรคะครื้นบ มิชื่นมิชูชวน
เซือมซึมคะครึมกมละครวญเพราะสงบสงัดเสียง
เหล่านี้จะเงียบและผิจะเหงาก็มิเท่ามิเทียบเคียง
ความเงียบจะเปรียบก็ บ มิเพียงอุปไมยเสมอเหมือน
เงียบดั่งแสดงนยุปมาบ มิน่าคะนึงเฟือน
ใฝ่เฝ้าระเร่าอดุระเตือนจิตะครุ่นละอายใคร
เงียบเล่ห์แถลงแหละ บ มิยากผิวะหากจะแก้ไข
ง่ายดายสะดวกประดุจะใจแลประสิทธิ์ประสงค์เรา
เงียบใด บ ดุจมนุษะเงียบเพราะมิเฉียบมิชาญเชาวน์
เข้าที่ประชุมกษณะเขาสหะสนทนากัน
ในสาระวากยะประโยคคติโลกคดีธรรม์
ลึกซึ้งสภาพสุขุมะสัณห์นยะศัพทะภาษา
ส่วนตนสิใช่ชนพหูสุตะผู้จะพูดจา
กับเขาเพราะเขลานิระวิชาปฏิภาณจะทานเถียง
มีปากก็เป็นประดุจจะเปล่ากลเต่าและหอยเพียง
แย้มโอษฐ์จะเอื้อนพจนะเสียงก็ บ ออก บ อาจเผย
สุดแสนจะแค้นหทยะยากและกระดากกระไรเลย
จักนิ่งจะนั่ง บ มิเฉลยพจิใดก็ดูเขิน
ทนฟังและตั้งมนะไฉนก็มิได้เพราะไป่เพลิน
อายใจก็จำจิตะแลเดินละปราศจากสภาไป
ความจริงฉะนี้แหละนระเรากุละเหล่าอุบัติใน
โลกเลอเสนอนิยมะไพ-บุละชาติสมัญชาย
ควรฤๅจะให้บุรุษะชนณประชุมละเมิดหมาย
หมิ่นหยามและเหยียดเพราะดนุบายบ มิอาจจะเอ่ยคำ
เหตุเราสิไร้พิทยะวุฒิพหุสุตและทรงจำ
แจ้งสรรพะสาระคติธรรมคติโลกตลอดมวล
พึงมีสมรรถกมละมั่นนิจะหมั่นและสอบสวน
เพื่อว่องวิชาคมะขบวนบทะแบบฉบับบูรพ์
ทราบเจนประจักษ์กิจะสมัยนิติใหม่และเก่ามูล
รู้รอบจะกอปรสกละธูรพิธะถ่องนะธรรมเนียม
ถูกฐานะนามะพหูสูตผิจะพูดก็พลเทียม
ทันเพื่อนก็เพื่อนจะเหลาะแหละเลียมและเยาะเล่น บ มีเลยฯ

กุมภาพันธ์ ๒๔๕๙

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ