ความรักของแม่

[ประพันธ์จากเค้าเรื่องภาสาอังกริสชื่อ Maternal Affection ไนหนังสือ Phylosophy of Life]

กลอนสุภาพ 
๏ ปางป่วยไข้ได้ทุขยุคยากยับปราสสิ่งสัพซึ่งอำนวยความช่วยเหลือ
มีมิตรไหนไจกรุนมาจุนเจือโดยเอื้อเฟื้อเฝ้าถนอมพร้อมพนอ
เหมือนหนึ่งท่านมารดาผู้มาด้วยร่างระทวยระทดแท้แน่เทียวหนอ
ต้องหม่นหมองมองหน้าน้ำตาคลอไนไจคอข้องระทมตรมด้วยทุข
ถึงอ่อนแออแม้ระโหยแต่โดยจิตจดจ่อนิตย์เนืองหยู่สู้เฝ้าขลุก
ด้วยตรากตรำทำธุระทะนุทะนุกช่วยปลอบปลุกปลาบปลื้มยิ่งดื่มยา
ความเจ็บปวดรวดเร้าบันเทาผ่อนหมอนที่หนุนกรุ่นร้อนริทธิ์ไข้กล้า
ทำไห้เปลี่ยนแปรกลายพิสคลายคลาอ่อนละมุนละไมมาไม่ช้าที
มวนมิตไนสมัยเรารุ่งเรืองนั้นต่างเหหันหามิพบหลบหน้าหนี
เนื่องโชคร้ายกรายพลันวันและปีก้าวย่างรี่เร็วไวไกล้ทุกครา
ต้องออกปากเปนวาจาว่าเรานี่ช่างไม่มีที่จะรื่นจะเริงร่า
เมคคือเคราะห์เดาะด้อยลอยต่ำมาอนาถาทุขทุ่มเข้าคลุมงำ
เมื่อหัวไจเจ็บร้าวคราวบกพร่องความหวังปองต้องคลาดพลาดถลำ
หยาดชีวิตถูกยาพิสคือเคราะห์กัมเข้าวางซ้ำทำอาการเหลือทานทน
พายุไร้รุ้งระยับสลับสีและราตรีไม่มีดาวกลางหาวหน
กลางวันอับลับแสงสุริยนไม่ชวนชนชอบชมนิยมยอ
เมื่อโครงการน์ความทยานทเยอชีพถูกเค้นบีบเบียนบ่อยลงร่อยหรอ
เสียงนินทาก็มาสู่เปนคู่คลอไปตามข้อเสื่อมซามความย่อยยับ
เขาเหล่านั้นดั้นด้นไปหนไหนเงาซึ่งไต่ตามเคลื่อนเขยื้อนขยับ
นะคราสูริย์ส่องกะจ่างสว่างวับเลยแลลับเลือนมัวไปชั่วคราว
ซ่อนเสียไหนหนอปักสาไนหน้าร้อนเมื่อเสียงถอนหทัยแรงแห่งหน้าหนาว
นะวันอันนพรรนไม้ไบร่วงพราวอนิจจา ! ถ้าจะกล่าวก็คือเคราะห์
ย่อมเปนหยู่เนืองเนืองเนื่องไปตามความสนไจหรือไนความสดวกเหมาะ
หรือเคยชินชอบถูกที่ปลูกเพาะหรืออีกข้อก็เพราะสมัยนิยม
สิ่งทั้งสี่นี้ไนหย่างไดหนึ่งเท่านั้นซึ่งส่งเสิมเพิ่มผสม
เพื่อสงวนมวนมิตรสมาคมไห้ปรารมย์รักไคร่หยู่ได้แล ฯ
๏ แต่สัมพันธ์มั่นแม่นทั้งแน่นหนาของมารดานั้นมิได้เปลี่ยนไปแน่
เหมือนเช่นกับสัพสภาพโชคลาภแปรทั้งมวลแม้แต่จะอาดสามาถแปลง
เปนต้นคือชื่อเสียงเสื่อมเสียสุดหรือความหลุดสละพรากจากตำแหน่ง
จักทำลายไห้สลายหย่างร้ายแรงก็จงแจ้งประจักส์ไจไม่ปรวนแปร
โดยความที่มีชัยชำนะหรือแม้เสียชื่อโชคร้ายทั้งหลายแหล่
บุตรธิดาได้รับสิ่งสัพแลของท่านแท้ถ้วนทั่วต้องพัวพัน
เลือดหัวไจไหลหลั่งและทั้งเหตุชลเนตรนองตาออกมานั่น
ก็เพราะลูกผูกจิตนิตย์นิรันดร์เนื่องด้วยสัชาติานบันดาลเปน
เมื่อลูกหยู่ฉเพาะหน้าตาทั้งสองท่านมุ่งมองหมายไว้ด้วยไคร่เห็น
เมื่อไม่หยู่วิานท่านไม่เว้นต้องตื่นเต้นไต่เต้าต้องตามไป
ปลงอุททิสปลิดทิ้งสิ่งสุขสานต์จะยากนานเหนื่อยนั้นมิหวั่นไหว
ปติเสธเหตุซึ่งพึงพอไจหวังลูกไห้หรรสาด้วยปรานี
ตั้งจิตมั่นมุทิตาปรารมย์รอบเล้าโลมปลอบปลุกปล้ำทำหน้าที่
รู้สึกคิดขึ้นทั้งสิ้นโดยยินดีไม่ต้องมีพิธีไดหรือไครเตือน
พร้อมสดชื่นชื้นเย็นเปนสภาพอันเอิบอาบอิ่มไจหาไหนเหมือน
ความเปนมิตรสนิทเนานะเหย้าเรือนไม่คลายเคลื่อนคลอคู่หยู่เนืองนิจ
ทั้งหากล้าสามาถปราสระย่อเข้มแข็งต่อมรนะประจำจิต
อัสสาสะสุดท้ายปลายชีวิตถอนด้วยคิดคุนพระรัตนตรัย ฯ
๏ ความหวนนึกระลึกนี้เนื่องประกอบเปนเครื่องครอบคลุมทุกยุคสมัย
ระยะแห่งเหตุการน์อันผ่านไปโดยผ่องไสสุขสงบเรียมอบรม
เมื่อท่านมีชีวิตประสิทธิ์ประสาทธัมชาติแช่มชื่นระรื่นร่ม
น่าเปรมปรีย์ปีติน่านิยมหย่างอุดมแด่เหย้าเนาสำราน
ความรักที่ท่านสลัดปัดลูกสรแห่งทุขร้อนโชคร้ายกลายพ้นผ่าน
ความสุภาพปราบข้อทรมานวิประติสารโสกเส้าซึ่งเร้ารุม
ความอ่อนโยนหย่างพร้อมละม่อมละมุนทำหมอนหนุนขนะไข้ไห้นิ่มนุ่ม
อนึ่งคือมือที่เคยประคองกุมเสียรปวดรุ่มร้อนเร่าบันเทาไป
ความเคารพนบไหว้เปรียบได้ดุจเปลวเพลิงจุดแจ่มแจ้งแสงสุกไส
หมายบูชาสักการะนะดวงไจของเราไนท่านนั้นมั่นกระทำ
และทั้งอีกอาการท่านยิ้มย่องฉายแสงส่องเหนือเราทุกเช้าค่ำ
คงไสแจ่มจ้าเจิดหยู่เลิสล้ำแม้โลกจำจักต้องมืดหมองมล
เสน่หาการุนย์คุนเสถียรอันไม่เปลี่ยนแปลงนั้นบันดาลผล
โอบอุ้มเอื้อเกื้อกู้ชูชีพชนม์เรารอดพ้นภัยปลอดตลอดกาล
นะท่ามกลางความร้างเมตตาจิตและมิคิดกตัูรู้คุนท่าน
สิ่งเหล่านี้ที่พรรนนามามากมานทุกสถานจะลืมได้ไฉน – เอย ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ