ปรีดิปรารมภ์

วสันตดิลกฉันท์ ๑๔
หลับตาตะลึงตละจะเห็นอุระเต้นกระหยิ่มยล
ภาพเรือ “พระร่วง” ประดุจะดลเฉพาะจักษุคลองครัน
แล่นฟ่อง ณะท้องสมุทะสาคะระฝ่าคะนองฟัน
ฟองคลื่นผงาดผงะถงันพิศะงง สง่างาม
เงาภาพก็ปลาบกมละปลื้มมนะดื่มฤดียาม
ยลจริงจะยิ่งรมยะความสุมนัสะเพียงไหน
เพราะพริ้งพระราชะทินะนามพิเคราะห์ความตระหนักใน
เหตุสมนิยมนยุปไมยเหมาะบมเสมอสอง
เพรงราชพระร่วงบรมะขัติอธิปัติปฐมครอง
ไทยชาติชนกทะนุประคองปริคุปตะควรคง
ไทยหล้าเถลิงอิสระโลกะภิโยพยุงยง
ยืนยาวลุคราวสมยะสงเคราะหะสบเจริญสรรพ์
คำนวณคะเนสณนะมากสตภาคอนันต์พรรษ์
ดำเนินระหว่างวัฒนะมรรคะก็สุดประสบรอย
กอปรด้วยปรักกมะพิรียะบมีจะท้อถอย
ใดเห็นจะเป็นริปุก็คอยอุปฉินท์พิเฉทเสีย
แสนยากและหากผิวะมิใช่พละไทยก็เต็มเพลีย
แผกผันกระนั้นนฤจะเจียระประจักษ์มลักเห็น
ต่อนี้แหละฤๅผิขณะไหนคณะไทยจะเปลี่ยนเป็น
นามอื่นก็ยอมศิระกระเด็นชิวะเด็ดเถอะดีโดย
แลกชาติมิมาทมนะจะคิดวิปริตและแปรโปรย
ไทยนามะภาวะสละโรยกิติยศสมัญญา
ไทยเราก็เหล่าชนกะไทยผิวะใครแสดงปรา-
กฏกายฤฝ่ายพจนะสาหสะส่อนิสัยเขา
ว่าตัวสิมัวปิยะกะชาติก็จะขาดประโยชน์เรา
ป่วยกิจจะอาทระและเอาธุระใดบได้ดี
เขาผู้ บ รู้วิรุธะถ้อยพจะพล่อยกระนี้มี
ร่างกายละม้ายกละสรี-ระมนุษย์ประดุจยนต์
ใช่ไทยและใจบุรุษะภาพผิวะบาปลุทันดล
ดาลให้ประลัยชิวะสกนธ์ก็เหมาะกว่าจะมีปราณ
ปวงโคกระบืออัศวะหัต-ถิก็สัตว์ติรัจฉาน
มีชีวะดีณกิจะงานขณะตายสิตัวมัน
อาทิ์มังสะหนังนขะกระดูกก็จะปลูกประโยชน์สรร
เป็นภักษะโภชนะและภัณฑ์พิธะภาชนานนต์
ดีกว่าประดามนุษะพรรค์มุหะอันธพาลชน
ตายเน่าก็เผาและคุณะผลจะไฉนก็ไป่มี
เป็นคนกตัญญตะมนัสสุภะกัตเวที
สัตย์ธรรมะขันติทมะศี-ละบพ้องบพานใจ
ยากที่จะดีอุดมะรอดดนุปลอดตลอดไป
ยึดบ้างและอย่างผิจะอะไรคุณะโสตถิคงสม
เราไทยกระไรจะนฤสา-ธระการะปรารมภ์
รักชาติและวงศ์กุละนิยมถิระนามะว่าไทย
ชาติเล่าก็เนาบวระพุท-ธพิสุทธิศาสน์ไกร
เกริกเลื่องกระเดื่องอดุละไตร-ภพะเลอระบือลือ
บ้านเมืองก็เนื่องดิลกะรัช-ขกษัตริย์พระองค์คือ
ผู้ทรงผดุงรัฐะและฤๅดุจะดั่งบิดรชน
รักชาติและศาสนะมหาขัติยาธิเบศร์ตน
สามรักสิร่วมสกละกลปิยะหนึ่งคะนึงดู
โดยเอกะพัทธะผิวะภักดิ์บริรักษ์สงวนชู
จึ่งสัตย์อุบัติกรณะมู-ละสมัครสมานการ
นิตย์หวังณวูปสมะภาพและวะปราบอรินทร์พาล
ผู้หมิ่นถวิลทุษะระรานรณะพ่ายมลายสูญ
ความสุขจะเกิดก็เพราะประกอบกิจะรอบระวังธูร
อัพภันตร์และพาหิรกะมูลจะอะไรไฉนมี
เหมือนคำบุราณะคติภาษิตะว่าผิคาวี
หายแล้วและล้อมวชะจะดีฤก็เปลืองก็เปล่าผล
ง่ายเทียบก็เปรียบประดุจบ้านนระคร้านบกังวล
กั้นรั้วระวังฆระจะทนทุระโจระเจียวหรือ
จำตนจะต้องวิตกะพรั่นและเสาะสรรพะเครื่องมือ
ถัมภาทิพัตถุพิธะถือนิติโลกโศลกวาง
พึงกันแหละก่อนกษณะแก้บมิแพ้มิผิดทาง
ทุกข์ในอนาคตะณปางจะลุหนอบรอใคร
ผู้มีประมาทจิตระเสมอสติเผลอมิกันภัย
ภายหลังจะตั้งทุมนะในอุระร้อนบห่อนคลาย
ฉันใดประเทศก็กลกันเพราะฉะนั้นนิรันดร์หมาย
จำนง ณ ความสุขะสบายและระงับสงบภัย
ต้องจำจะดำริบริหารอนุบาลเสมอไป
ครบถ้านฤควรทะนุไฉนก็กระทำและทำรุง
ใดกิจสมิทธิ์ก็เพราะสมัคคิ์น่ะแหละหลักจะชักจุง
สัมฤทธิ์มโนรถะผดุงผละได้สะดวกดี
บัดนี้ก็มีคณะสมา-คมะราชะนาวี
แห่งนามสยามปฤถพีอุปการะเอาภาร
สร้างยานะยุทธ์สมุทะพา-หนะถาปนาการ
สัญโจทน์อุโฆษวจนะขานสรกล่าวประกาศเกียรณ์
ตามทุนและตามพละจะให้บมิใช่จะเบียดเบียน
แท้เที่ยงฤเลี่ยงยุติเสถียรธุระรับและรวมธน
แม้พอมิพักหทยะสง-สยะคงจะได้ยล
เป็นทัสสนานุสระผลสุประสาทะสมใจ
ควรเราประชุมนระสยา-มะประชานิกายไทย
ออกทรัพย์สมานประมุทะในกิจะนี้จะดีครัน
ฉันใดมิได้ยละพระร่วงรณะเรือ ณ เร็ววัน
กาลนี้ก็ใกล้ขณะจะบรร-ลุประณิธิ์ประสิทธิ์สม
ศรีกรุงประพันธ์นิกระมีมนะปรีดิปรารมภ์
ถ้วนหน้าสภาคณะนิยมปริจาคะเจือจุน
ตามมีสมรรถะพละมากลหุภาคและพอทุน
ไป่เสียสมัคคิบถะบุญเพราะอุบัติณแดนไทย
ทั้งมีมนัสมฤทุสาธระภาวะเต็มใจ
จักเปรียบ บ เทียบประดุจะในขณะอันประเสริฐสาร
ปอลผลนิพนธ์พจนะฉัน-ทะสุนันทะสำนาน
ขอแจ้งแถลงรมยะการอุปกรประกาศนำ
เพื่อเพื่อนประชาชนะสดับเสนาะศัพทะควรคำ
เริงรื่นสโรชะรสะดำ-ริหะพ้องบแผกกัน
ช่วยกิจประกอบดุจะประกาศสุประสาทสมานฉันท์
ควรชอบระบอบกุศละมรรคก็น่านิยมชม
ขอคำลิขิตจิตะปรา-รภะข้าประสงค์สม
เจตน์จุ่งจรุงหทยะรมย์นระร่วมไผทเทอญ ฯลฯ

 

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ