ตาโป๋คำฉันท์

ผิว์ทราบเรื่องตลอดไซร้ท่านว่าขออย่าได้
อ่านซ้ำอีกเลยแลนา
อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑ 
๏ ยังมีทุพลภา-วะชรา ปะรังเค
แข้งขาพิการเป๋เปะปะนามะตาโป๋
๏ อยู่ท่าเขมาเค-หะสถานกระท่อมโซ
ห่อนใช่จะใหญ่โตขรุขระจวนจะพังเค
๏ แกทำอะไรใดก็มิได้เพราะขาเป๋
แต่ดีเพราะมีเอ-กะวิชาและเจนใจ
๏ เป่าปี่ชวาดีผิว์มิมีมนุษย์ใด
ดีกว่าก็คือใครล่าก็คือชราโป๋
๏ หากกาละใดแกและจะแผ่วิชาโชว์
ผู้คนเสาะสนโส-มนะมากและมาฟัง
๏ เข้าของก็ให้ตอบและก็ชอบ บ ชิงชัง
ชื่อเสียงสิโด่งดังดุจะปี่ชวาแก
๏ เช้าวาระวันหนึ่งกิจะซึ่งจะต้องแล
ตัวแกมิแยแสกะอะไรและใครเลย
๏ ฉวยปี่ชวาได้แขยะไป ณ ที่เคย
คือป่าสมอเฉยจิตะครึ้ม ณ อารมณ์
๏ เห็นตอสมอใหญ่เหมาะกะใจนิยมสม
ที่นี่แหละดีลมก็ระรื่นสบายหนอ
๏ วางสักกะเท้านั่งอุตุยังสมอตอ
ขาเป๋แหมะไว้พอบ มิคว่ำคะมำหงาย
๏ คว้าปี่ชวาเป่าเหมาะเจาะเร้าระเบงระบาย
ลมดีก็ดัง-อ๋ายแอะอิแอ้อิแอ๋ออย
๏ แก้มตุ่ยกระแสแซ่เตาะติแต้ติต่อยตอย
โหยแหบและหวนลอยเสนาะจังหวะกังวาน
๏ เกิดการณ์ บ ควรเหตุเฉพาะเจตนาพาล
เป่าไปมิได้นานทุระพาละมามี
๏ ด้วยเจ้าชะนีอุต-ตริสุดละแสนดี
รู้เรื่องก็เกิดปี-ติและอยากจะใคร่ฟัง
๏ ไต่เถาสะบ้าแอบน่ะแน่ะแทบจะถึงหลัง
โป๋ครูครึคร่ำยังบมิเห็น ฤรู้ตัว
๏ ฝ่ายเจ้าชะนีเล่าก็เขย่าสะบ้ารัว
เฒ่าโป๋ก็ยังมัวมนะมุ่นกะปี่แก
๏ สั่นใหญ่อะไรหวาผะหงะหน้าเผยอแล
พอรู้ก็ร้อง-แหม!อะพิโธ่พิถังเอ๋ย!!
๏ มากวน บ ควรที่ชิ ชะนีมิดีเลย
เป่าเอาอะไรเหวยเถอะวะเลิกละป่วยการ
๏ เงื้อไม้จะปามันก็มิทันละลนลาน
ได้ทีชะนีพาลละเลาะโผนกระโจนหนี
๏ พอใบสมอมาแปะปะตา ณ ทันที
โป๋ครูก็รู้ดีชะชะกูมิดูเสีย
๏ ต่อไปจะเป่าปี่ผิว์ฉะนี้ละนัวเนีย
ต้องดูแลตรวจเยีย-จะมิควร ฤ ควรไฉน
๏ ถ้าดูมิดีเราก็ บ เป่าละต่อไป
พูดแล้ว ณ ทันใดเกะกะลุกเงอะเงโง
๏ กลับท่าเขมาบ้านเหยาะแหยะซานเซอะเซโซ
เรื่องเฒ่าพิการโป๋ยุติทีก็ดีเอย ฯ
หากมิเชื่อจุ่งได้เปิดแบบเรียนเร็วให้
อ่านแล้วแลดูรูปเทอญ ฯลฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ