ประธานาธิบดีลินคอล์น

ลินคอล์นประธานา ธิบดีและเฮอร์นดอน
ผู้เพื่อนพเนจร รถท่องถนนหน
พร่างพร่างพิรุณพรำ กระทำเมทนีดล
ลื่นเลือกเลอะเหลือทน บทม้าขะมำพลำ
เฮอร์นดอนย้อนถาม “กิจที่สุชนทำ
ฤๅมีมิเพื่อจำ เพาะประโยชน์จะโปรดตน”
ลินคอล์นก็ย้อนตอบ ปฏิเสธเพราะเหตุผล
ใครเลยจะลืมจน ดนุนี้มิมีตัว”
บัดเห็นสุกรต้อง ปฏิเหตุตะแบงหัว
ตัวติดกระทู้รั้ว ปะทะร้องขรมเสียง
ลินคอล์นสะท้อนใจ ก็ไฉนจะเมินเมียง
หยุดรถและเลียบเคียง กรกุมกระทู้ยัน
ตั้งท่าพยายาม พลกล้ามกระเพื่อมผัน
รั้วคลอนสุกรหัน ดนุหลุดเตลิดหนี
หมูหันและคนหัน วรพักตรพ่วงพี
สู่รถมณีศรี กรกุมเกาะบังเหียน
เฮอร์นดอนสิวอนว่า “วจนาธแนบเนียน
แต่กรรมตะกี้เพียร จะพิสูจน์มิสาสม”
ลินคอล์นคดีแก้ ฤจะแพ้เพราะคารม
“การช่วยมิช่วยชม เพราะก็เห็นกะตนเอง
กลัวว่าจะฝันร้าย ยลรูปสุกรเขลง
ดิ้นแด่วกะแส่วเหยง ยลย่อมสยองขน”

๑๕ พฤษภ. ๘๑

สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ