ตอนที่ ๑๘ นางยี่สุ่นหึง แต่งอุบายให้ประหารพราหมณ์เกสร

๏ ปางเยาวยอดยี่สุ่นมเหสีแสนทวีทุกข์ทนกมลไหม้
พงศ์กระษัตริย์ภัสดาไม่อาลัยตั้งแต่ได้พราหมณ์มาก็ราโรย
นุชนาฏน้อยจิตเจ้าคิดแค้นในทรวงแสนปั่นป่วนให้หวนโหย
ยามบรรทมเพิ่มพูนอาดูรโดยพระพักตร์ผ่องหมองโรยระทมทรวง
คอยสดับจับความเจ้าพราหมณ์ผิดให้น้อยจิตเจ็บใจนั้นใหญ่หลวง
อย่าเลยจะอุบายด้วยลายลวงเห็นกระทรวงนี้จะสมอารมณ์คิด
เหมือนหนามยอกจำบ่งด้วยคมหนามจะทูลความเอาให้เหมาะจำเพาะผิด
ดำริแล้วเข้าเฝ้าองค์พระทรงฤทธิ์ทอดสนิททักถามเจ้าพราหมณ์นาง
เจ้าพราหมณ์พริ้มยิ้มพรายซังตายทูลให้อาดูรกรอมกรมอารมณ์หมาง
แต่เวียนค้อนเวียนเคืองชำเลืองพลางพระนุชนางทำทีไมตรีตรง
จอมกษัตริย์ตรัสว่าเกสรนี้เป็นคนดีรู้ความตามประสงค์
มเหสีตรัสชมว่าสมทรงอันเชื้อหงส์แล้วก็งามไปตามพรรณ
ตรัสแล้วเยาวเรศเนตรชม้อยเจ้าพราหมณ์น้อยก็ชม้ายให้หมายมั่น
พระนุชนาฏว่าพราหมณ์นี้งามครันตาเป็นมันช่างเขม้นเป็นน่าอาย
จักรพงศ์ทรงฟังกำลังสบ[๑]เอาคุณกลบโทษผิดให้มิดหาย
เป็นเด็กน้อยไม่ชำนาญประมาณกายไม่เคยเห็นโฉมฉายก็แลชม
สายสมรเห็นภูธรไม่ถือโทษนึกพิโรธด้วยว่าหมายไม่เหมือนสม
แสร้งสำรวลสวนไปพระทัยตรมแล้วบังคมลาคืนเข้าห้องทอง
นิ่งบรรทมอยู่บนแท่นแสนเทวษเยาวเรศข้อนทรวงให้หมางหมอง
ทั้งสองเนตรชลนัยน์นั้นไหลนองแต่ตรึกตรองคิดแค้นแน่นอุรา
เวลาเฝ้างามชื่นก็ขืนเฝ้าโฉมเฉลาทำเล่ห์เสน่หา
เห็นพระองค์พงศ์กระษัตริย์ภัสดาประทานพวงมาลาให้พราหมณ์ชม
แสร้งสำรวลสรวลเสเจ้าเกสรเอาใส่กรทั้งคู่ดูงามสม
หอมระรื่นน่ารื่นอารมณ์ชมเจ้าพราหมณ์ก้มหน้านิ่งไม่ตอบนาง
พอพระองค์ทรงศิลป์เธอผินพักตร์เยาวลักษณ์แกล้งร้องให้หมองหมาง
ไฮ้เจ้าพราหมณ์ลามเล่นกระดางลาง[๒]ทำยิ้มพลางยื่นพวงมาลามา
ข้าไม่อยากจะได้มาลัยเจ้าเห็นว่าเราหลงรักแล้วหนักหนา
ส่วนพระองค์ทรงธรรม์ก็บัญชาเมื่อแก้วตาตรัสชมสุมาลัย
เจ้าพราหมณ์คิดว่าน้องต้องประสงค์จึ่งถวายโฉมยงอย่าสงสัย
แล้วแย้มสรวลชวนชื่นระรื่นใจโฉมวิไลเลยยิ้มอยู่พริ้มพราย
เจ้าพราหมณ์น้อยเชิญแส้สะบัดปัดนางโฉมยงทรงพัดพระโฉมฉาย
พระทรงศักดิ์จักรพาลสำราญกายแสนสบายไสยาสน์บนอาสน์ทอง ฯ
๏ ปางยี่สุ่นสุมาลีศรีสวัสดิ์โทมนัสหม่นไหม้ฤทัยหมอง
เห็นทรงธรรม์บรรทมก็สมปองเจ้าตรึกตรองเห็นการจะผลาญพราหมณ์
กระซิบบอกว่าเจ้าพราหมณ์ทรามสวาทผิดประหลาดคายข้องเหมือนต้องหนาม
อะไรติดผ้าเรานั่นเจ้าพราหมณ์พ่อรูปงามวานหยิบเสียหน่อยรา
พราหมณ์สดับพาซื่อไม่ถือผิดค่อยสะกิดแกะดูพระภูษา
ศรีสวัสดิ์ตรัสร้องด้วยมารยาไฮ้อะไรฉวยผ้าไม่เกรงใจ
สนั่นดังจบเสด็จสะดุ้งตื่นนางงามชื่นซบเศียรกันแสงไห้
สะอื้นพลางทูลพลางทางพิไรน่าน้อยใจด้วยไอ้พราหมณ์มันลามลวน
กำลังโปรดมันไม่เกรงข่มเหงน้องเข้าจับต้องผ้าห่มทำหักหวน
ชะล่าเล่นเช่นชู้ไม่คู่ควรเป็นเชิงชวนนารีกาลีเมือง ฯ
๏ จักรพงศ์ทรงสดับให้คับคั่งยิ่งฟังฟังก็เห็นความนั้นงามเรื่อง
แต่ครั้งพวงมาลาสุดาเคืองครั้นชำเลืองตาคมก็สมกัน
เร่งพิโรธโกรธพราหมณ์ด้วยความแค้นกระทืบแท่นทองเลื่อนสะเทื้อนลั่น
เหม่ไอ้พราหมณ์หินชาติฉกาจครันมึงนี่มันใจพาลสันดานพล
คิดอย่างไรหวาไอ้พราหมณ์กูถามหน่อยจึ่งหยิกหยอกยอดสร้อยอยู่สับสน
ไฉนมึงหาญเหี้ยมไม่เจียมตนฉุดภูษานฤมลหรือฉันใด
เจ้าพราหมณ์กลัวมรณาน้ำตาตกดั่งลูกนกตัวสั่นอยู่หวั่นไหว
บังคมทูลตามจริงทุกสิ่งไปหม่อมฉันได้จับจริงไม่กริ่งการ
เจ้าทูลได้เท่านั้นไม่ทันจบพระทรงภพสิงหนาทอยู่ฉาดฉาน
ชะน้อยหรือทำได้ไอ้จัณฑาลอหังการคิดก่อทรยศ
เสียแรงรักเลี้ยงมึงถึงขนาดประชาราษฎร์ลือชาออกปรากฏ
มาทำถ่อยทรลักษณ์ไม่รักยศคิดขบถกูได้น้ำใจมัน
อีโขลนจ่าจิกหัวไปจากวังมึงไปสั่งให้เขาฆ่าให้อาสัญ
เอาดาบฟันขวานสับให้ยับพลันให้กามันกินง่ายสบายคอ
นางโขลนจ่ากลาดกลุ้มเข้ารุมจับวิ่งประกับตามกันอยู่สอสอ
ที่ชิงชังนั่งด่าว่าสอพลอเขาผูกคอฉุดลากกระชากไป ฯ
๏ แสนสงสารเจ้าพราหมณ์ผู้งามชื่นเดินสะอื้นโศกานํ้าตาไหล
ชำเลืองดูสาวสรรค์กำนัลในไม่เห็นใครที่จะมาเมตตาตัว
เจ้าน้อยจิตคิดไปใจจะขาดโอ้อนาถเจ้าประคุณทูลหม่อมผัว
อันข้อความเมียไม่มีราคีมัวจะดีชั่วยังมิแจ้งประจักษ์ใจ
ถ้าท้าวซักจะทูลสิ้นกระบิลเรื่องถึงจะเคืองเล่าก็ควรอัชฌาสัย
ไม่ทันทูลสิ้นเรื่องก็เคืองไปพระด่วนได้ฟังความอีงามงอน
ตัดสวาทขาดกันเสียวันนี้ไม่ขืนดีร่วมรักสโมสร
แต่สู้กินชลนาด้วยอาวรณ์มาติดตามภูธรถึงธานี
เพราะรักท่านตามท่านจึ่งฟันฆ่าจะก้มหน้าสู้ม้วยไปเมืองผี
ถึงจะกลับกายาเป็นนารีก็เห็นทีที่จะตรมระบมใจ
เหมือนยามยากฝากผีไม่มีญาติฝ่าพระบาทท่านจะเลี้ยงสักเพียงไหน
มิวันใดก็วันหนึ่งพึงบรรลัยด้วยอีกาฟักไข่มันคอยกวน
ผลกรรมก่อนนางได้สร้างสนองจึ่งตรึกตรองเห็นผิดให้คิดหวน
มานะนึกน้อยใจพิไรครวญทรามสงวนโศกเพียงพระทรวงพัง
ครั้นมาถึงทวารวังเขานั่งกลุ้มนางผู้คุมแจงไขดั่งใจหวัง
นี่แน่นายวายวุ่นขึ้นในวังมีรับสั่งให้ไปล้างเสียวางวาย
กำลังกริ้วตรัสสั่งให้สังหารแต่ตรึกการยับยั้งคอยฟังหมาย
เอาไปจำตรึงไว้อย่าให้คลายพระยานายคอยเฝ้าเสียอีกที
จางวางเวนตกใจอะไรแม่ไม่รู้แน่เป็นอย่างไรไฉนนี่
สนิทนักมักหมิ่นจนสิ้นดีนั่นโทษมีเป็นไฉนจะต้องตาย
นางจ่าจุปากห้ามว่าความขำพราหมณ์นี้ทำลามโลมนางโฉมฉาย
ท่านจางวางรู้แจ้งอย่าแพร่งพรายเร็วเถิดนายกริ้วนักอย่านอนใจ
ตำรวจรับจับจูงไปทิมดาบเดินกระหนาบฉุดคร่าไม่ปราศรัย
เอาตรวนใส่สามชั้นเข้าทันใดเอาคาใส่คอเข้าทั้งขื่อมือ
ประแจลั่นโซ่พันกระหวัดเสาฝูงคนเข้าไถ่ถามเนื้อความอื้อ
ที่สงสารพลอยโศกก็โบกมืออย่าอึงอื้อพราหมณ์น้อยจะภาวนา ฯ
๏ แสนสงสารเจ้าพราหมณ์ผู้งามขำเขาจองจำโซ่ตรวนไว้แน่นหนา
ไม่หวาดไหววรกายสายสุดาชลนาโซมเนตรลงเนืองนอง
ยิ่งคิดถึงยี่สุ่นให้ขุ่นแค้นในทรวงแสนโศกไหม้ฤทัยหมอง
เพลาหกโมงคํ่าเขายํ่าฆ้องยิ่งตรึกตรองก็ยิ่งหวาดอนาถใจ ฯ
๏ ปางพระลักษณวงศ์ผู้ทรงศักดิ์ดั่งเพลิงอัคนิรุทรมาจุดไหม้
ให้แค้นพราหมณ์ความโกรธพิโรธใจหวนพระทัยเสด็จออกมานอกปรางค์
เสด็จขึ้นที่นั่งเย็นเผ่นผงาดหมู่อำมาตย์วิ่งรับสลับสล้าง
อัคคีคบแดงกลาดดาษหนทางวังสว่างดูราวกะดาวราย
พระกริ้วตรัสสั่งพลันสนั่นสนามเอาไอ้พราหมณ์ผูกเฆี่ยนสักสองหวาย
ตำรวจวังวิ่งขุ่นอยู่วุ่นวายทั้งไพร่นายจูงพราหมณ์เข้ามาพลัน
แล้วตอกหลักปักคาหน้าที่นั่งเข้าประดังผูกพราหมณ์อยู่กวดขัน
เอาคาใส่คอเครียดให้เหยียดยันบั้นเอวนั้นล่ามหลักแล้วชักตึง
ตำรวจยืนสองข้างย่างขยายลงสองหวายหวดเหวี่ยงเสียงดังผึง
พราหมณ์มานะกัดฟันไม่พรั่นพรึงนิ่งคะนึงถึงคุณพระมุนนี[๓]
เสียงเขวียวขวับเลือดฉูดทุกสีหวายสะท้านกายปลายเสียวพระทรวงศรี
เจ้าหักจิตคิดแค้นแสนทวีเขาปรานีว่าน้องจงร้องไป
พระทรงภพตบพระหัตถ์กวัดพระแสงเอาให้แรงเต็มประดาอย่าปราศรัย
ตำรวจเหนี่ยวเคี้ยวฟันขึ้นทันใดทนมิได้พราหมณ์น้องก็ร้องพลัน
ว่าโอ้โอ๋พระทูลกระหม่อมแก้วไม่โปรดแล้วแกล้งฆ่าให้อาสัญ
อันความสัตย์ซื่อตรงต่อทรงธรรม์ที่จริงนั้นนางใช้จึ่งได้ทำ
พระยิ่งกริ้วมิได้ตรึกจะนึกแหนงน้อยหรือแกล้งใส่ความเจ้างามขำ
กะลาตบเข้าให้สมที่คมคำเมื่อมึงทำแล้วเอาโทษมาทานาง
เจ้าพราหมณ์ร้องโอ้องค์พระทรงเดชเขาจิกเกศกะลาตบเข้าผางผาง
โลหิตอาบไหลนองทั้งสองปรางเจ้าพราหมณ์นางก็สลบลงกับคา
เสด็จจากพระที่นั่งแล้วสั่งพลางรุ่งสว่างเอามันไปฟันฆ่า
เสด็จเข้าห้องระหงอลงการ์พระหัทยาหวนหายเสียดายพราหมณ์ ฯ
๏ ฝ่ายตำรวจกลาดกลุ้มเข้ารุมแก้เจ้าพราหมณ์แน่ล้มผางลงกลางสนาม
เข้าช่วยนวดบีบองค์นางนงรามพากันหามไปไว้ทิมที่ริมวัง
พวกผู้คุมรุมแก้ออกแซ่เสียงเข้านั่งเคียงภาวนาคาถาขลัง
บ้างเป่ายาแก้ไขก็ไม่ฟังจนกระทั่งยามสามสงัดคน
พระพายพัดฉํ่าเฉื่อยระเรื่อยริ้วนํ้าค้างปลิวเยือกเย็นทุกเส้นขน
เจ้าพราหมณ์น้อยค่อยฟื้นได้คืนชนม์ระทมทนเจ็บชํ้าระกำกาย
ให้น้อยจิตคิดแค้นแสนเทวษชลเนตรฟูมฟองลงนองสาย
แต่ล้วนเลือดไหลซาบลงอาบกายสะอื้นไห้มิได้วายเทวษครวญ
อนิจจาพระจอมกระหม่อมเอ๋ยกระไรเลยทรงศักดิ์มาหักหวน
เมื่อยามชอบสารพัดจะตรัสชวนไม่เห็นควรที่จะเคืองถึงฆ่าฟัน
แต่แรกรุ่นร่วมสนิทพิสมัยดูพระทัยนั้นมิควรจะหวนหัน
ย่อมแน่นอนตรึกความนี่ครามครันสารพันสุนทรไม่รอนราน
มาเห็นใจทรงธรรม์เสียวันนี้ดังอัคคีไหม้ป่าพฤกษาสาร
เสียดายตัวที่ได้ชิดสนิทนานต่อเกิดการณ์ดอกจึงนึกรู้สึกกาย
โอ้จะม้วยครั้งนี้ไม่มีผิดน่าน้อยจิตคิดไปก็ใจหาย
เพราะรักเชยนี่แหละชั่วจนตัวตายสงสารกายเกิดมาก็อาภัพ
จะผินพึ่งพ่อแม่ก็แลหายจะพึ่งกายโอ้อกก็ตกอับ
จะพึ่งผัวซ้ำตัวระยำยับให้วาบวับรุ่งสายจะวายชนม์
วิบัติเป็นเห็นแปลกแต่แรกรักก็ประจักษ์อยู่กับกายเป็นหลายหน
แต่แรกรักร่วมห้องกันสองคนกรรมประจญพาพรากไปจากกัน
กลับภิรมย์สมสู่ในคูหาแล้วกลับมาพลัดไปในไพรสัณฑ์
วิชาธรพาไปให้ไกลกันเป็นบุญครันรอดมาถึงธานี
ได้พบผัวยินดีเป็นที่ยิ่งเป็นกรรมจริงเกิดเข็ญจนเป็นผี
โอ้โอ๋เจ้าประคุณพระมุนนีช่างยินดียกให้ไม่เล็งญาณ
พระปรีชาสารพัดจะเห็นเหตุหรือปิ่นเกศจะมิแจ้งแสดงสาร
แต่ล้วนว่าจะให้สุขสำราญบานมายกหลานให้เขาจนฆ่าฟัน
โอ้พี่กินราทั้งห้าเอ๋ยไม่แจ้งเลยว่าน้องจะอาสัญ
ถ้ารู้แล้วจะโหยไห้ไม่วายวันพระคุณนั้นเปรียบปานกับมารดา
ค่อยอยู่เกิดพี่กินรีอย่ามีทุกข์จำเริญสุขตามศักดิ์นางปักษา
อันน้องนี้มีกรรมแล้วจำลาไปชาติหน้าขอพบประสบกัน
ถึงตัวตายไม่เสียดายแก่ชีวิตด้วยสุดคิดสุดแค้นแสนกระสัน
สงสารแต่สายใจที่ในครรภ์ยังไม่ทันเห็นหน้ามารดาเลย
อนิจจาลูกน้อยจะพลอยม้วยจะตายด้วยแม่แล้วนะลูกเอ๋ย
จะเป็นหญิงหรือชายไม่รู้เลยจะชวดเชยพักตรามารดาแล้ว
แม่ครองครรภ์พุ่มพวงดวงสวาทถ้วนกำหนดทศมาสแล้วลูกแก้ว
เจ้าตายด้วยแม่เถิดประเสริฐแล้วพระลูกแก้วเกิดไหนได้พบกัน
สงสารพราหมณ์งามชื่นสะอื้นไห้จนอุทัยรุ่งรางสว่างฉัน
มานะนึกตรึกตราไม่จาบัลย์เจ้ากลืนกลั้นชลเนตรสังเวชใจ ฯ
๏ ฝ่ายพวกเพชฌฆาตอันอาจหาญก็เตรียมการหอกดาบปลาบไสว
เข้าผูกมัดพราหมณ์พลันด้วยทันใดเอาโซ่ใส่คอจูงออกจากวัง
ให้ดาบแดงเดินหน้าออกกลากลาดพวกตลาดวิ่งดูออกพรูพรั่ง
นางก็ว่าหน้านวลไม่ควรชังอนิจจังพึงเห็นน่าเอ็นดู
ดั่งดวงจันทร์แจ่มจัดจำรัสโรจน์มาต้องโทษสีสลดน่าอดสู
บ้างก็ว่าใครบอกให้หยอกงูช่างไม่รู้รักตัวจนตัวตาย
พวกสามานย์ก็ประจานให้อดสูได้กินหมูแล้วมาปลิ้นลงกินหวาย
ได้ห่มส่านแล้วไม่สมลงห่มลายไม่เจียมกายเลยไม่รู้จะดูเงา
พวกนางในใจอยากออกปากเจาะเมื่อหล่อนเหาะขึ้นไปกอดเอายอดเขา
ล้าจะหาคู่เคียงแต่เพียงเราถึงจะเล่นเพลงยาวไม่ฉาวเลย
ที่พวกเหล่าเจ้าชู้ว่ากูชอบถึงจะหมอบก็ได้ลองของเสวย
ถ้าปะเป็นเรามั่งไม่ฟังเลยมันไม่เคยบุกถํ้าถลำเกิน ฯ
๏ แสนสงสารพราหมณ์น้อยละห้อยหวนเจ้าเดินตรวนไม่ถนัดให้ขัดเขิน
ดำรงกายก้มหน้าอุตส่าห์เดินระหกระเหินให้ละห้อยละเหี่ยใจ
อำเภอ[๔]พวกเพชฌฆาตฉกาจนักกระชากชักฉุดคร่าไม่ปราศรัย
ทั้งชายหญิงวิ่งดูออกพรูไปประเดี๋ยวใจก็ถึงที่ฆ่าคน
เจ้าพราหมณ์น้อยนึกพรั่นให้หวั่นวาบแลดูดาบเศียรพองสยองขน
ทรวงสะท้อนร้อนเริงดังเพลิงลนนฤมลร้องว่าจงปรานี
เอ็นดูเถิดเพชฌฆาตอย่าเพ่อฆ่าให้ภาวนานึกคุณพระชินสีห์
ได้โปรดฉันช่วยฟันให้ดีดีได้ท่วงทีแล้วท่านจึ่งฟันลง ฯ
๏ ปางพระหน่อทรงภพสบสมัยสถิตในครรภ์พราหมณ์งามระหง
อันชีวิตมิ่งแม่จะปลดปลงไหวพระองคโกรธร[๕]สะท้อนครรภ์
พระมารดาร้องหวีดสะดุ้งหวาดเพียงจะขาดชนมาชีวาสัญ
โศกสะอื้นปวดป่วนรำจวนครันโอ้เจ้าขวัญนัยน์เนตรของมารดร
เจ้าจะแกล้งแม่แล้วหรือแก้วแม่เจ้ายอดมิ่งนิ่งแน่เถิดดวงสมร
ให้แม่ได้ภาวนาสถาวรเหมือนเอ็นดูมารดรเถิดดวงใจ
แล้วประกาศเทวัญทุกชั้นฟ้าอันตัวข้าซื่อสัตย์จะตัดษัย
ไม่มีผิดท่านจะฟันให้บรรลัยเทพไทจงเป็นทิพย์พยานยล
แล้วหลับเนตรภาวนารักษาจิตคำนึงคิดหน่วงเหนี่ยวกุศลผล
เพชฌฆาตเห็นนิ่งไม่ติงตนละลานลนเดินเรียงเข้าเคียงพราหมณ์
แล้วเงื้อดาบง่าง้างย่างขยับฟันฉาดฉับเศียรกลิ้งกลางสนาม
ชีวิตดับกลับร่างเป็นนางงามพระนงรามก็ประสูติกุมารา
พวกคนดูเบียดเสียดกันเยียดยัดออกแออัดอลม่านขนานหน้า
เสียงเอะอะอึงโอ้อนิจจาเจ้าแม่นาลูกพราหมณ์นี่งามจริง
ประหลาดโลกแล้วเห็นจะเป็นเหตุผู้ชายตายกลายเพศเป็นผู้หญิง
แต่ตายแล้วก็ยังว่าน่ารักจริงดูเพริศพริ้งสมร่างนางนงเยาว์
ยืนเขย่งเพ่งดูพอรู้แน่พูดจอแจใจน้อยก็พลอยเศร้า
บ้างกระซิบบอกความกันตามเดาหรือนงเยาว์ที่เป็นคู่ของภูธร
เมื่อพลัดพรากจากพักตร์พระจักรกฤษณ์นางนิมิตตามองค์พระทรงศร
ดูกุมารนั้นเหมือนพระภูธรไยสมรสู้ม้วยไม่แปลงกาย
เพชฌฆาตแข็งขึงตะลึงคิดประหลาดจิตว้าหวั่นให้ขวัญหาย
ไฉนหนอสิ้นชนม์พิกลกายดูลูกชายเหมือนองค์พระทรงชัย
จำจะไปทูลแจ้งแสดงสารจะโปรดปรานตรัสสั่งมาทางไหน
ปรึกษาพลางทางพากันคลาไคลก็วิ่งไววางวู่เข้าสู่วัง
เข้าเฝ้าองค์พระนรินทร์บดินทร์สูรย์บังคมทูลอนุสนธิ์แต่หนหลัง
อันนักโทษถึงตายวายซีวังตามรับสั่งเอาไปล้างเสียวางวาย
แต่พอฟันเศียรขาดลงกลาดกลิ้งกลับเป็นหญิงพริ้งเพริศดูเฉิดฉาย
แล้วคลอดบุตรงามสุดประเสริฐชายวรกายเห็นผิดสกูลพล[๖]


[๑] สบ แปลว่า ถูกใจ โปรดปราน

[๒] กระดางลาง แปลว่า ทำกิริยาไม่สมควร

[๓] มุนนี = มุนี

[๔] อำเภอ แปลว่า ลำพัง

[๕] โกรธร โกรธ

[๖] สกูลพล แปลว่า สกุลไพร่ หรือสกุลสามัญชน

 

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ