ความกตัญญูกตเวทีต่อครูอาจารย์

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑ 
๏ ความมั่นกตัญญูฉะเพาะครูและอาจารย์
รู้คุณกรุณฐานทะนุศิลป์วิชาเสริม ฯ
๏ ทราบนึกระลึกนิตย์และเพราะคิดพระคุณเดิม
ทำตอบประกอบเติมกตเวทิตาธรรม
๏ เป็นธรรมะบรรเจิตผลเลิศและควรคำ
คนชมนิยมจำจริยาอุทาหรณ์ ฯ
๏ ทั้งโลกและทางธรรมก็แนะนำและแน่นอน
ใครยึดประพฤติ, พรสุภพัฒน์อุบัติหลาย ฯ
๏ คือธรรมประจำลัก-ขณะหลักจะเล็งทาย
คนดีมิดีหมายก็เพราะมีมิมีมวล ฯ
๏ ใครมีก็แม่นแต่คุณะแน่บแปรปรวน
ตัวอย่างจะอ้างควรคติรวบสรูปนัย ฯ
ฉะบัง ๑๖ 
๏ นำเรื่องเนื่องศาสนาไขพอเค้าเข้าใจ
เพียงข้อเพียงคำจำนง
๏ สูงสุดพุทธสาวกสงฆ์ท่านฤๅคือองค์
พระสารีบุตร บ่งนาม
๏ แรกนั้นปัญญายังทรามทราบได้ไต่ถาม
เถระชื่อ พระอัสสชิ
๏ นำไปเป็นธรรมดำริรอบคอบชอบผลิ
ผลเผล็ดสำเร็จอรหัตต์
๏ แต่นั้นนิรันดร์มั่นมนัสเนื่องนิตย์กิจจวัตร
ค่ำเช้าเคารพนบนอบ
๏ นับเป็นเช่นอาจารย์กอบการุณคุณรอบ
รำลึกจนขณะจะนอน
๏ นมัสการทุกกาลยอกรกราบพลางวางหมอน
หมายทิศที่สถิตพระเถร
๏ แล้วท่านจึ่งกรานกายเอนอินทรีย์มีเกณฑ์
ศีรษะสู่พระอาจารย์
๏ เรื่องปลีกมีอีกอาหารหนึ่งทัพพีทาน
ของพราหมณ์นามว่าราธะ
๏ ท่านได้รับไปในขณะนานมากาละ
ก็ล่วงก็เลยแล้วแล
๏ ท่านแจ้งจำได้ไป่แปรลืมพรากจากแด
โดยพระพุทธวาจา
๏ ให้ท่านจัดการบรรพชาบวชในศาสนา
แก่ราธะพราหมณ์ตามประสงค์
๏ ข้อนี้ที่พระพุทธองค์ตรัสสรรเสริญทรง
ยกไว้ในสถานท่านดี
๏ ด้วยมั่นกตัญญูรู้มีมุ่งกตเวที
กระทำตัวอย่างอ้างมา
๏ อย่าเห็นเป็นเหตุยากหาไม่ได้ในครา
สมัยดลกใหม่ดำเนิน
ผู้ที่มีธรรมจำเริญผู้ปราศพลาดเผิน
ผิดธรรมก็จำฉิบหาย”
๏ หลักมีฉะนี้อธิบายบิดเบี่ยงเลี่ยงกลาย
เตลิดเปิดเปิงไปไฉน
๏ สองนั้นธรรมะมั่นใจประพฤติยึดไป
เป็นทางเป็นธรรมนำผล
๏ เพื่อความงามเจริญเดินดลแด่ทุกบุคคล
ผู้รู้คุณครูอาจารย์(จริงนา) ๚

 

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ