ดรุณรำพึงคำฉันท์

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑
โอ้กาละราตรีรัศมีพระจันทร์เพ็ญ
ผุดผ่องนภางค์เย็นมนะเพลินเจริญตา
ดูเดียรดาษดาวสิก็วาวณเวหา
แวดล้อมพระจันทรา-ธิปะรัชนีกร
พื้นปัถพีดลสุวิมลประภัสสร
สุกเพียงสุภาภรณ์พิศะผาดประไพลี
อากาศสะอาดสุดบริสุทธิ์อุดมดี
โดยฆานะราคีมิระคายระคนปน
ลมโชยประโปรยปรอยหิมะย้อยยะหยัดยล
หยดหยาดระยับบนติณะชาติระบัดใบ
แสงขาววะวาวสดมรกตวะวามใส
แววสีวิเชียรไพ-ฑุริย์ก่องก็กลกัน
กอปรกับสถานสวนสุขะส่วนเกษมสันต์
พฤกษาผกาวัล-ลิลดาประดามี
มวลกลิ่นประทินเก-สระเรณุมาลี
หวนหอมระเหยปรี-ดิระเรื่อยฉะเฉื่อยฉม
สิ่งสรรพะสำหรับจะประดับมโนรมย์
ฟูเฟื่องประเทืองลมคติโลกะธรรมดา
โอ, ธรรมชาติสร้างตละอย่างนิยมมา
เพื่อปรุงผดุงรา-คะฤดีระดมโหม
เริงชื่นระรื่นชุ่มมนะหนุ่มเสน่ห์โรม
รักหญิงประวิงโลมประเหลาะเล้าประลองเลียม
ยามอื่นผิหมื่นแสนบมิแม้นเสมอเทียม
ยามกรมระทมเกรียมปฏิพัทธะผูกพัน
โอ้อกดรุณรุ่นขณะครุ่นคะนึงครัน
คร่ำใฝ่หทัยฝันจิตะนึกระทึกหนาว
แม้อยู่ ณ ที่เช่นศศิเด่นพะแพรวพราว
สวนงามสงัดคราวหิมะพร่างพะพรายพรอย
อา? ดวงฤดีเธอก็จะเผลอจะพลั้งลอย
ลงเล่ห์จะหลับผอยเพราะพะวงสวาทหวัง
ฉันใดจะได้พบจะประสบประสงค์ดัง
ลดโดยอดูรกัง-วละถึงพธูเดียร์
โหปมิตรสวีตฮาร์ทน่าจะคลาดจะเฟเลีย
กรุ่มยิ้มกระหยิ่มเชียร์อุระชมผิสมหมาย
เคร่งขรึมคระครึมครวญสละหวนบเหือดวาย
สุดยกวิตกคลายสติเคลิ้มผะผ่าวเผลอ
วสันตดิลกฉันท์ ๑๔
อ้าแม่พิมลสกละโฉมศิริโลมชะลอเลอ
หลั่งโลกสมรสุภะเสมอวระรูปะแฟรี
ร่อนฟ้าและมาจุตินิมิตสุประดิษฐะเลดี
แลใดจะตำหนิติบมีอรชรชะอ้อนงาม
ผ่องใสพิสุทธิ์ประดุจะหยดหิมะสดสะอาดวาม
วับบนอุบลบัตระยามบมิพ้องรพีแสง
พักตร์สีฉวีสุขุมวรรณกละจันทร์จรัสแรง
เรือนวลมลักมละแมลงธุลีปวงแปมปน
ผมสวยสลยสละและเรียบผิวะเปรียบประหนึ่งขน-
กาน้ำสิดำกระแจะสุคน-ธะประปรุงจรุงจันทน์
สุดขำก็คือนยนะเนตรยุพเรศและดำมัน
คมขาวน่ะดาวประดุจกันวะวะวับประกายวาม
สองแก้มแฉล้มวิลยะหล่อกละช่อกุหลาบยาม
เผยแย้มพเยียผิยละงามมนะพึงตะลึงหลง
ฝีโอษฐ์ชะเออนิน๊ะพะพริ้มขณะยิ้มสิสมทรง
ลิ้นจี่แหละจิ้มกระแจะประจงแจะ, ระเรื่อระเรืองสี
คราวเผยเฉลยเฉลาะยุบลพิศะทนต์ฤราคี
ขัดเรียบระเบียบและบมิมีระยะร่องสลายรอย
เช่นหัตถะฌกศละสลักฉลุลักษณ์เฉลาพลอย
ไข่มุกประดิษฐ์ระดะประดอยและประดับประดาดี
ดูใดก็ดูเถอะนะจะดูศิริรูปะอินทรีย์
ดูมารยาทกุละสตรีกิริยาก็น่าดู
สมศักดิ์สมธนะอุดมศุภะสมวิชาชธ
ชาญเชี่ยวเฉลียวกิจะพธูจริยาสง่างาม
งามเงื่อนจะเตือนบุรุษะเพศจิตเจตน์พยายาม
ไหวหวั่นกระสันอุระหวามกระอุวาบวะวับหวิว
แต่งตนก็ตามดรุณิวัยศิวิไลซ์สมัยนิว-
แฟชั่นนิยมดุจะจะปลิวจระจากสวรรค์เวียง
ภาษาจะสรรลิขิตะความเหมาะกะงามบพอเพียง
ร้อยหน้ากระดาษพจนะเรียงก็มิหมดประมวลชม
โอ๊ะ? เรียมน่ะหรือมละรักนุชะหนักมนารมณ์
เพียงพูนเพราะพูนจิตะระทมอุระแทบจะทำลาย
คิดคิดก็เหลือมนัสคิดผิวะคิดมิสมหมาย
ใจจนทุรนทุระทุรายจะเทวษบเว้นวัน
โอ้ทำไฉนนินะจะสัมผัสะแขนขนิษฐ์อัน
ขาวนวลประเล่หะคชทันต์กระเกี่ยวตระกองกุม
โอ้ทำไฉนนินะจะปรี-ดิฤดีประคองคุม
ปรางอุ่นละมุ่นสมระจุม-พิตะรื่นณนาสา
โอ้ทำไฉนนะจะสดับสุระศัพทะสัญญา
หล่อนรับกะเรียมมธุระอา-ทระเอื้อชอรเอม
เออ? ถ้าฉะนี้ละก็ไฉนอุระใครจะไม่เปรม
โปร่งปลื้มฤลืมสุขะเกษมรสะดื่มทวีถวิล
ชีวิตมนุษย์ณอิธโลมผิวิโยคนิยมยิน-
ดี, รักสิจักดละประวินท์สุขภาพบเพียงพอ
โอ้ โลกนะโลกเฉพาะจะหมุนจระวุ่นฤรีรอ
หนุ่มสาวณคราวขณะพะนอและพะเน้าพะนึงหวัง
โอ้จันทราธิอดิเรกฆนะเมฆชอุ่มบัง
มืดมัวสลัวประดุจดังกะตริแกล้งบบังควร
โอ้พายุเฉื่อยสริระโชยก็มิโบยมิโบกหวล
เสียงเงียบสงัดกละจะชวนจิตะเศร้าซะเซาซึม
โอ้น่าอนาถดรุณะดำ-ริหะคร่ำกระโหยขรึม
ครวญเพ้อพิลาปพจนะพึมนิทระง่วงระลวงเหงา
เว้อว้าถลาเกะกะทลึ่งเอะอะอึงผวาเงา
อิมพอสสิเบิ้ล?? เอ๊ะอุบ๊ะ? เราชิชะ หลับ ละเมอเอย ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ