โคลงว่าด้วยเพื่อนฝูง

๑๏ สยามภาคสยามพจน์ไว้ วาที อ...อ อแฮม !
คือมิตรสหายชาวเกลอ เพื่อนด้วย
แต่คำเพื่อนไฉนมี ฝูงต่อ นะเออ !
เพื่อนต่อฝูงนี้ด้วย เหตุใด ?
๒๏ อัตโนมัติอาตม์แกล้ง ออกความ เห็นนา
เพี้ยนจิตรจากใจจริง ติให้
โบราณกล่าวสองง่าม แดกแน่ ละนะ!
ขอช่องขอชี้ไว้ ผิดเตือน
๓๏ เพื่อนฝูงฝูงเพื่อนอ้าง มากมี ฤๅไม่ ?
หลายชนิดชนิดหลายไนย แน่ชี้
ยิ่งศุขศุขยิ่งทวี ฝูงมาก มานา
ครั้งทุกข์ทุกข์ครั้งลี้ “เหด” หาย !
๔๏ เพื่อนเราเผาเผ่าร้อน รนทรวง
รักสนิทผิดสนัดตาย ห่อนรู้
น้ำมิตรขน่ำมีดทลวง แทงอก เจียวเพื่อน !
หลงเชื่อเหลือซ้ำกู้ ยากเย็น
๕๏ คำฝูงควรหยั่งรู้ เช่นฝูง นกนะ!
ที่จะนับเปนจริง ห่อนได้
เปนแต่เพื่อนฝูงจูง ยุรยาตร
ชั่วยุคหนึ่งนั้นให้ เร่งจำ
๖๏ เพื่อนกันเพื่อนกัดทั้ง เพื่อนกิน เนื้ออู๋ !
เพื่อนเล่นเพื่อนลวงถลำ เพื่อนมล้าง
เพื่อนยอเพื่อนยกยิน ชอบชั่ว
เพื่อนทุกข์เพื่อนให้อ้าง เพื่อนจริง
๗๏ เพื่อนพูดเพื่อนเล่นเฟ้อ เพื่อนซน
เพื่อนเที่ยวเพื่อนพาลราน เพื่อนบ้าน !
เพื่อนเมาเพื่อนมัวยล เพื่อนยศ ลาภฮา ! ! !
เพื่อนสนุกเพื่อนคล้อยด้าน เพื่อนฝูง
๘๏ เพื่อนคิดเพื่อนคดค้า ทุจริต
เพื่อนเช่นมดตอมหวาน เพื่อนกล้วย !
เพื่อนแอบเพื่อนอิงมิตร เพื่อนอวด อ้างนา
ฝูงหมดเว้นม้วยด้วย เพื่อนจริง
๙๏ ฝูงแพะฝูงแกะก้าว ตามเลอะ !
บางจมูกไฉนจูง เล่นได้
คิดดูน่าชั่งเถอะ จริงพ่อ คุณเอ๋ย !
ฝูงเพิ่มเพื่อนให้ใช้ เพื่อนควาย ! ! !
๑๐๏ เพื่อนตายตายเหตุด้วย เพื่อนทำ กลนะ
เพื่อนยากยากเพื่อนเอา อาตม์ลี้
เพื่อนทุกข์ทุกข์เพื่อนบำ ราศรศ รักนา
เพื่อนชั่วชั่วได้บี้ ก็ผลาญ?
๑๑๏ สันดานใครมาทแม้น เหมือนกัน
ใช่เพื่อนกันอาจเปน เพื่อนได้
สันดานเพื่อนหากผัน ผิดแผก กันนา
ถึงผูกมิตรแล้วไซ้ อย่าหวัง !
๑๒๏ เพื่อนดีที่ฝากได้ ชีวัน ตนนา
แต่ที่สันดานดัง กล่าวแล้ว
อังกฤษเรียก “มอรัล” “สแตนดาด” วัดสิล
กันแลกันให้แผ้ว จิตรถนอม
๑๓๏ เหตุเราย่อมสอบถ้อย คำเทียบ ตนเรา
คำกล่าวร้ายดีใด ห่อนแคล้ว
เท็จจริงเล่าลือเปรียบ อาตมะ ฤาไม่ ?
เคยประพฤติได้แล้ว จึ่งยอม !
๑๔๏ หนึ่งใครกอบกิจเกื้อ เรายล ยินเนอ
เราย่อมแบ่งจิตรปัน เปรียบไซ้
เขาทำมากได้กล ใดก็ ดีนา
เราคิดว่าต้องได้ ดุจเขา ?
๑๔๏ แม้เราทำห่อนได้ ฉันใด
เราคิดว่าเขาเรา เล่ห์ล้ำ
ทั้งดีชั่วทั่วไป ทุกสิ่ง สรรพเฮย
เราตัดสินด้วยน้ำ จิตรเอง !
๑๖๏ เออเศรษฐีมีทรัพย์แม้ กองเยอะ
จะจ่ายแต่แกลบจน ปเทศได้
ฤๅใครก็ชั่งเถอะ ! หาเพื่อน ยากเนอ
ขายเพื่อนฤๅซื้อได้ ฤๅ “แมน” ![๑]
๑๗๏ หลงเพื่อนแม้เพื่อนให้ โทษทัณฑ์
หากชีพปิ้มทำลาย ชื่อพร้อย
จงอย่าพรั่นในธรรม์ ปราชญ์อัดถ์
ใครก่อผลต้องคล้อย ตามเขา ! ! !

พระองค์เจ้าปฤษฎางค์.

สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ