ชีวิตเราเปรียบด้วยนกบิน

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑
ชื่อว่าทิชาชาติละก็อาจ ณ อัมพร
จักใกล้จะไกลจรสิประจักษเจนชิน
เป็นสัตว์ถนัดปีกจะเลาะหลีกแฉลบบิน
โผผกบตกดินและละดวงจะดำเนิน
แต่ถ้าชะล่าแล่นพละแกว่นกระมลเกิน
กายอาจจะพลาดเผินนภะแหล่งเพราะแข็งขืน
คนขว้างและบ้างถูกภยะลูกกระสุนปืน
อยู่ฟ้าสิยังฝืนอุปสรรคมิซาจาง
มีปีก บ หลีกรอดและตลอดกระทั่งหาง
มีอยู่ บ รู้ทางปะทะหลบกะลมบน
สาธกแน่ะนกบินวิเคราะห์จินตนายล
หยั่งเห็นก็เช่นคนระบุเขาและเราหมาย
ทราบไว้เถอะในชีพนระรีบจะเร็วตาย
คือสิ้นและซ้ำทายบมิถูกวิถีถึง
แท้ทางระหว่างชี-วิตะแน่จะคำนึง
แน่เช่นกะเส้นขึงเฉพาะโค้งมิตรงไป
ฟากฟ้าสิหาสิ่งจะพะพิงจะพึ่งใด
ยึดเหนี่ยวและเหลียวไหนก็ บ เห็น บ พึงหา
พร้อมเหตุจะขัดข้องปะทะพ้องพะภัยมา
มีเมฆและลมอา-ทิกระทบประทุษฐ์รอน
เราเปรียบประเทียบนกผิจะผกจะโผจร
ตั้งต้นก็แต่ตอนปฐพีและที่บิน
เบื้องต่ำ ณ ลำดับก็ขยับเผยอบิน
โผขึ้นละพื้นดินพิเคราะห์ดี บ รีรอ
ร่อนรีบและถีบถึงระยะหนึ่งและใดพอ
พักเหนื่อยระเรื่อยคลอจรเลื่อนลุลงเลย
ชีวิตชนิดชี้-ดุจะนี้น่ะตามเคย
คือเช่นกะเฉยเฉยจะมิเชิดมิเฉิดฉาย
ตอนขึ้นก็คือชน-มสกนธร่างกาย
ความคิดและกิจหมายเหมาะเจริญจิรังกาล
ตอนลงก็เล่ห์อา-ยุสภาวะสังขาร
ความคิดและกิจพาน-พะกะเสื่อมลุเหลื่อมทราม
สุดท้ายเถอะตายแลผิจะแน่ก็แต่นาม
เนื่องดีและชั่วตามคติย่อมมิย่อยสูญ
เรานกมนุษย์นับคุณสรรพสมบูรณ์
ด้วยชาติอุบัติมูลและก็มากสมรรถผล
เพียรบินก็บินสุดประลุจุดประสงค์จน-
สูงสุดและสุดผลชนะเลิศแหละดีเหลือ
หางปีกประหนึ่งธรรมสติสัมปชัญญ์เจือ
จุนใจมิให้เผื่อขณะฝ่าประดาภัย
พึงรู้เถอะผู้งามกิร์ตินาม ณ ทางไหน
ตามเถิดจะเกิดในกุลต่ำก็ตามที
ความหมาย ณ ฝ่ายสูงจะจรูงเจริญดี
แด่อาตม์และอาจมีกะอเนกนิกรชน
เป็นในวิสัยแท้และก็แน่จะนำดล
เด่นฐษนะถึงผลมนะมาตรมิพลาดหมาย
เรื่องม้วยน่ะป่วยกล่าวปะลุคราวก็คงตาย
แต่ชื่อจะลือฉาย-คุณชีพมิเสื่อมเฉา
อย่าบิน ณ เบื้องต่ำผิวะพล้ำและจำเรา-
จักตกก็ตกเอา-ผลใดมิได้เลย (เทียวแล) ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ