หางเปียนักปราชญ์

๏ ครั้งหนึ่งยังมีเมธีหางเปียยาวรี
เป็นที่รำคาญดาลใจ
๏ ยิ่งคิดยิ่งข้องหมองในนี่หางอะไร
ติดสอยห้อยอยู่แต่หลัง
๏ ยิ่งคิดยิ่งวุ่นฉุนจังสาบานดังดัง
จะย้ายไปพักตร์สักครา
๏ ไม่ยอมให้กลิ้งไปมาเบื้องหลังเกศา
ให้ขุ่นวุ่นวายในใจ
๏ แกคิดคิดมาคิดไปด้วยปัญญาไว
จึงว่า “ข้าได้หนทาง
๏ ด้วยฉุนจะหมุนให้หางย้ายที่” ว่าพลาง
แกหมุนหมุนไปรอบตัว
๏ หมุนซ้ายหมุนขวาน่ากลัวหูตามืดมัว
เมธาอุตส่าห์หมุนเวียน
๏ แต่ผลไม่ดลสมเพียรหางคงติดเศียร
เบื้องหลังเหมือนดังเคยมา
๏ แกเปลี่ยนเวียนซ้ายไปขวาไปรอบกายา
ไปหน้ามาหลังวุ่นวาย
๏ หางเปียก็คงติดกายดังเคยไม่คลาย
ไม่คลาดขาดเคลื่อนสมประสงค์
๏ ถึงจิตต์คิดคั้นมั่นคงเพียงไม่คลายลง
หางคงต่อหลังดังเดิม
๏ ฝังนิ่งยิ่งทึ้งดึงเหิมกะชากลากเสริม
หางดื้อคงซื่อต่อหลัง
๏ ห้อยเฟื้อยเลื้อยไหลไม่ฟังติดแน่นแฟ้นดัง
เมื่อแรกไม่แปลกถิ่นฐาน

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ