ชีวิตเราเปรียบด้วยนกบิน

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑
ชื่อว่าทิชาชาติ ละก็อาจ ณ อัมพร
จักใกล้จะไกลจร สิประจักษเจนชิน
เป็นสัตว์ถนัดปีก จะเลาะหลีกแฉลบบิน
โผผกบตกดิน และละดวงจะดำเนิน
แต่ถ้าชะล่าแล่น พละแกว่นกระมลเกิน
กายอาจจะพลาดเผิน นภะแหล่งเพราะแข็งขืน
คนขว้างและบ้างถูก ภยะลูกกระสุนปืน
อยู่ฟ้าสิยังฝืน อุปสรรคมิซาจาง
มีปีก บ หลีกรอด และตลอดกระทั่งหาง
มีอยู่ บ รู้ทาง ปะทะหลบกะลมบน
สาธกแน่ะนกบิน วิเคราะห์จินตนายล
หยั่งเห็นก็เช่นคน ระบุเขาและเราหมาย
ทราบไว้เถอะในชีพ นระรีบจะเร็วตาย
คือสิ้นและซ้ำทาย บมิถูกวิถีถึง
แท้ทางระหว่างชี- วิตะแน่จะคำนึง
แน่เช่นกะเส้นขึง เฉพาะโค้งมิตรงไป
ฟากฟ้าสิหาสิ่ง จะพะพิงจะพึ่งใด
ยึดเหนี่ยวและเหลียวไหน ก็ บ เห็น บ พึงหา
พร้อมเหตุจะขัดข้อง ปะทะพ้องพะภัยมา
มีเมฆและลมอา- ทิกระทบประทุษฐ์รอน
เราเปรียบประเทียบนก ผิจะผกจะโผจร
ตั้งต้นก็แต่ตอน ปฐพีและที่บิน
เบื้องต่ำ ณ ลำดับ ก็ขยับเผยอบิน
โผขึ้นละพื้นดิน พิเคราะห์ดี บ รีรอ
ร่อนรีบและถีบถึง ระยะหนึ่งและใดพอ
พักเหนื่อยระเรื่อยคลอ จรเลื่อนลุลงเลย
ชีวิตชนิดชี้- ดุจะนี้น่ะตามเคย
คือเช่นกะเฉยเฉย จะมิเชิดมิเฉิดฉาย
ตอนขึ้นก็คือชน- มสกนธร่างกาย
ความคิดและกิจหมาย เหมาะเจริญจิรังกาล
ตอนลงก็เล่ห์อา- ยุสภาวะสังขาร
ความคิดและกิจพาน- พะกะเสื่อมลุเหลื่อมทราม
สุดท้ายเถอะตายแล ผิจะแน่ก็แต่นาม
เนื่องดีและชั่วตาม คติย่อมมิย่อยสูญ
เรานกมนุษย์นับ คุณสรรพสมบูรณ์
ด้วยชาติอุบัติมูล และก็มากสมรรถผล
เพียรบินก็บินสุด ประลุจุดประสงค์จน-
สูงสุดและสุดผล ชนะเลิศแหละดีเหลือ
หางปีกประหนึ่งธรรม สติสัมปชัญญ์เจือ
จุนใจมิให้เผื่อ ขณะฝ่าประดาภัย
พึงรู้เถอะผู้งาม กิร์ตินาม ณ ทางไหน
ตามเถิดจะเกิดใน กุลต่ำก็ตามที
ความหมาย ณ ฝ่ายสูง จะจรูงเจริญดี
แด่อาตม์และอาจมี กะอเนกนิกรชน
เป็นในวิสัยแท้ และก็แน่จะนำดล
เด่นฐษนะถึงผล มนะมาตรมิพลาดหมาย
เรื่องม้วยน่ะป่วยกล่าว ปะลุคราวก็คงตาย
แต่ชื่อจะลือฉาย- คุณชีพมิเสื่อมเฉา
อย่าบิน ณ เบื้องต่ำ ผิวะพล้ำและจำเรา-
จักตกก็ตกเอา- ผลใดมิได้เลย (เทียวแล) ฯ
สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ