กล่อมช้างสวรรค์

โคลงสี่สุภาพ 
อัขยมข้าบาทผู้นักนิพนธ์
สมมติสมั์ “เอกชน”ชื่อไช้
สนามนพทวาร,กมลปราโมทย์ นักนา
รจิตพจน์เชิดพระยสไท้ธิราชผู้ผดุงสยาม
กาพย์ฉบัง ๑๖ 
สรีสรีสวัสดิเลิสโอลารอภิวันทนาการ
เคารพนอบนบประนาม 
โชติรัตน์จรัสจรูทั้งสามประเสิดโดยความ
เปนสรนะอันบวร 
หนึ่งข้าน้อมเกสถวายกรจอมเจ้าสีขร
ไกรลาสซงอุสภเปนพาหน์ 
หนึ่งนบไท้เทพย์ธาดาโดยเบื้องเวหา
เลอหงส์วิหคเหินทยาน 
นบเทพย์สมาพระกาลระเห็ดเหินคัคนานต์
โดยแรดเปนอาสน์ฉลององค์ 
น้อมเทพย์จตุรภุชยรรยงนาคบัลลังก์ซง
นิทราเหนือกะสินธ์กสิรธาร 
สี่องค์ซงริทธิ์มากมานมารังสริสดิสาร
พังพลายสืบเผ่าสี่พงส์ 
ถวายกรเทวกรรม์อันซงริทธิ์สักดิ์อีกองค์
ขันธกุมารมิ่งสิวางกูร 
อีกองค์พารัสหัดถ์ไพบูลย์หกพักตร์เถลิงมยูร
เปนเทวอาสน์พาหน 
นบพระพิคเนสซงพลพิคเนสวรสกล
เส็ดข้าถวายกรนมัสการ 
ขอเชินเทพย์ไท้ทุกสถานทั่วพิภพจักรพาล
อันข้าชุมนุมอนันต์ 
ประชุมไนโรงพิธีอันงามสง่าเงื้อมถงัน
เวหาสวิลาสบันจง 
โดยรอบเรียบเรียงรายทงเทียวเถือกอลงก์
ยะยาบยะยับประดับประดา 
ราชวัตร์ฉัตร์ประจำเจิดตาสรรพ์พิสโสภา
อำพนพิพิธพึงชม 
พายไนเนืองแน่นอนุกรมสักการสรรสม
ตังวายเครื่องไหว้สังเวย 
มาลาคันธวิเลปน์รำเพยหอมชื่นชวนเชย
ลาชะอุบะบายสรี 
เทียนทองธูปถ่องโสภีจุนจันทกะแจะมี
มาลย์มากหลายหลากหลายพรรน 
เชิรับอามิสพลีอันซงสั่งจัดสัน
สมควนสักการบูชา 
เพื่อขอเทวริทธิ์มหิทธา-นุภาพเพื่อมา
กำจัดอุบัติโพยภัย 
อุปสัคคุปัทวันตรายไนนอก,กาลไดๆ
หย่าพึงย่ำยีบีทา 
สยามรัถมนทลมหา-จังหวัดสีมา
ตลอดกเสมสมบูรน์ 
อภิรักส์ปิ่นไทผทมไหสูรย์ฉัตร์แก้วอนุกูล
กั้งเกสราสดร์ฉัตถ์รัชกาล 
ไห้ซงพระกเสมสำราพระกมลมาน
ทุกทุกทิพรัตินิรันดร์ 
นีรทุขนีรโสกส่ำสรรพ์นีรโรคภยัน-
ตรายหย่าพ้องพะพาน 
ฝ่าลอองธุลีบทมาลย์จงปราสนาการ
หย่ากล้ำกลายพระบาทยุคล 
ขอพระองค์ซงฉลองพระชนม์พันสาอนนต์
อนันต์จำเนียรยืนนาน 
พระยสพระเกียรติไพสาลเกริกกิดาการ
ทุกเทสทุกทิสยินสแยง 
สยองสยอนห่อนอาดออกสแดงริทธิราชเปลี่ยนแปลง
ทำลายมิตรภาพมากะทำ 
ย่ำยีถิ่นสยาม-พระอำ-นาจปกแผ่กำ-
จายจวบเจนจบปัถพี 
น้อมมาลย์ถวายเมืองโดยมีจงรักภักดี
ต่อบาทรัชราชนรินทร์ 
ข้าพระพุทธเจ้าทวยจินต์กะวีเวียกยิน
ข่าวควนปราโมทย์รึดี 
คือคเชนทรรัตน์รูจีนัขเนตร์วรรนฉวี
สันพางค์โสภาคย์ไพบูลย์ 
อันเปนราชพาหน์มาพูนเพิ่มพระเกียรตินุกูล
พระเดชพระยสยิ่งยง 
สมลักสนะตระกูลมาตงค์ประกอบสมซง
เกิดด้วยบุริทธิ์เพียบเพ็ 
คล้องได้ล่วงมาแล้วมาสเบ็จะ,จวบกาลเปน
มงคลสมัยควนการ 
พ่วงแพนพระคชาธารโดยลำดับวาร
จากนครสวรรคธานี 
บันลุกรุงเทพฯ มหาบุรียมเยสดิถี
๑. ค่ำกาลปักส์วันจันท์ 
พรึสจิกายนมาสนะวันที่ ๖ สก. พรรส์
ตึงสาธิกสัตนิยม 
เปนสรีพระนครควรชมคชรัตนบรม
ราชอาสน์ฉลององค์เอาธูร 
ข้าพระพุทธเจ้าเพิ่มพูนมาโนชมนู
บำเทิงสำเริงเหลือตรา 
ขอกล่าวฉันทบทพจนา-ภรน์ด้วยมธุรสา
เกลากล่อมพระเสวตร์กรินทร์ 
เฉลิมพระยสสมมติเทพย์ชนินทรนาถมหินทร์
มหามงกุดเกสประชา. 
วสันตติลกฉันท์ ๑๔ 
อ้า ๆ พระสรีสุภสกน-ธวิมลประมวนมา
ซึ่งพรรน์และเบื้องสกละกายะพิสุทธิ์พิเสสสม
ผุดผ่องประไพนยนะนับฉวิโลมะพึงชม
ไพบูลย์นะลักสนะนิยมวระราชพาหน
อ้าพ่อมิควรมนะระลึกพนะพรึกสะอาร
มารดรบิดามิตระสกลคนะาติประยูรพงส์
ลำเนาวนากระพนัสทุระรัสถะแดนดง
พ่อจุ่งสลัดสละพะวงบมิควนถวิลโหย
แสนยากจะยาตร์บทะจะย่างขนะไดก็ลำโบย
เบื้องบาทระบมสริระโรยและระทุขระทมทน
พ่อกับคนาคชะคละคล่ำจระไกลระหว่างหน
แสวงภักสะภุช์ตรึนะดลคิริโขดสิลาเนิน
จำจิตและจำจระคละไลเลาะพนัสเขาเขิน
เดินยากก็จำหทยะเดินภยะทุกขะพรรเหา
ยามเย็นยะย่ำสุริยะย้ายและจะผายนะลำเนา
ค่ำคืนนะรัตติจระเทาพิสพึงสยองขน
มวนม่าห์โขมดคนะประมานจะระรานนะอาร
ปีสาจฉกาจสิก็อนนต์พนะเริงบรางควาน
ลำพองคนองสุระสนั่นอุระพรั่นหทัยลาน
เยือกเย็นนะแนววนะวนานตพิลึกและพึงกลัว
สัตว์ร้ายสพรั่งทรึคชาติ์ขนะมืดขมุกขมัว
ออกเที่ยวนะรังสิสุริย์รัวก็จะขบนะบาทา
ทำไห้ระบมบทะระบอมทุระทุกขะนักหนา
เกิดแผลพุพ่านและก็จะปรากดะปามละลามไป
เดินดั้นและกันตกะจะเกี่ยวขนะยูรยาตร์ไคล
บุพโพและโลหิตะก็ไหลพิสะควนจะลำเข็
วัสสันต์รึดูพิรุนะสาดพยุกาจกะพือเย็น
เยือกโซมและซาบชละกะเซ็นปัถะพีก็น่านนอง
กรากกรำและซ้ำสุขะบมีและทวีทุเรสครอง
กายทนระกำทุระสนองก็ตลอดนะกาลฝน
คิมหันต์รึดูรึก็มิสุขทุระทุขะยิ่งดล
แสงสูริย์จะส่องนะพนะสนทะและทุ่งและดงดอน
แผ่นดินจะแห้งเพราะสุริย์แผดระอุเผาชโลธร
เหือดแห้งอุทกพระทินกรตปะเล่หะไฟลน
ดินแตกระแหงตรึนะแห้งและจะยาตร์ก็เหลือทน
น้ำท่าจะหารึก็วิกลชละขาดรึดูกาล
ยามกินและยามนิทระยามจรสุดจะทนทาน
ลำโบยระโหยหทยะดาลทุระภัยนะไพรพนอม
เหลือบยุงและบุ้งจะระจะรารึและร่านจะไต่ตอม
นับวันจะผ่ายสริระผอมคนะคชก็เสียดสี
ยังวันจรก,ผรุสะร้ายมนะหมายจะเบียลบีท์
มุ่งมาประหารคนะกรีกรกุมสินาสแผลง
ตกต้องมิตายก็จะระทมทุระโหยระโรยแรง
รือบ้างก็โพนคชะแสวงประทะคล้องและราวี
ไพรพรึกส์ประกอบภิรุกะภัยพิธะมากประมานมี
พ่อหย่าถวิลมนะรึดีรึคนึงคนาสหาย
กายพ่อพิสุทธิ์ผิวะคละคลุกก็ขมุกขมอมกาย
ปนปังสุเปื้อนก็จะระคายขระเวทนารคน
เหลือจักธิบายภยะพิบัตินะพนัสพนาสนท์
พ่อหย่าประวัตินิยมะมนนะสถานมิควนรมย์
อุปชาติ์ฉันท์ ๑๑ 
นะกรุงสยามรัถถพิพัทโนดม
ควนชื่นและเชยชมอภินันทะสำรา
กรุงเทพฯมหานครสุบวรกเสมสานต์
วิลาสวิลัยปานวระเทพยะเมืองแมน
พิพิธวิภาคภันท์อุปโภคะส่ำแสน
ไพบูลย์มิขาดแคลนนระราสดร์กเสมสรี
ปราการประกอบพร้อมระยะป้อมประจำมี
ทวารพระบุรีนะระหว่างประกอบกัน
อร่ามวโรภาสวรราชวังจันท
รุ่งโรจน์จรัสพรรนะมนีกนกกาจน์
มนเทียรประเทียบทิพย์มรุเทพย์พิมานสถาน
มลังมเลืองลาดุจะลอยนะอัมพร
ดุสิตประเสิดสวนอุทยานสโมสร
เทียบนันทวันอรวระเทพย์สุนันทา
ควรเพลินจเรินจิตขนะพิสตระการตา
สยามะรัถปรากดะแสนจะสำรา
ประชานิกรชนก็สพรั่งกเสมสานต์
แสนส่ำทหานหานสรพรึบนิกายพรินท์
บุนักนะพ่อสรีสุภลักสนะโฉมฉิน
ประสบประเสิดยินวรยสอดูลยา
ระลึกพระคุนวันอดิเรกะโอลาร์
ราโชปการสาทระซงประสิทธิ์สม
ไห้พ่อและผาสุขนรึทุขรึทัยรทม
สถิตย์นะโรงรมย์รุจิเรขจรูราย
อร่ามอุไรเรืองและมเลืองมลังฉาย
เพริสแพร้วพะแพรวพรายก็ตระหง่านนะเบื้องบน
เพดานประดับดารกะมาสะเถือกถกล
ประกอบประกับยลดุจะเย้ยพิมานเมือง
นะแท่นสถิตย์แลรึก็เลิสวิลัยเหลือง
ด้วยพื้นสุพรรนเรืองฉลุลักสน์เฉลาลาย
เครื่องลาดสอาดเอี่ยมอดิเรกอร่ามราย
ประดับประดาพรายสุภแพร้วพิลัยยล
ปิลันทนาภรน์และสุพรรนะอำพน
ข่ายกรองกะพองกลมนิกาจน์ประกอบกัน
ภู่ห้อยระย้ายลรัตคนพิมลพรรน
ประกิจประกอบสรร-พพิเสสสุภาภรน์
สุพรรนะพัตถ์ปกปริสดางคะบวร
ดาวมาสประภัสรรัสมีระพีพรรน
อาภรน์พิพิธพิสก็พิจิตพิลัยวรรน
วิบูลย์นะเบื้องสรรพ์สุภะเลิสอลงกรน์
คชาธเรสโกสิระโสภนาภรน์
เลิสลักสน์กเรนทรคิริเมขล์ก็กลกัน
สมสักดิ์ตระกูลสมสิริสมนะยสสรร-
พะ,บุนะเบื้องบรรพะประกอบนุกูลผล
คนาผดุงการคชบาลก็กังวล
พร้อมพรักพิทักส์นนทะประนังประนอมถนอม
น้ำท่าผลาหารบมิยากรึอดออม
ตระการแลหวานหอมกัทลีมะพร้าวตาล
จะภุชะโอชารสะไดก็สำรา
เอมอิ่มกะมลมาน-รึก็ได้สดวกดาย
จุ่งพ่อและจงจเรินมนะเพลินถวิลหมาย
สราสกนธ์กายนะสถานกเสมเทอน
กาพย์ฉบัง ๑๖ 
อ้าพ่อขออ้อนวอนเชิพ่อจุ่งดำเนิน
ตามไนโอวาทานุสนธิ์ 
อันนายหัสดาจารย์ยุบลเบื้องบูรพ์สกล
โดยคชวิธีทั้งผอง 
พ่อจงจำนงจำนองตั้งเจตน์จิตจอง
หย่าด่วนโทโสโมหันธ์ 
เคียดขึ้งขุ่นแค้นฉับพลันฉุดเบื้องบาทถลัน
ถอนชนักแหล่งหลัก-ทำลาย 
เบี่ยงสบัดหัตถาจารย์หงายเงยเสียรเดินกราย
กริ้วโกรธโลดแล่นแปร๋นทลวง 
ลงทันต์ไล่ถีบเทอดงวงฟอนฟาดไหย่หลวง
ควาฉุดห่อนหยุดเหิมคนอง 
ทำพยสโดยพลการผองพ่อหย่าหย่าปอง
บ่เปนประโยชน์นิสผล 
พ่อจุ่งถ่อมกายทั้งสกนธ์มุทุจิตขวายขวน
ประพรึติ์ตามสาสน์สุสร 
อากับกิริยาอาทรอุชุภาพบวร
ควนแก่คชยานยรรยง 
เอื้อเฟื้อคชบาลอันจงได้อำรุงสง
เคราะห์ทั้งพิทักส์รักสา 
พ่อจุ่งรึดีปรีดาไนพระบุา
ธิการแห่งพระภูธร 
พึงมีมาโนชอนุสรพระคุนากร
มั่นจิตคิดตั้งกตัู 
ไนไท้ธิเบสร์ผู้ชูเชิดภพสยามภูว์
พูนเพิ่มภิรมย์ร่มเย็น 
ทั้งได้ซงผดุงพ่อเปนสุขขจัดทุขเข็
ขาดหายห่อนมีบีทา 
นิรันด์รู้ว่าอุบัติมากอบเกื้อบุา-
นุภาพพระผู้ภูมินทร์ 
จำนงจงจิตคิดถวิลฉลองพระคุนนรินทร์
เชิดช้อนพระเกียรติกำจร 
ดั่งข้ารำพรรน์กลั่นกลอนมธุรสเอมอร
ฉันทกาพย์พจีนี้เทอน. 

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ