บุณยเวท สรรเสรีญพระศิวะเป็นเจ้า เริ่มมหามงคลราชสูยาภิเษก

เล่มต้น หน้า ๑๑๑

เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวประทับณพระที่นั่งภัทรบิฐเป็นปกติ พระราชครูวามเทพมุนี จึ่งร่ายพระเวทสดุดีพระศิวะเจ้า เบิกพระมหุรดิมงคลพิธีราชสูยาภิเษกะกรรม เป็นภาสาสันสกฤต แบ่งเป็น ๓ ลา พราหมณ์เป่าศังข์ เมื่อโอมจบทั้ง ๓ ลา

บุณยเวท บรรลือเสียง สรรเสรีญพระเกียรติคุณพระอิศวรเป็นเจ้า

อรรถ ศิวสฺตุติ

(๑) ๏ มุกฺตินิโพธ มโหทนฺต อมฤตมย ราชวฤตฺตางฺก ปวิตฺรปูต ฯ

(๒) ๏ ทวิทฺร ฤคฺพิมฺพก อุตฺตร วรปูรฺณ คตาคต ทิงฺนาถ ปูตยม (ภาวยามิ) ฯ

(๓) ๏ หตยม นรวินย ฤตุคณ ทิงฺนาถ ปูตมย (ภาวยามิ) ฯ

(๔) ๏ มหายม นฏมทน อมฤตมย ราชวฤตฺตางฺก ปวิตฺรปูต ฯ

(๕) ๏ กฤตฺตฺยมฺพร วรกร อมฤตเทวราม กาลชย กลาธร ภกฺตคณธฺยานยุกฺต อภกฺตซนกมฺกป สมฺปนฺนาถ อุนฺนตปรากฺรม หสฺตาทิวฺยกฺตางฺค อาปชฺชโนทฺธารก มฤคางฺก อธิกกาล วิรกฺตนรฺตก ราชมาน (ตฺวาํ ภาวยามิ) ฯ

(๖) ๏ มุนิยม สุมารฺค กฺษมาเกฺษตฺร มุนิชฺญานตฺรปณ อรหทฺธฺยาน อนยมาปก ทิวฺยปฺรตีก อาทฺยนฺตเวทก โตทก อุทรฺโกทิตนยาํกิต วนฺทนนิรฺเวทน อนุคนฺตฤทุรฺคาปทุทฺธรฺโต อวตีรฺณชนฺมตารก อธิกภาล วิรกฺตนรฺตก ราชมาน (ตฺวาํ ภาวยามิ) ฯ

(๗) ๏ ภชนรกฺต กคชฺญาน ตฺริเวทค วิกลกล อตุลวินย อุนฺมารฺคฆาตก ทิวฺยสุนฺทร ปตทฺคํค ตฺริศูล เทวตโร ลิงฺคนิธาน ภกฺตกานฺต ปุษฺปศพโลปม ทุะขนิษฺขณฺฏก ลยฆณฺฏาวิตต อธิกกาล วิรกฺตนรฺตก ราชมาน (ตฺวาํ ภาวยามิ) ฯ

(๘) ๏ กุกฺกุเฏศฺวร ภูเตนฺทฺร มารฺคธุรนฺธร สฺวรฺเคศฺวร นาเคนฺทฺร ผณีนฺทฺร ผณีนฺทฺราภร ตฺริเวทค อไทฺวตพฺรหฺมนฺ ปูรฺณวฺยาปฺยมาน นิรฺวาเณนฺทฺร ฯ

(๙) ๏ นิรฺธนนฺทฺร ทุรฺคติยเมนฺทฺร อนลอุมาปเต ปฺราณายามวิลย ทยาธุรนฺธร สฺวรฺเคศฺวร อมฺพรคงฺค มุกฺตรต อไทฺวตพฤหทฺพฺรหฺมนฺ ปูรฺณ วฺยาปฺยมาน นิรฺวาเณนฺทฺร ฯ

(๑๐) ๏ มุกฺตราม วีตมโน มรฺเมนฺทฺร มูลคุณปฺรภว ภควนฺ กลฺยาณ ผณีนฺทฺร ธุรนฺธร สฺวรฺเคศฺวร สกลสกล ทยาลุหฤทย ปุรุเวตฺโต ภทฺรมหาพฺรหฺมนฺ ปูรฺณ วฺยาปฺยมาน นิรฺวาเณนฺทฺร ฯ

(๑๑) ๏ วีตวีรฺย โชยฺติรฺพฺรหฺมนฺ รณวีรเนโต มรณเทวหนฺโต มเขนฺทฺร มหาตฺมวินย วินีต ปฺราวีณฺยานนฺทโลก อรุทฺโธทย อนาทฺยนฺตกาล หิรณฺยลลาม ฯ

(๑๒) ๏ ปฺรณมฺรชนปฺรนาถ มุนิเทวพฤนฺท อนุตฺตรวินย วีรเนโต วีรราช วเรนฺทฺร มหาตฺมวินย วินีต ปฺราวีณฺยานนฺทโลก อรุทฺโธทย อนาทฺยนฺตกาล หิรณฺยลลาม ฯ

(๑๓) ๏ มุนีนฺทฺร เทวมเหนฺทฺร อนุตฺตร ผณีนฺทฺราภร มหาตฺมวินยวินีต ปราวีณฺยานนฺทโลก อรุทฺโธทย อนาทฺยนฺตกาล หิรณฺยลลาม (ตฺวาํ ภาวยามิ) ฯ

----------------------------

แปลมนตร์ สรรเสริญพระอิศวรเป็นเจ้า

เบีกพระราชสูยาภิเษก เป็นบุณยเวท ภาสาสันสกฤต

(คัดมาจากมนตร์ ศิวะตันตระ และอุปะนิษัทชั่วแต่มีน้อยคำ เตีมขึ้นจากพุทธะศาสนะนัย พูดซ้ำวนไปเวียนมาอย่างโบราณะโวหารยุคที่แต่งนั้น)

(๑) ๏ โอ้พระศิวะราชเจ้า

จอมศักดิ์ สิทธิ์พ่อ

สยมะชาติ์ศาสดามะหัจ

ฉะเรศผ้าน

จิริศวรไป่ผวนพิบัติ์

พิบูละยัง ยงเลย

จันทระจุฑามะณีสร้าน

ศักดิ์ด้วยผะดุงขลัง ฯ

(๒) ๏ สุทธังคะมาโนชน้อม

ฤคะเวท ถวิลฤา

เพียบผ่านสรรพสมานเจตน์

เจีดแกล้ว

ตั้งเขยื้อนมิเขยื้อนเดช

อะดุละหย่ง ญาณท่าน

เจ้าพรตเพ่งพยสน์แผ้ว

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๓) โอ้ศิวะเหลืออุระซร้อง

เสนีญสู สมเลย

ทรงพิฆาตราชะมฤตยู

หยุดผล้า

นายกวินยะปกชู

ชิโวษะวุฒิ -ชนม์ท่าน

ใครประยุติ์สุทธะญาณอ้า

โปรดโน้มนิยมเผื่อ พึ่งเทีญ ฯ

(๔) โอ้ศิวะเหลือจะซร้อง

เสนีญสม สูเลย

ครอบจิตทุกชิวิตสยม

หยั่งรู้

ญาณกริบเฉกทิพะคม

ขยันเยี่ยง ระบำฤา

กายะสิทธิ์สถิตเที่ยงกู้

เกียรติ์สร้านโสมจุฬิน ฯ

๏ สุทธินทระเดชแกล้ว

เกรียงตะบะ

ศักดิ์สิทธิ์สุระฤทธิ์ชะนะ

ทั่วหน้า

ปิ่นอะมรปิ่นนิกรประ

ชาชีพ ชระเดียรเอย

เลิสะลบจบดินฟ้า

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๕) ๏ โอ้ศิวะเหลือกระจะถ้อย

ทิพาภรณ์ พิเศษเอย

ละเลื่อมจรัสมฤคะดัจะธร

ทิพย์พริ้ม

หัตถ์อ่าคุณานุสรณ์

ประศาสน์หอก ปานฤๅ

เจ้าทะมื่นขื่นชิมอะลิ้ม

โลกรู้มะลายไฉน ฯ

๏ จอมชัยมฤตยะเจ้าปัก

ปิ่นโสม

ทั้งเคร่งทั้งเล็งประโลม

โลกเอื้อ

องค์ใดใฝ่หะทัยะโถม

ถลายมะนุษย์ แหนงท่าน

เจ้าโภคะทรัพย์สนับเกื้อ

เกียรติ์น้อมกะรุณา ฯ

๏ สุรังคาพะยพเอื้อม

อุภัยะหัตถ์ ปะฐมแฮ

คอยช่องใคร่ประคองสัตว์

ทุกข์เทื้อม

องค์อะธึกเยี่ยงมฤคะหยัด

เยื้องก่ำ กาฬเอย

หรือนักฟ้อนห่อนเอื้อม

นาฏแพร้วเพราสฺรีร์ ฯ

๏ เหมือนฤษีศุภีนาฏทั้ง

จอมทะหาร เหี้ยมฤา

จอมโลกจอมปราณสถาน

ทั่วด้าว

น่ารักน่าสักการ

และน่า กลัวท่าน

เอีกศิโวงการสท้าน

โปรดโน้มนิยมเผื่อ พึ่งเทีญ ฯ

(๖) ๏ โอ้ศิวะเหลือจะซร้อง

สดุดี สมเลย

รู้เสพน์เทพะอินทรีย์

เศรษฐ์สร้าง

ยิ่งศักดิ์นักสิทธ์อิสี

เสนีมตะบะ มวลแล

ฉลาดย่างทางชอบอ้าง

เอกพ้นฉงนถวิล ฯ

๏ เป็นถิ่นที่อยู่ผู้

ถีระญาณ ยอดรา

องค์ประศาสน์ยอดฉลาดฌาน

เชื่อมกล้า

นักสิทธ์พิทยาขนาน

เนื่องพึ่ง พระเอย

เถลีงนิทัศน์อรหัตว์อ้า

หัตถ์อ้างทางแถลง ฯ

๏ แผลงอำนาจพิฆาตถ้วน

อยุกติธรรม ถลายเอย

เป็นเทพะปะฎิมานำ

นอบไหว้

ตระหนักสรรพะเกีดดับชำ

นิห์ทุก วิถีแฮ

บางคาบโปรดปราบใช้

เช่นร้ายถลายศันติ์ ฯ

๏ มั่นประจักษ์ส่วนจักได้

ผละดี ไฉนรา

สัมมะบถอะนาคตวิถี

ถ่องแปร้น

ใครภิวันทน์ท่านเปรมปรีดิ์

ปลุกเสน่ห์ สนองเอย

โปรดบ่อนถอนยากแค้น

ขจัดพ้นคนนิยม ฯ

๏ ทรงอบรมมะนุษยะส้อง

สังสาร ะวัฏเอย

หลุดละลิบลุนิพพาน

ภพกั้น

พระกายพระก่ำกาฬ

กละนาฏ สุรีฤา

แต่มิอาทระกลั้น

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๗) โอ้ศิวะเหลือจะเว้น

วันทะนา พระเลย

โปรคสดับศัพท์เสนีญคะณา

ศิษย์เอื้อน

สัพพัญญุตะญาณะสา

ระพัดทราบ ทรวงแฮ

สมพิเศษไตรเพทเยื้อน

ยกข้อแถลงคำ ฯ

๏ พระช่ำตำรับทั้ง

ถลายตำ รับฤา

ยิ่งใหญ่ยึดวินัยะกำ

ราบพลั้ง

ใครจริตผิดพระบำ

บัดพินาศ เสียนา

ทั้งฉลาดทั้งพิลาสทั้ง

เที่ยงทั้งหวังดี ฯ

๏ หลั่งนะทีทิพยุทกล้น

คงคา แควเอย

กระสันศัสตร์ตรีศูลสา

หัสห้าว

องคะเทพะพฤกษา

องคะบ่ง บุรุษพ่อ

ใครนับถือประลืออ้าว

โอฐให้จิรัยเสถียร ฯ

๏ ระเมียรเดชกุสุเมศแต้ม

สีสะอาง เองเอย

ผู้ขจัดสัตว์ครวญคราง

คร่ำไห้

ผู้ระหริ่งทิพะกระดิ่งสะกาง

ปราโมทย์ มวลแฮ

กาฬะก่ำเผลอรำได้

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๘) ๏ โอ้ศิวะเหลือสุระเยื้อย

อาชญา สิทธิ์เอย

องค์สุพรหมานมะหา

เทพะเกล้า

พระฤทธิ์ลบมะหิศวรา

ธิเทพะศักดิ์ สวรรค์แฮ

เจ้านิเทศน์ไตรเพทเจ้า

นภะเจ้าจุฬาไผท ฯ

๏ เจ้าไกลาสเจ้านาค

เสนีมพร

เฉวียงสะอิ้งอุรคาภรณ์

พ่าหุ์ห้อย

ไตรเพทนิเทศน์ปะกรณ์

ถะเกีงเกียรติ -คุณท่าน

ยอดใหญ่ใครคู่ด้อย

เดชสร้างสมบูรณ์

๏ เทวินทร์สูรสัตว์ถ้วน

เทียมไฉน

เจ้าผ่านนิรวาณไตร

ภพพ้น

เจ้าสวรรค์ทุกชั้นไผท

ทิพยะแพรก พรหมฤๅ

ทรงเดชทรงคุณท้น

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๙) โอ้ศิวะเหลือจะซ้อน

เสนีญยก เยีนท่าน

เจ้าเวทะนายาจก

คับแค้น

เจ้าภะนายเคราะห์ร้ายปก

ปะชาเดือด ร้อนฤา

องค์อัคนีศรีแคว้น

สรรคะเจ้าจอมอุมา แม่เอย ฯ

๏ เจ้าอาศวาสประศวาสยั้ง

โยคยา นุยุกดิ์ฤๅ

เจ้าพะหุละการุญะสา

มาร์ถเกื้อ

เจ้าสวรรค์ษฬะชั้นกา

มาวัจ จะเรศเอย

เจ้าส่งคงคาเชื้อ

ชะโลตม์เกล้าเฉลาไหล ฯ

๏ องค์ใดปล่อยให้จิต

เปลือยพะวง วรรตเอย

เป็นใหญ่สุดใครคง

แข่งท้า

สมบูรณ์สุดประมูลมง

คละศักดิ์ เสมอเลย

๏ จอมนิรวาณผ่านฟ้า

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๑๐) ๏ โอ้ศิวะเหลือสะท้าน

ทิพาชญา สิทธิ์ท่าน

โปรดปล่อยวิญญาณ์ผวา

ภพพ้น

อาจประหยัดหัทะยาถา

ทะนุกช่วย ชิวิตเพื่อน

องคะเหตุพฤติเภทท้น

ทั่วหล้าผะลาปะถัมภ์ ฯ

๏ พระล้ำเทวะราชล้ำ

นระชาติ์

เลีสะหลากเฉวียงนาคะราช

หลักฟ้า

ไหนเอกพระเอกอาจ

ลบเอก อื่นพ่อ

หัทะเยศสังเวทท้า

ทั่วรู้ครูสวรรค์ ฯ

๏ ทิพยะถวัลย์สรรพะสัตว์สร้าง

สุดเผยอ เทียมท่าน

ทรงอาชญาสิทธิ์เลอ

เลีสะกล้า

สมบูรณ์ทุกสะกูลเสมอ

หาไม่ มวลแฮ

จธมนิรวาณผ่านฟ้า

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๑๑) ๏ โอ้ศิวะเหลือจะสู้

สงวนญาณ เยี่ยมเอย

เกาศะโลตม์โชติ์ประติภาน

ผึ่งเผ้า

นายะเกศเผ่าพิเรศทะหาร

เหีมเศึก สนามแฮ

ผู้พิฆาตมัจจุราชเจ้า

จะรีตเยื้องบุชายัญ ฯ

๏ มั่นวินัยหะทัยปกเที้ยร

องค์วินัย นั่นฤา

พจนะสมาร์ถเผยผงาดไหว

ว่องย้าย

เจรีญเรีงสุดเชีงใคร

ขวางเกียจ กันท่าน

ไร้เริ่มและไร้ท้าย

ท่วมฟื้นฟูถวัลย์ ฯ

๏ เฉีดฉันบิลันธเนศแก้ว

แกมกาญจน์ ก่องเอย

ปิ่นศัศินาคะสังวาล

เวี่ยห้อย

สถิตไกลาสวิมานสถาน

ทิพยะบรรพ ะตานา

ขอพระศิวะชะม้อย

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๑๒) ๏ โอ้ศิวะเหลือจะสร้าน

สวามิภักดิ์ แล้วพ่า

เจ้ามะนุษย์เทวะบุตร์สมัคร์

มอบเกล้า

นักสิทธ์อิทธิเทพะศักดิ์

สมุลระรื่น รมย์แฮ

วินัยะเพียบยากเปรียบเฝ้า

ใฝ่เยื้องญาณถนอม ฯ

๏ เป็นจอมวีระบุรุษเจ้า

วีระฤท ธิลือเอย

จอมสักการัญชะลิต

เลีสะล้ำ

ฉนัดช่มช่ำผงมนิตย์

วินัยะเคร่ง ขลังแฮ

แสนสมาร์ถองค์อาจก้ำ

เกียรติ์เผ้านะภินทร์สูร ฯ

๏ พูนพิโรจน์ฉายโชติพ้น

พึงใคร ค้านฤา

ไร้เริ่มไร้ปลายสมัย

มิ่งฟ้า

เกียรติศักดิ์เฉกหลักอุไร

เลีสะอุป ปะมารา

สรวมศิเวศอาทะเรศอ้า

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

(๑๓) โอ้ศิวะเหลือจะปลื้ม

ปลงถวิล สรวงท่าน

เจ้านักสิทธ์เจ้าอินทร์

โอ่แคว้น

เกียรติไกรสุดใครผิน

เผยอเปรียบ เสมือนเลย

พญามะหุตม์ภุชงคะแม้น

แมกสะอิ้งเฉวียงวงค์ ฯ

๏ ทรงวินัยหะทัยะข่มเอื้อม

องคะวินัย สยมฤา

เสรีบสมาร์ถอาจอำไพ

พิศะเพ้อ

ศรีสุพัฒน์รัศมีไกร

เกรีกชะนก ชะนางค์ฤา

สมัยเรี่มสมัยสุดเท้อ

ท่านไร้ใครสมาน ฯ

๏ ท่านปานเทวะรูปพริ้ง

สิหิงคะคุณ

เลีสะฤทธิ์เลีสะการุญ

เลีสะกล้า

เทวะดาและประชาซุน

เศียรพึ่ง พิรีย์ท่าน

โอ้ศิวะพระเจ้าข้า

โปรดโน้มนิยมเผือ พึ่งเทีญ ฯ

สฺวาหา

สนับสนุนโดย กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ ที่นี่ค่ะ