ประธานาธิบดีลินคอล์น

ลินคอล์นประธานาธิบดีและเฮอร์นดอน
ผู้เพื่อนพเนจรรถท่องถนนหน
พร่างพร่างพิรุณพรำกระทำเมทนีดล
ลื่นเลือกเลอะเหลือทนบทม้าขะมำพลำ
เฮอร์นดอนย้อนถาม“กิจที่สุชนทำ
ฤๅมีมิเพื่อจำเพาะประโยชน์จะโปรดตน”
ลินคอล์นก็ย้อนตอบปฏิเสธเพราะเหตุผล
ใครเลยจะลืมจนดนุนี้มิมีตัว”
บัดเห็นสุกรต้องปฏิเหตุตะแบงหัว
ตัวติดกระทู้รั้วปะทะร้องขรมเสียง
ลินคอล์นสะท้อนใจก็ไฉนจะเมินเมียง
หยุดรถและเลียบเคียงกรกุมกระทู้ยัน
ตั้งท่าพยายามพลกล้ามกระเพื่อมผัน
รั้วคลอนสุกรหันดนุหลุดเตลิดหนี
หมูหันและคนหันวรพักตรพ่วงพี
สู่รถมณีศรีกรกุมเกาะบังเหียน
เฮอร์นดอนสิวอนว่า“วจนาธแนบเนียน
แต่กรรมตะกี้เพียรจะพิสูจน์มิสาสม”
ลินคอล์นคดีแก้ฤจะแพ้เพราะคารม
“การช่วยมิช่วยชมเพราะก็เห็นกะตนเอง
กลัวว่าจะฝันร้ายยลรูปสุกรเขลง
ดิ้นแด่วกะแส่วเหยงยลย่อมสยองขน”

๑๕ พฤษภ. ๘๑

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ