อารัมภกถา

๏ จะเผดิมเริ่มเรื่องท้าวนามนล ราชเฮย
แปลโศลกสันสกฤตสนธิไว้
โคลงฉันท์กาพย์กลอนปนกันอยู่
ตามแบบโบราณให้ชื่อชี้คำหลวง ฯ
๏ ขอปวงนักปราชญ์เชื้อชาวไทย
ถ้วนทั่วจงมีใจดุจข้า
วิชากะวีในสยามรัฐ
ทั้งบัดนี้บัดหน้าอย่าให้สูญพงศ์ ฯ
๏ ประสงค์แห่งข้าแต่งเรื่องนล นี่ฤๅ
เพื่อแนะกุลบุตร์ยลเยี่ยงไว้
ดูแยบแบบประพนธ์โคลงกาพย์ กลอนนา
เผื่อจะคิดแต่งได้อีกบ้างอย่างดนู ฯ
๏ ดูรากุลบุตรเชื้อชาติชาย ไทยเอย
อันชาติรุ่งเรืองฉายเฉิดแท้
แม้ไร้กะวีอายทั้งชาติ เจียวพ่อ
เขาจะเยาะเล่นแม้หมดผู้รู้ดี ฯ
๏ กะวีสง่าแม้นมณีสาร
คำเพราะคือสังวาลย์กอบแก้ว
ควรเพิ่มพิริยการกะวีเวท เทอญพ่อ
กอบกิจประเสริฐแล้วไป่ต้องร้อนตัว ฯ
๏ อย่ากลัวถูกติพ้นเกินสมัย หน่อยเลย
ใครเยาะก็ช่างใครอย่าเก้อ
เราไทยอักษรไทยเราแต่ง สิฮา
ใครติสิคือเส้อไม่รู้สีสา ฯ
๏ นานาประเทศล้วนนับถือ
คนที่รู้หนังสือแต่งได้
ใครเกลียดอักษรคือคนป่า
ใครเยาะกะวีไซร้แน่แท้คนดง ฯ
๏ อย่าพะวงหลงเชื่อถ้อยฟังคำ
คนห่ามกระเห่อทำอวดรู้
นักพูดชักระยำยับเปล่า พ่อเอย
นักปราชญ์สิจักกู้จิตให้หรรษา ฯ
๏ อย่ามัวคิดแข่งบ้านเมืองไหน หน่อยเลย
ติดแต่ถึงเมืองไทยบัดนี้
เมืองเราศรีวีไลยควรอยู่ แล้วนา
นักพูดจะชวนชี้ชักบ้าอย่าฟัง ฯ
๏ ระวังตั้งจิตเอื้อเอาดี เถิดพ่อ
เอาเยี่ยงอย่างกะวีพิริยแผ้ว
เปนข้าแผ่นดินดีเลี้ยงชีพ ดีเทอญ
เขาจะนับเปรียบแก้วรุ่งเรื้องเมืองไทย ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ