ตาโป๋คำฉันท์

ผิว์ทราบเรื่องตลอดไซร้ ท่านว่าขออย่าได้
อ่านซ้ำอีกเลย แลนา
อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑  
๏ ยังมีทุพลภา- วะชรา ปะรังเค
แข้งขาพิการเป๋ เปะปะนามะตาโป๋
๏ อยู่ท่าเขมาเค- หะสถานกระท่อมโซ
ห่อนใช่จะใหญ่โต ขรุขระจวนจะพังเค
๏ แกทำอะไรใด ก็มิได้เพราะขาเป๋
แต่ดีเพราะมีเอ- กะวิชาและเจนใจ
๏ เป่าปี่ชวาดี ผิว์มิมีมนุษย์ใด
ดีกว่าก็คือใคร ล่าก็คือชราโป๋
๏ หากกาละใดแก และจะแผ่วิชาโชว์
ผู้คนเสาะสนโส- มนะมากและมาฟัง
๏ เข้าของก็ให้ตอบ และก็ชอบ บ ชิงชัง
ชื่อเสียงสิโด่งดัง ดุจะปี่ชวาแก
๏ เช้าวาระวันหนึ่ง กิจะซึ่งจะต้องแล
ตัวแกมิแยแส กะอะไรและใครเลย
๏ ฉวยปี่ชวาได้ แขยะไป ณ ที่เคย
คือป่าสมอเฉย จิตะครึ้ม ณ อารมณ์
๏ เห็นตอสมอใหญ่ เหมาะกะใจนิยมสม
ที่นี่แหละดีลม ก็ระรื่นสบายหนอ
๏ วางสักกะเท้านั่ง อุตุยังสมอตอ
ขาเป๋แหมะไว้พอ บ มิคว่ำคะมำหงาย
๏ คว้าปี่ชวาเป่า เหมาะเจาะเร้าระเบงระบาย
ลมดีก็ดัง-อ๋าย แอะอิแอ้อิแอ๋ออย
๏ แก้มตุ่ยกระแสแซ่ เตาะติแต้ติต่อยตอย
โหยแหบและหวนลอย เสนาะจังหวะกังวาน
๏ เกิดการณ์ บ ควรเหตุ เฉพาะเจตนาพาล
เป่าไปมิได้นาน ทุระพาละมามี
๏ ด้วยเจ้าชะนีอุต- ตริสุดละแสนดี
รู้เรื่องก็เกิดปี- ติและอยากจะใคร่ฟัง
๏ ไต่เถาสะบ้าแอบ น่ะแน่ะแทบจะถึงหลัง
โป๋ครูครึคร่ำยัง บมิเห็น ฤรู้ตัว
๏ ฝ่ายเจ้าชะนีเล่า ก็เขย่าสะบ้ารัว
เฒ่าโป๋ก็ยังมัว มนะมุ่นกะปี่แก
๏ สั่นใหญ่อะไรหวา ผะหงะหน้าเผยอแล
พอรู้ก็ร้อง-แหม! อะพิโธ่พิถังเอ๋ย!!
๏ มากวน บ ควรที่ ชิ ชะนีมิดีเลย
เป่าเอาอะไรเหวย เถอะวะเลิกละป่วยการ
๏ เงื้อไม้จะปามัน ก็มิทันละลนลาน
ได้ทีชะนีพาล ละเลาะโผนกระโจนหนี
๏ พอใบสมอมา แปะปะตา ณ ทันที
โป๋ครูก็รู้ดี ชะชะกูมิดูเสีย
๏ ต่อไปจะเป่าปี่ ผิว์ฉะนี้ละนัวเนีย
ต้องดูแลตรวจเยีย- จะมิควร ฤ ควรไฉน
๏ ถ้าดูมิดีเรา ก็ บ เป่าละต่อไป
พูดแล้ว ณ ทันใด เกะกะลุกเงอะเงโง
๏ กลับท่าเขมาบ้าน เหยาะแหยะซานเซอะเซโซ
เรื่องเฒ่าพิการโป๋ ยุติทีก็ดีเอย ฯ
หากมิเชื่อจุ่งได้ เปิดแบบเรียนเร็วให้
อ่านแล้วแลดู รูปเทอญ ฯลฯ
สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ