สัชาติอีกา

อินทรวิเชียรฉันท์  
๑๑ เช้าตรู่ดนูตรอง ธุระผองจะพึงทำ
ไดบ้างระหว่างดำ- ริก็ได้สดับเสียง
๏ แจ๊กแจ๊ก !-จ๊ะแจ๊ก !!-จ้ำ สรซ้ำสิสำเนียง
นกร้องขรมเพียง ชนพูดนะภาสา
“๏ ช่วยด้วยซิ !-ช่วยด้วย ! น่ะแน่ะช่วยเถอะเร็วรา
มีอ้ายอะไรมา ก็มิรู้หละ รังแก !”
๏ เสียงนั้นกะชั้นดัง ดนุฟังกะทั่งแปร
ถี่รัวเพราะกลัวแล เพราะจะหลบจะหลีกภัย
๏ อ้า ! อาตม์มิอาดเว้น อุระเต้นและเห็นไป
เปนภาพ ก็ซาบไน ขณะนั้นนะทันที
๏ รู้สึกบเปนสุข และก็ลุกมิรอรี
รีบมองนะช่องมี เหมาะกะเนตรถนัดเห็น
๏ รั้วหนามมะขามเทส ระยะเขตตคามเปน
เชิงซุ้มและพุ่มเพ็น พิธพรึกส์ลดาพัน
๏ กางเขนสกุนคู่ ฉเพาะหยู่และยินมัน
เคยร้องเพราะพร้องครัน พิเคราะห์เห็นก็เอนดู
๏ ทุกเช้าสิเฝ้าตรับ เสนาะสัพท์สนั่นหู
ทุกเย็นมิเว้นตู จะปะตาเพราะมารัง
๏ ผัวเมียคละเคลียร่วม รสะรวมรึดีหวัง
สืบพันธ์สกุลดัง นระดุจจเดียวกัน
๏ เช้านี้แน่ะอีกา เกะกะกล้าฉกาดครัน
คงหวังเพราะรังมัน น่ะแหละแม่นละมีฟอง
๏ อีกาชะล่าไว แวะเจอะไข่ขโมยของ-
มันได้จะไปปอง ปริภุชะพอเพียง
๏ สมเพชพิหคสอง สรก้องกะเกริ่นเสียง
ทั้งคู่เกาะหยู่เคียง และขยับเผยอกาย
๏ ด้วยธัมชาติแท้ วิเคราะห์แม้วิหคหมาย
ตัวนิดมิคิดตาย และจะตามบคร้ามกลัว
๏ สองปีกขยับป้อง มุขะมองมิเหม่อตัว
เมียกั้นกะชั้นผัว ก็สกัดกะสัตรู
๏ เข้าซ้ายและย้ายขวา สิพะว้าพะวังดู
คุมเชิงจะสู้ชู สิระร้องระวังภัย
๏ สัชาติอุบาทว์กา ละก็ว่าวิสัยไจ
เจือริสยาไป ประลุกัปป์บกลับกลาย
๏ ลูกมันละมันรัก และก็ฟักก็ฟูมฟาย
ลูกเขาละเฝ้าหมาย จะกะชากจะฉีกกิน
๏ แม้ฟองก็ปองริบ ปะเหมาะหยิบมิไยยิน
มึงร้องบต้องจิน- ตนะแจ้งจะแกล้งครัน
๏ ในปากน่ะหากไข่ ประจุไว้มิว่างพลัน
หาไม่ละคงมัน จะมิเว้นวิหคสอง
๏ อีกาก็พาไข่ ทิชะไปประดุจปอง
ตูเห็นเขม้นมอง มานะนึกระลึกหวน
๏ หยั่งเหตุพิเสสซาบ ปิยภาพพิหคควน
เปนที่ประเทองชวน พิสะชอบนะเชิงความ
๏ แท้รักประจักส์รู้ คติ ดูเถอะ เปนตาม
ทุกรูปและทุกนาม นระหรือติรัจฉาน
๏ ร้ายกาดก็อีกา กลิภาวะชาติพาล
ตัวดำและสันดาน ดุจะร่างสรุปเลว-(เหลือแล)

 

สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ