นิราศแมวคราว

ศรีสุขสวัสดิผล ดลแด่ตูผู้แต่ง แบ่งส่วนสู่ผู้อ่าน ผ่านถึงเพื่อนทั้งผอง จองจำนงจักนำ คำครรโลงนิราศ มาตรใครอ่านสำนวน ควรจักเฉยหากชอบ หากผิดระบอบแบบสาร ควรประทานอภัยโทษ โปรดอย่าขุ่นเคืองถือ เพื่อปรนปรือความสนุก เป็นสุขตายามดู เป็นสุขหูยามฟัง หวังปลดทุกข์ยามง่วง หน่วงยามเหงารำงับ หลับสบายยามนอน ขอสุนทรประโยชน์ถ้อย จุ่งสมเจตน์เหตุข้อยคิดด้วยประสงค์ดี

จบพจีจำแนกข้อคำนำ
จักกล่าวความตามกำ-หนดไว้
คราวข้าพเจ้าจำจากมิ่ง สมรนา
ไปเที่ยวทั่วโลกให้ท่านแจ้งความจริง
ยามยุ่งยิ่งยากแท้เต็มที
โดยธุระกรณีกิจนั้น
คือท่านผู้ประธานศรี-กรุงสั่ง
อย่าเด็ดขาดคาดคั้นสุดค้านขานขืน
กลางคืนคำสั่งเร้าเร็วจี๋ มาแฮ
รัดเร่งให้รีบลี-ลาศเต้า
ไปรอบพิภพปีหนึ่งกลับ
ในรุ่งพรุ่งนี้เช้าอย่าช้าเชือนแช
เพื่อแผ่เผยศัพท์ซร้องสรรเสริญ
เหตุที่ “ศรีกรุง” เจริญยืดเยื้อ
ประกาศข่าวขอเชิญชาวทวีป
ทั่วโลกทั้งหลายเอื้ออ่านซื้อศรีกรุง
มั่นมุ่งหมายออกหน้าแมคา-ซีนแล
ฉบับอื่นหมื่นแสนหาห่อนสู้
ศรีกรุงมาตรเมล็ดงาหักนิด หนึ่งเอย
เราคิดต่างหากผู้อื่นค้านเชิญเขา
ของเราเราก็ต้องตอบดี แหละพ่อ
สมชื่อสมชาติทวีวัฒน์ล้ำ
ศรีกรุงเช่นกรุงศรีสุขหาก สมแฮ
ควรคู่พระนครค้ำเขตช้อนชูเฉลิม
เห่อเหิมห่ามโห่ฮิ้วหุยหุย
มัวแต่อวดตัวฉุยเช่นบ้า
ลืมเรื่องนิราศตะลุยเตลิดเปิด เปิงแล
พล่ามนักก็จักช้าชักเฟ้อเฟือนเฝือ
คลุมเครื่อเจือไข้จิตเจ็บระบม ทรวงพี่
คราววิโยคโศกถมทับแท้
รันทดระทวยระทมระทึกหม่น หมองนา
โรคจากฤๅจักแก้กอปรให้ไกลหาย
จำคลายจำคลาดโอ้ฟีออง เซเอย
จำจิตจำจากครองสักครั้ง
กายไปส่วนใจปองเป็นห่วง
ปีหนึ่งนับตั้งแต่นี้นานเห็น
เคยเคล้นคลึงคู่เคลาเคลียคลอ
เคยแนบนิทร์เนืองพะนอสนิทน้อง
เคยพูดพิศพักตร์พอจิตพี่
เคยต่างๆ จักต้องตัดสิ้นไกลสาว
แมวคราวดึกร้องหง่าวแหงวแหงว
หาคู่มันแทวแทวเที่ยวโอ้
อกเรียมก็เทียมแมว-คราวนั่น แหละแม่
เปลี่ยวเปล่าจิตโท่ โท้ทุ่มสะท้อนทรวงถวิล
อินทร์พรหมทวยเทพอ้างองค์ใด ก็ดี
ท่านอยู่ที่ไหนใครจะรู้
ยืมจมูกท่านหายใจเห็นจัก ได้ฤๅ
หวนคิดฝากฝังผู้อื่นนั้นควรไฉน ?
อื้อหือ ใครจักคุ้มคุมของ เรานอ
หล่อนแหละควรปกครองหล่อนแล้
สัตย์ซื่อสุจริตจองใจต่อ พี่นา
เที่ยงดั่งปืนเที่ยงแท้อยู่ท่าคอยเรียม
เจียมตัวอยู่กับเหย้าเรือนตน
อย่าเที่ยวไปไหนคนจักแกล้ง
ค่ำมืดดึกดื่นหน-ทางเปลี่ยว
ภัยมากหากมันแว้งลอบด้อมลองดู
ประตูหน้าต่างทั้งทางครัว
จงปิดมิดชิดกลัวจู่จ้วง
เก็บปลาย่างอย่ามัวหมิ่นเหม่อ
แมวและหมาจักล้วงลักคว้าไปกิน
ทั้งสิ้นกะปิน้ำปลาดี
นานหน่อยหนอนมันมีแม่น้อง
กลางวันตากทันทีเทียวหล่อน
อะไรหากรกเกลื่อนห้องกวาดให้สะอาดเตียน
เวียนสั่งเสียใกล้รุ่งอรุณรัง-สีฤๅ
ชิชะออกนึกชังช่างแกล้ง
ลากันไป่ทัน, ยังยวนยั่ว อยู่เฮย
เร็วด่วนจวนจะแจ้งจากแล้วจำลา
สองขาพาข้อยดุ่มเดินตาม ถนนแฮ
วิตกอกหวิวหวามวาบว้า
หวนคะนึงคิดถึงทราม-สวาทสร่าง โศกฤๅ
เร็วรีบขึ้นรถม้ามุ่งเลี้ยวเหลียวหลัง
อาบังทูนกระจาดร้องโร๊ศตี
ขายขนมปังมีมากอื้อ
โอ ความหนักบาศีร-ษะเปรียบ
กับอกพี่หนักรื้อรักเร้าเบาไฉน ?
แลในโรงกับข้าวขายแกง
อั้งโล่ใส่ไฟแดงพัดซ้ำ
ผัดหมี่ฉี่ฉู่แรงฤทธิ์ถ่าน
เส้นกรอบเกรียมไหม้ช้ำฉ่าเคล้าคลุกระคน
ถ่านร้อนรนเปรียบร้อนใจเรียม ร้อนฤๅ
เส้นหมี่กรอบไหม้เกรียมนั่นแล้
พันร้อนหมื่นกรอบเทียมเทียบกับ
ร้อนราคเกรียมรักแม้มาตรน้อยหนึ่งไฉน ?
เห็นอะไรมันให้คิดถึงเมีย จริงวา
โหยอ่อนหัวอกเพลียจิตไหม้
ฉันใดเล่าไมเดียร์จักสู่ สมนอ
เพราะเหตุพี่ไม่ให้แม่น้องตามมา
แม้ว่ามีฤทธิ์แม้นหัวละมาน นะแม่
จักเหาะเหินหาวทะยานยาตรเต้า
โอบอุ้มนุชนงคราญครองรับ ขวัญฤๅ
แต่นี่เป็นข้าพเจ้าจึ่งต้องทนระทม
ตรองตรมตรอมจิตว้าตกภวังค์
ถือปากกากำลังคิดค้าง
เสียงคิกคิก ข้างหลังเอ๊ะอะ ไรนอ
ไหนเล่าแม่คู่สร้างหล่อนจ้องโคลงเขียน
แม้เจียนจักทุบด้วยโทสะ
แต่หากความรักปละ-ปล่อยได้
พูดไปก็เปลืองประ-โยชน์เปล่า
เลยส่งกระดาษให้หล่อนแก้ขวยเขิน
“แหม, เพลินใหญ่นะเค้อคุณขา
นิราศอย่างนี้หายากแท้”
“เปล่า, สนุกขึ้นมาเขียนเล่น งั้นแล
อยู่ว่างๆ หวังแก้ง่วงเกื้อกูลสมอง”
จบลองเล่นลิ้นเล่ห์เฉลยไข
เรื่องนิราศอะไรไม่รู้
ทั้งโลกไม่เห็นใครเขาแต่ง กันเลย
มีแต่ “แมวคราว” ผู้พล่ามล้นคนเดียว

(จริงซี---เอดิเตอร์)

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ