เหมันตฤดู

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑  
หยิมหยิมยะย้อยหยด หิมะสดสะอาดยล
พราวพราวสะพรั่งบน ติณะพฤกษะแพรวพรอย
หยาดหยาดยะเยือกเย็น ชละเป็นละอองฝอย
ลิ่วลิ่วละล่องลอย นภะแหล่งแสดงโดย
ทุกทุกสถานเห็น ระบุเช่นกะลมโชย
เฉื่อยเฉื่อยระเรื่อยโบย ดรุบัตรสะบัดไหว
ว่าว่าฤดูวัน ณ วสันต์จะพลันไคล
เคลื่อนเคลื่อนและแคล้วไป ประลุกาละคราหนาว
ถึงถึงละหนึ่งปี ก็จะมีจะมาคราว
หนึ่งหนึ่งและซึ่งขาว ชนโลกและสัตว์สรรพ์
จำจำจะต้องพบ และประสบเสมอกัน
น่าน่าจะรู้ทัน คติธรรมชาติมี
แน่นแน่นมนุษย์สัตว์ อุปบัติณโลกีย์
ใดใดจะโดดหนี ละอนิจธรรมไป
นั่นนั่นมิได้แน่ และจะแปรจะแก้ไข
เข้าเข้ากะข้อใน มนะปรารถนาผล
แท้แท้ บ เป็นตาม ดุจะความประสงค์ตน
นี่นี่ตระหนักยล วิเคราะห์อย่างกะป่างวัน
คล้อยคล้อยคระไลเคลื่อน ขณะเลื่อนละวัสสันต์
มามาลุเหมัน- ตฤดูแหละธรรมดา ฯ
สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ