เรือขาดหางเสือ

ใครหนอ เป็นโจก ในโลกนี้
ป่าดง พงพี มีขุนเขา
พฤกษ์ไพร ใหญ่หลวง ทวงร่มเงา
เทพเจ้า สิงสถิต ในทิศทาง
สิงห์สา ราสัตว์ ​อัดแอ
อสรพิษ เพิกแผ่ พั้งพานกว้าง
มหาสมุทร สุดแสน อ้างว้าง
ผีสาง เส้นไหว้ ไม่เห็นตัว
เหล่านี้ ไหนมี อานุภาพ
พอปราบ ใด ๆ ได้ทั่ว
เป็นโจก โลกล้วน ควรกลัว
คุมครัว โลกครอง ป้องพิภพ ?
มนุษย์นี้ สิใคร ที่ไหนเล่า ?
เลิศเชาว์ รู้เช่น เจนจบ
ใช้ปัญญา ฝ่าฟัน ครันครบ
ตามตบ แต่งโลก ศรีวิไล
เปิดป่า ล่าสมุทร สุดแดน
นิมิตแมน เมืองฟ้า จะหาไหน
ค้นคว้า คร่าธรรม ชาติใช้
เอาชัย เชิงวิชา สารพัตร
เชี่ยวชาญ การวิท ยาศาสตร์
เหาะเหิน เดินอากาศ ได้ถนัด
หูทิพย์ ตาทิพย์, ทิวทัศน์
เห็นถนัด ข้ามโลก เลยไป
โจกโลก จะเป็นโจก โลกอังคาร[๑]
สร้างบาดาล สถาน น้อยใหญ่
เพียรจะเอา ชนะ หิมาลัย
ขึ้นไม่ได้ เหาะข้าม, ยังตามเพียร
หมองู ไม่วาย ตายเพราะงู
มนุษย์เล่น ความรู้ อยู่ป้วนเปี้ยน
ยิ่งรู้มาก ยิ่งอยาก จะเล่าเรียน
เลยเป็นเซียน ผู้วิเศษ เดชอะเคื้อ
มีเครื่องมือ คือวิท ยาศาสตร์
เอาชัยแก่ ธรรมชาติ ฉลาดเหลือ
แต่เล่นไฟ ไฟลาม ตามลวกเนื้อ
ระวังเมื่อ ไฟครอก บอกให้รู้
นักวิท ยาศาสตร์ ปราชญ์ของเรา
จะโทษเขา ไม่ควร ล้วนรู้อยู่
เขาคิดค้น ขวนขวาย หมายเชิดชู
แต่ทางใช้ ไพล่ตู่ ทำลายตน
ตัวเป็นโจก ในโลก ไม่กลัวใคร
แต่ตัวเอง นั้นไซร้ จะปี้ป่น
ด้วยน้ำมือ ตนเอง เก่งกาจจน
คนฆ่าคน จนโจก โลกหลุดไป
เลยสละ ตำแหน่ง แห่งโจกโลก
ปล่อยเขาอื่น ขึ้นโจก แทนก็ได้
จะรู้หรือ ฉากหน้า เปิดท่าไร
หมื่นแสนปี นี้ไม่ สู้นานนัก
เวลาแห่ง ประวัติการ แม้ล้านปี
ก็เท่ากับ พรุ่งนี้ จงตระหนัก
มนุษย์บำ เพ็ญตน จนพร้อมพรัก
นี้รู้จัก สิ้นกาล กี่ล้านปี ?
นับตั้งแต่ คอยคืบ สืบจากสัตว์
กะทั่งจัด เป็นคน พ้นบัดสี
เดินสองเท้า พามัน สมองมี
ใช้วิธี ป่าเถื่อน เหมือนสำนัก
เสพเนื้อตน เนื้อสัตว์ กัดผลไม้
กินดิบๆ กว่าจะได้ พารู้จัก
ก่อไฟผิง ปิ้งย่าง อย่างพร้อมพรัก
จนประจักษ์ เจริญเห็น เช่นเดี๋ยวนี้
สิ่งใด ได้ยาก พึงบากบั่น
รักษาไว้ ให้มั่น จึงควรที่
บรรพบุรุษ ลงแรง แสวงดี
ควรหรือทา ยาทขยี้ ป่นปี้ลง ?
ที่แล้วมา เหมือนว่า อภิชาตบุตร
กาลต่อไป ให้ดุจ สูงส่ง
อย่าเป็น อวชาตบุตร ฉุดเผ่าพงษ์
ให้เลิกหงส์ เป็นกา น่าเสียดาย
อะไรเล่า จะเข้า มาเป็นมาร ?
ก็กิเลส ตัวการ เหมือนมั่นหมาย
ปัญญามาก หากสติ มิเป็นนาย
คงไม่วาย ชอกช้ำ ระกำทรวง
วิทยา ศาสตร์หา ปัญญาให้
ก็อะไร เล่าเสริม สติหน่วง
ศาสนา ล้าหลัง บ้างทักท้วง
ว่าเกิดล่วง สมัย ให้โง่งม
เอาเป็นว่า วิทยา ศาสตร์ช่วยได้
แขนงใน ส่วนนาม ก็งานถม
ทั้งเอธิกส์ พิโลโสฟี่ ที่นิยม
รีบอบรม ศึกษา อย่าช้าเลย
ทางส่วนรูป ความรู้ เจริญมาก
ทางส่วนนาม เหลือแต่ซาก แล้วท่านเอ๋ย
ควรรื้อฟื้น ขึ้นหม่ ไม่เฉยเมย
ชมพูทวีป เราเคย ขึ้นชื่อมา
พุทธศาสน์ เราขาด องค์พระเจ้า
เคยถูกเหมา ว่าไม่ ใช่ศาสนา
แต่ทั่วโลก ยอมรับ เป็นปรัชญา
มีคุณค่า ควรแล้ว แก้วบรุพทิส
แก้วดวงเดียว ที่ท้า มาตรวจได้
เพราะเนื้อไข วิทยา ศาสตร์สนิท
มีเหตุเป็น แดนเกิด ประเสริฐฤทธิ์
ล้วนให้คิด ค้นเห็น เช่นวิชา
อำนาจเหตุ เป็นใหญ่ สมัยนี้
บังเกิดมี ไป่เชื่อ ศาสนา
แต่ต้องเชื่อ พุทธพจน์ ปลดสงกา
เป็นวิทยา ศาสตร์สนิท ทางจิตใจ
เรื่องกิเลส ตัณหา อาสวะ
ท่านสอนละ เอียดแล้ว เป็นไหน ๆ
ทั้งสติ ปัญญา ท่านว่าไว้
ว่าพรากัน ไม่ได้ ในโลกนี้
สติเป็น หางเสือ ลำเรือตั้ง
ปัญญาเป็น กำลัง ให้แล่นรี่
ขาดอย่างใด อย่างหนึ่ง จึงหมดดี
กิเลสปรี่ เล่นงาน บานตะไท
ทุกวันนี้ โลกมี กิเลสมาก
ปัญญาขาด สติหาก ให้เฮี้ยวใหญ่
เรือแล่นปร๊าด ขาดหางเสือ ไม่เมื่อไร
ก็เมื่อนั้น พลันไป ถึงอับปาง
มนุษย์ได้ ปัญญา มาดีแล้ว
ยังคลาดแคล้ว สติ ดำริบ้าง
เชิญชิมรส พุทธพจน์ กำหนดทาง
ให้เป็นหาง เสือไว้ ในโลก เทอญ.

๑๕ ตุล. ๘๑



[๑] โจกโลกอังคาร มนุษย์พยายามจะไปเยี่ยมดาวพระอังคาร.

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ