ตอนที่ ๗ พราหมณ์จินดาตามหาสิงหไกรภพ

๏ จะกล่าวความพราหมณ์จินดามาถึงบ้านไม่พบพานอนุชานํ้าตาไหล
เพราะนึกแหนงแคลงพี่จึงหนีไปเหลืออาลัยระลึกแล้วตรึกตรา
ให้เกรงบุญจุลจักรศักดิ์กระษัตริย์เธอพรากพลัดเผ่าพงศ์พระวงศา
สันโดษเดียวเที่ยวเร่อยู่เอกาไม่รู้ว่าวงศ์วานประการใด
เมื่อแรกพามาเล่าเราไม่แจ้งว่าศักดิ์แห่งสุริย์วงศ์พระองค์ไหน
พิเคราะห์ดูกุมารเมื่อนานไปคงจะได้สืบกระษัตริย์ในปัถพี
จำจะไปสืบถามถึงความต้นที่ตำบลบ้านป่าพนาสี
ให้พบปะพระชนกชนนีพระอยู่ที่นัคเรศประเทศใด
แล้วจะคิดติดตามทรามสวาทพบหน่อนาถจะได้แจ้งแถลงไข
ด้วยทำผิดคิดชอบประกอบไว้จึงจะได้พึ่งพาบารมี ฯ
๏ แล้วเคี้ยวยาทากายกลายเป็นนกขยับยกปีกหางอย่างปักษี
พอแดดอ่อนร่อนเร่ขึ้นเมฆีจรลีลอยฟ้านภาลัย
สังเกตจำตำบลแต่หนหลังตรงไปยังบ้านป่าที่อาศัย
ครั้นคํ่าค้างกลางวันรีบดั้นไปถึงบ้านไร่ที่มาปะพระกุมาร
เห็นที่อยู่ดูแลแน่ในจิตยิ่งขุกคิดถึงพระองค์แล้วสงสาร
จึงแปลงกายเป็นพราหมณ์เดินตามธารเข้าบ้านพรานพร้อมหน้าชาวป่าดง
ต่างซักถามพราหมณ์บอกเราออกบวชมาเที่ยวสวดสิกขาป่าระหง
แล้วหยุดนั่งพรั่งพร้อมพรานล้อมวงเจ้าพราหมณ์สงสัยถามไปตามแคลง
แต่ก่อนเก่าชาวบ้านท่านทั้งหลายลูกหลานหายหรือไม่จะใคร่แจ้ง
ระลึกดูผู้ใดทำไร่แตงจงแสดงจะได้เล่าให้เจ้าฟัง
ฝ่ายอีแตแม่อ้ายตันตาพรานเพิกฟังลำเลิกรำลึกตามเนื้อความหลัง
จึงว่าคราวเจ้าประเทศนิเวศน์วังมาอยู่ทั้งมเหสีเธอมีครรภ์
ครั้นมีลูกผูกแหวนข้างแขนขวาทำเปลผ้าผูกไว้ในไพรสัณฑ์
ไปตักน้ำพรมแตงช่วยแรงกันกุมารนั้นสูญหายไปหลายปี
พอข้าเฝ้าเสนามาตามรับเสด็จกลับไปบำรุงซึ่งกรุงศรี
เราเลี้ยงดูภูวไนยพลอยได้ดีตั้งเป็นที่นายบ้านขุนพรานไพร
ซึ่งท่านถามความต้นแต่หนหลังได้ยินมั่งหรือเห็นเป็นไฉน
จะจดจำนำข่าวลูกท้าวไทจงบอกให้แจ้งจิตในกิจจา
เจ้าพราหมณ์ว่าถ้าเราขึ้นเฝ้าท้าวจะแจ้งข่าวทรงยศโอรสา
ท่านเลี้ยงดูภูธรแต่ก่อนมาจงช่วยพาเราไปเฝ้าเจ้ากรุงไกร
พรานทมิฬยินดีว่าอีพ่อรางวัลพอแล้วเจ้าพราหมณ์หามไมไหว
อย่ารอรั้งนั่งช้าจะพาไปแล้วเรียกไพร่ตะพายย่ามมาตามที
ออกเดินทางกลางย่านหยุดบ้านป่าได้สิบห้าวันรุ่งถึงกรุงศรี
เวลาเฝ้าเข้าหาเสนาบดีพร้อมอยู่ที่พระโรงรัตน์ชัชวาล ฯ
๏ จะกลับกล่าวเจ้าแผ่นดินอินณุมาศอยู่แท่นทองห้องปราสาทราชฐาน
นิมิตฝันวันจะรู้เรื่องกุมารว่าพวกพรานชูช่วงดวงมณี
มาถวายฝ่ายพระองค์ก็ทรงรับกระจ่างจับแจ่มพระหัตถ์ด้วยรัศมี
แล้วเคลื่อนคล้อยลอยรอบขอบบูรีมาอยู่ที่รอบฉัตรเป็นอัศจรรย์
พอรุ่งเช้าท้าวให้โหราเฒ่าเข้ามาเฝ้าเล่าตามเนื้อความฝัน
โหรหารคูณทูลความในสามวันข่าวพงศ์พันธุ์นั้นจะมาถึงธานี
พระจอมวังฟังคำให้บำเหน็จแล้วเสด็จออกพลับพลาหลังคาสี
พร้อมพฤฒาข้าบาทราชกระวีขุนเสนีทูลความพราหมณ์จินดา
ได้ทราบข่าวราวเรื่องโอรสรักว่ายักษ์ลักเอาไปไว้ในคูหา
กรุงกระษัตริย์ตรัสถามตามสงกาพราหมณ์จินดาทูลความตามทำนอง
ว่าเดิมกุมภัณฑ์พาข้าไปไว้กับหน่อไทได้เห็นกันเป็นสอง
ขุนยักษ์ใช้ให้เลี้ยงรักเพียงน้องมีผ้าทองทำอู่ให้กุมาร
ธำมรงค์วงเพชรเจ็ดกะรัตผูกพระหัตถ์เบื้องขวาน่าสงสาร
จนใหญ่กล้าข้าแถลงให้แจ้งการว่าขุนมารลักพาเอามาไว้
จึงลวงล่อขอวิชาพญายักษ์สิทธิศักดิ์ทรงเวทตามเพศไสย
รู้ดำดินบินถาสุราลัยขุนมารให้ชื่อข้าจินดาพราหมณ์
พระโฉมยงองค์สิงหไกรภพได้เรียนจบมนตร์เวทไม่เข็ดขาม
ได้ท่วงทีหนีกุมภัณฑ์มันก็ตามจนถึงความมรณานิคาลัย
หน่อกระษัตริย์พลัดข้าบนอากาศต่างแคล้วคลาดมิได้เห็นเป็นไฉน
เที่ยวติดตามถามข่าวถึงท้าวไทจงทราบใต้บาทบงสุ์พระทรงธรรม์ ฯ
๏ พระฟังข่าวราวเรื่องโอรสราชบรมนาถเห็นจริงทุกสิ่งสรรพ์
แหวนจินดาผ้าทองของสำคัญเป็นแม่นมั่นมิได้แหนงแคลงพระทัย
จึงบัญชาว่าเจ้าพราหมณ์มีความชอบจะประกอบก่อเกื้อเหมือนเนื้อไข
จะตามติดคิดอ่านประการใดจึงจะได้อนุชามาธานี
แล้วตรัสถามพราหมณ์พฤฒาโหราราชให้คิดคาดคูณชะตาในราศี
แต่หายไปได้เสร็จสิบเจ็ดปีประเดี๋ยวนี้อยู่หนตำบลใด
พระโหรดูรู้ความตามตำรับน้อมคำนับทูลแจ้งแถลงไข
ขอเดชะพระโอรสยศไกรเสด็จไปได้คู่ทิศบูรพา
อยู่สำนักยักษ์พวกผีเสื้อสตรีเชื้อสูงศักดิ์ช่วยรักษา
อีกหนึ่งถึงราหูชูชะตา[๑]จะคืนมานัคเรศนิเวศน์วัง
พระฟังคำทำนายค่อยคลายเศร้าด้วยโหรเฒ่าทายแน่มาแต่หลัง
จึงเอื้อนอรรถตรัสความให้พราหมณ์ฟังเมื่อคราวครั้งตกยากจากธานี
ทั้งเสียบุตรสุดสลดกำสรดโศกแสนวิโยคยากเข็ญปิ้มเป็นผี
สองปีครึ่งจึงจะมาถึงธานีประเดี๋ยวนี้เจ้าพราหมณ์นำความมา
ได้เห็นเจ้าเท่าเห็นโอรสราชจะหมายมาดเหมือนหนึ่งวงศ์เผ่าพงศา
จงอยู่คอยในบูรีด้วยปรีดาเมื่อน้องมาจะได้พบประสบกัน ฯ
๏ เจ้าพราหมณ์ฟังบังคมก้มสิโรตม์ซึ่งทรงโปรดชุบย้อมกระหม่อมฉัน
ขอบพระคุณกรุณาสารพันแต่ทุกวันนี้วิตกในอกใจ
จึงขอตามทรามสวาทราชโอรสว่าทรงยศอยู่ประเทศนิเวศน์ไหน
จะทูลความตามประสงค์จำนงใจเชิญหน่อไทเสด็จมายังธานี
พระฟังพราหมณ์ความรักเห็นหนักแน่นมิให้แค้นเคืองข้องจะหมองศรี
จึงตรัสว่าถ้าไม่อยู่ในบูรีพ่อจะกรีฑาพลสกลไกร
สักสิบหมื่นพื้นชำนาญในการศึกตามจะนึกนำพลไปหนไหน
เกิดวิบัติขัดขวางเป็นอย่างไรก็จะได้แก้กันอันตราย
เจ้าพราหมณ์ว่าถ้าดำเนินเดินแสวงทุกเขตแขวงค้นคว้าช้าใจหาย
ข้าเหาะได้ไปเที่ยวผู้เดียวดายแสนสบายไพรีไม่บีฑา
แล้วกลับแกล้งแปลงกายกลายเป็นนกประคองยกปีกประนมก้มเกศา
พลางเผ่นโผนโจนบินขึ้นเมฆาตรงไปสู่บูรพาพนาลัย ฯ
๏ ปางองค์ท้าวเจ้าบูรินทร์อินณุมาศทั้งอำมาตย์มาตยาอัชฌาสัย
เห็นศักดิ์สิทธิ์ฤทธิพราหมณ์บินตามไปหมายจะได้โอรสยศยง
ต่างชื่นช่วยอวยพรบวรสวัสดิ์ทั้งกระษัตริย์ชื่นชมสมประสงค์
แสนเสนาข้าบาทญาติวงศ์คิดคอยองค์หน่อไทมิได้วาย ฯ


[๑] สมุดไทยเลขที่ ๔๔ ว่า “อีกปีหนึ่งราหูชูชะตา”

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ