เรื่องจับระบำ

๏ เห่เอยเห่สวรรค์เมื่อวสันต์ฤดูฝน
นักขัตฤกษ์เบิกบนให้มืดมนเมฆา
๏ เทวาวลาหกให้ฝนตกลงมา
ฝูงเทพเทวากับนางฟ้าฟ้อนรำ
๏ เล่นฝนตีโทนทับร้องรับจับรบำ
เปนคู่เคียงเรียงรำระทวยทำท่วงที
๏ เทพไทไขว่คว้านางฟ้าฟ้อนหนี
เรียงล่อรอรีรำตีวงเวียน
๏ กรีดกรายปลายหัดถ์ฉวยวัดฉวัดเฉวียน
บทแบบแนบเนียนผลัดเปลี่ยนท่าทาง
๏ คลอเคล้าเพราพริ้งรำเปนสิงห์เล่นหาง
หงษ์ร่อนกรกางทำนองกวางเดินดง
๏ รำท่าม้าคลีไล่หนีตีวง
กินรินบินลงเอี้ยวองค์อ่อนเอียง
๏ มังกรช้อนฟองประคองคลอเคียง
ยิ้มพรายชม้ายเมียงรอเรียงเคียงนาง
๏ รำนารายน์กรายศรมังกรกินหาง
ท่าพระรามตามกวางทำนองนางมโนรา
๏ กรีดเล็บเทพพนมรำเปนพรหมสี่หน้า
เมียงชม้ายชายตาไขว่คว้านารี
๏ หลีกเลี้ยวเกี่ยวกระหวัดป้องปัดสลัดหนี
ล่อไล่ในทีซิกซี้ปรีดา
๏ รำร่ายย้ายย่างกินรกางปีกรา
กรีดกรายซ้ายขวาเปนมัจฉาชมชล
๏ ท่าพระรทโยนสารสอดสังวาลกุณฑล
ชดช้อยสร้อยสนแกมกลกุมกร
๏ นางสวรรค์เยื้องกรายรำนารายน์ก่งศร
เหลือบชำเลืองเคืองค้อนงามงอนอ่อนกาย
๏ เทวัญกั้นหน้านางฟ้าเอียงอาย
ไว้จังหวะประปรายรำลอยชายเข้าวัง
๏ ฉวยชิดติดพันนางสวรรค์หันหลัง
หลีกเลี่ยงเบี่ยงบังเวียนระวังว่องไว
๏ เทวบุตรยุดหัดถ์นางสบัดสไบ
ศุขเกษมเปรมใจที่ในเชิงไกรลาศ เอย ๚

๏ เห่เอยนางเอกมณีเมขลา
ลอยเร่ในเมฆาถือจินดาดังดวงดาว
๏ โยนเล่นเห็นแก้วสว่างแวววามวาว
ลอยฟ้าเวหาหาวรูปราวกับกินรี
๏ ทรงเครื่องเรืองจำรัสอร่ามรัศมีฉวี
ชูช่วงดวงมณีเลื่อนลอยลีลามา
๏ เลียบรอบขอบทวีปอยู่กลางกลีบเมฆา
เชยชมยมนาเฝ้ารักษาสินธู
๏ ครั้นปัจฉิมคิมหันต์ถึงวสันตฤดู
ฟ้าคำรนฝนฟูเสียงซู่ซู่สาดเซน
๏ ลอยล่องลอองอาบกระสินธุ์ซาบทรวงเย็น
เคยรำรบำเปนล่อเล่นกับเทวัญ
๏ ชูแก้วแววสว่างรำด้วยนางสาวสวรรค์
ล่อเลี้ยวเกี่ยวพันพวกเทวัญกั้นกาง
๏ ฉวยฉุดยุดหยอกสัพยอกเย้านาง
โยนแก้วแววสว่างให้เนตรพร่างพราย เอย ๚

๏ เห่เอยเห่นามเทพรามสูรมาร
มีมือถือขวานอยู่วิมานมณีนิล
๏ หน้าเขียวเขี้ยวงอกสีเหมือนดอกอินทนิล
เมืองสวรรค์ชั้นอินทร์เกรงสิ้นทุกเทวา
๏ เลี้ยวรอบขอบพระเมรุตรวจตระเวนเวหา
เห็นนางเอกเมขลาโยนจินดาดังเปลวเพลิง
๏ กับสุรางค์นางสวรรค์ฝูงเทวัญบรรเทิง
จับรบำทำเชิงรื่นเริงบรรเทิงใจ
๏ คิดจะใคร่ได้แก้วเลิศแล้วแววไว
แกว่งขวานชาญไชยโลดไล่เทวา
๏ ต่างวิ่งทิ้งกรับโทนทับรำมะนา
กลัวยักษ์นักหนาหลบหน้าหนีไป
๏ เมขลากล้าแกล้วล่อแก้วแววไว
โยนสว่างเหมือนอย่างไฟปลาบไนยเนตรมาร
๏ หน้ามืดฮืดฮาดกริ้วกราดโกรธทยาน
แค้นนางขว้างขวานเปรี้ยงสท้านโลกา
๏ ฤทธิแก้วแคล้วคลาศยิ่งกริ้วกราดโกรธา
โลดไล่ไขว่คว้าเมขลาล่อเวียน
๏ ยักษ์โถมโจมโจนนางก็โยนวิเชียร
หลีกลัดฉวัดเฉวียนล่อเวียนวงวน
๏ เปรี้ยงเปรี้ยงเสียงขวานก้องสท้านสากล
ไล่นางกลางฝนมืดมนในเมฆา
๏ นวลนางนั้นช่างล่อรั้งรอร่อนรา
เวียนรไวไปมาในจักรราษี เอย ๚

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ