สรรคที่ ๔

๏ สา นมัส๎ก๎ฤต๎ย เทเวภ๎ยห์ ป๎รหัส๎ย นลัม์ อัพ๎รวี

๑๑ โฉมยงนิ่มนงคราญ นมัสการสี่เทวินทร์ แล้วนบนลนรินทร์ ปิ่นนิษัธรัฐธำรง ๏ ยิ้มพลางทางกราบทูล นเรนทร์สูรสุรพงศ์ ยิ่งพิศพิศวง องคพระนลพลเดชา ๏ พระองค์ทรงดำรัส ถนัดแน่แก่วิญญา ข้าขอทูลราชา อย่าคิดว่าแสร้งขัดขวาง ๏ ข้าทูลตรง ๆ คำ บ่อึ้งอํ้าฤๅอำพราง ขอจอมขัตติยางค์ สังเกตดูเพื่อรู้ใจ ๏ ป๎รณยัส๎ว ยถาศ๎รัท์ธํ ๏ ตูข้า จิตจำนง เปนข้าองค์พระทรงไชย คงมั่นไม่หวั่นไหว บ่ป่วนปั่นฤๅหันหวล ๏ ตูข้าแลสมบัติ สารพัดสิ้นทั้งมวล ทุกสิ่งจริง ๆ ล้วน ถวายท้าวด้วยยินดี ๏ สิ่งสรรพอันข้าครอง ปองมอบไว้ในภูมี ขอเพียงภูบดี ทรงเมตตา อย่าเพิกเฉย ๏ จับใจได้ฟังหงส์ ชมโฉมยงยอดยวนเชย รักร้อนไม่ผ่อนเผย เลยรักกลุ้มรุมวิญญา ๏ ราชันสันนิบาต บิตุราชประศาสน์มา ข้าหวังและตั้งตา จะคอยดูแต่ภูมินทร์ ๏ แม้ไท้ไม่สมัค รบรสรักประจักษ์จินต์ เหมือนองค์พงศ์นรินทร์ สิ้นการุญสิ้นบุญตัว ๏ จักจงปลงชีวิต ยาพิษไฟบ่ได้กลัว ฤๅนํ้าดำมืดมัว ฤๅผูกศอพออาสัญ ฯ

๏ เอวัม์ อุก์ตัส๎ ตุ ไวทร๎ภ๎ยา นลัส๎ ตาม์ ป๎รต๎ยุวาจ ห

๏ ฟังคำมารศรี ผู้บุตรีท้าววิทรรภ์ พระนลกมลสัน ติเกษมเปรมปรีดา ๏ รู้แน่ว่านงลักษณ์ นั้นสมัคเสนหา พิศนางสำอางค์ตา คิดใคร่ชมภิรมย์ชิด ๏ แต่ว่าเทวาใช้ พูดตามใจนับว่าผิด จำพูดแก่มิ่งมิตร์ เหมือนเทวัญท่านสั่งมา ๏ ชะแง้แลดูเนตร์ แสนวิเศษสุวภา ยิ้มพลางทางเจรจา ว่าโฉมยงจงฟังฉัน ๏ ติษ๎ฐัต์สุ โลกปาลาสุ ๏ โลกบาลท่านประสงค์ อนงค์น้องผ่องผิวพรรณ จะขืนจะยืนยัน สรรมนุษสุดจะหวัง ๏ จะเปรียบบ่เทียบเท่า พระเปนเจ้าทรงกำลัง กำแหงแรงฤทธิ์ขลัง รังสรรค์สิ้นทั้งดินฟ้า ๏ ตัวพี่นี้ตํ่าต้อย ถ่อยกว่าฝุ่นที่บาทา ขอจงองค์วนิดา คิดถึงเทพเสพสรวงสรรค์ ๏ ชนใดทำให้ขัด พระอมรรตยะเทวัญ จักถึงซึ่งชีวัน ตรายาอย่าสงไสย ๏ แม้นางสำอางค์องค์ สงสารพี่ที่ถูกใจ พี่ขออรไทย จงจิตเลือกสุโรดม ๏ แม้เจ้าเปนชายา แห่งเทวาภิรมย์ชม จักแสนสุโขดม สำราญรื่นและหื่นหรรษ์ ๏ จักแต่งจิตราภรณ อีกบวรภูษิตสรรพ์ มาลัยวิไลยวรรณ์ ล้วนสง่าอ่าเอี่ยมกาย ๏ อันองค์อัคนี ห้อมปัถพีได้ดังหมาย รัศมีศรีพรรณราย อาจทำลายทุกสิ่งสรรค์ ๏ เปนใหญ่ในเทวา รับบูชาทุกคืนวัน หญิงใดจักไม่พลัน เลือกเทวัญเปนคู่ครอง ๏ อีกองค์ยมราช ชนขยาดทั่วทั้งผอง ทุกตนขนหัวพอง สยอง อิทธิ์มฤตยู ๏ ละบาปบำเพ็ญธรรม์ เกรงเทวัญผู้มองดู หญิงใดจักไม่รู้ คิดใฝ่เทพเสพหรรษา ๏ อีกองค์พระทรงธรรม เปนใหญ่ลํ้าตรีโลกา กำหราบปราบพาลา แทตย์ทานพจบแขงขัน ๏ คืออินทร์ปิ่นภพไตร เปนใหญ่กว่าปวงเทวัญ หญิงใดจักไม่สรร เทพเปนคู่อยู่สุขี ๏ อีกองค์พระวรุณ สุนทรารักษ์ธาตรี ชลาธิบดี ควรเปนที่เสน่หา ๏ ขอแม่จงเชื่อมิตร์ อย่าได้คิดจิตสงกา ตั้งจิตวนิดา เลือกเทวาเจ้าสรวงสรรค์ ฯ

๏ ไนษเธไนวัม์ อุก์ตา สา ทมยัน์ตี วโจพ๎รวีต์ 
๏ ทมยันตีแน่งน้อยนงพงา
ตอบนิษัธราชากลั่นแกล้ว
สมาป๎ลุตาภ๎ยาม เนต๎ราภ๎ยาม์ โศกเชนาถ วาริณา 
พูดพลางสุชลนานองเนตร์
ทรงโศกแต่เสียงแจ้วแจ่มแจ้งแถลงสาร ฯ
เทเวภ๎โยหํ นมัส๎ก๎ฤต๎ยสร๎เวภ๎ยห์ ป๎ฤถิวีปเต
๏ การนมัสเทพไท้เปนนิจ จกิจนา
ขอพระมิ่งโมลิตเชื่อน้อง
ว๎ฤเณ ต๎วาม์ เอว ภร๎ตารํสัต๎ยัม์ เอตัท์ พ๎รวีมิ เต ฯ
แต่น้องนี่ตั้งจิตตั้งสัตย์ ไว้นา
ชายอื่นบ่ใฝ่ต้องจิตแม้นราชา ฯ
๏ ตาม์ อุวาจ ตโต ราชา เวปมานาง ก๎ฤตญ์ชลิม์ 
๏ พิศพนิดาโฉมศรีผู้อัญชลีเรียบร้อย
พิศพลางพระตอบถ้อยที่น้องแถลงไข ฯ
เทาเต๎ยนาคัต๎ย กัล๎ยาณิกถํ ส๎วาร๎ถัม์ อิโหต์สเห
๏ จนใจแห่งพี่แล้วกัลยา ณีแม่
เปนแต่ทูตแถลงสารเทพไท้
ทูตฤๅจะเจรจาเกินสั่ง
จะพูดตามจิตได้ถูกฤๅ ฯ
กถํ ห๎ยหัม์ ป๎รติศ๎รุต๎ยเทวตานาง วิเศษตห์
๏ พี่ถือคำลั่นแล้วไป่ถอน คำเลย
ถวายสัตย์แด่เทวามั่นไว้
ปราร์เถ ยัต๎นัม์ อารัภ๎ย กถํ ส๎วาร๎ถัม์ อิโหต์สเห 
เปนผู้กล่าวสุนทรแทนท่าน
จะพูดตามจิตได้ถูกฤๅ ฯ
เอษ ธร๎โม ยทิ ส๎วาร๎โถ มมาปิ ภวิตา ตตห์ 
๏ นี่คือประพฤติต้องคลองธรรม
แล้วจะมาส่วนตนอีกเทื้อ
เอวํ ส๎วาร๎ถํ กริษ๎ยามิ ตถาภัท๎เร วิธียตาม์ ฯ 
เมื่อนั้นจะกล่าวคำจริงจิต เจียวแม่
ขออนุชนิ่มเนื้อไตร่ดี ฯ
๏ ตโต วาษ๎ปากุลาง วาจํ ทมยัน์ตี ศุจิส๎ มิตา 
๏ ทมยันตีชลนาคลอคลองตาทดไว้
ฝืนยิ้มและนบไท้ธิราชเจ้าจอมปราณ ฯ
ป๎รต๎ยาหรัน์ตี ศนไกร์ นลํ ราชานัม์ อัพ๎รวีต์ 
๏ ทูลภูบาลนลราชด้วยวรวาทแช่มช้อย
สอื้นสอึกน้อยหนึ่งแล้วทูลสรรพ์ ฯ
อุปาโยยัม์ มยา ท๎ฤษ๎โฏ นิรปาโย นเรศ๎วร 
๏ หม่อมฉันเห็นแล้วซึ่งอุบาย หนึ่งนา
ทางบ่มีเสียหายแด่ไท้
เยน โทโษ น ภวิตา ตว ราชัน์ กถัญ์จน 
บรรดาโทษทั้งหลายเห็นห่อน มีเลย
คงบ่มีเหตุให้ถูกซ้องนินทา ฯ
ต๎วัม์ ไจว หิ นรเศ๎รษ๎ฐ เทวาศ๎เจน์ท๎รปุโรคมาห์ 
๏ ราชานรเศรษฐไซ้รจุ่งมา
กับศักร์และเทวาพระเจ้า
อายาน์ตุ สหิตาห์ สร๎เว มม ยัต๎ร ส๎วยํวรห์ 
พร้อมกันสู่สมาคมใหญ่
เคียงเทพทั้งสี่เข้าสู่ห้องสยมพร ฯ
ตโตหํ โลกปาลานาง สัน์นิเธา ต๎วาง นเรศ๎วร 
๏ สโมสรอยู่ต่อหน้าโลกปาล
ในพระโรงราชฐานกึกก้อง
วรยิษ๎เย นรว๎ยาฆ๎ร ไนวํ โทโษ ภวิษ๎ยติ ฯ 
น้องจะเลือกภูบาลนรพยัคฆ์
โทษจะมีพาดพ้องที่ท้าวฤๅมี ฯ
๏ เอวัม์ อุก์ตัส๎ ตุ ไวทร๎ภ๎ยา นโล ราชา วิศาม์ ปเต 
๏ ฟังเทวีวิทรรภแล้วนลราชผ่องแผ้ว
จิตปลื้มเปรมปราโมทย์แฮ ฯ
อาชคาม ปุนัส๎ ตัต๎ร ยัต๎ร เทวาห์ สมาคตาห์ 
๏ รีบมาสู่ที่เฝ้าแห่งพระเทวราชเจ้า
สี่นั้นยืนยงอยู่นา ฯ
๏ ตัม์ อปัศ๎ยัน์ส๎ ตถายาน์ตํ โลกปาลา มเหศวราห์ 
๏ องค์โลกบาลเทพไซ้รเห็นพระนรนาถได้
ก่อนท้าวเธอบรรลุเฮย ฯ
ท๎ฤษ๎ฏวา ไจนํ ตโตป๎ฤจ์ฉัน์ ว๎ฤต์ตาน์ตํ สร๎วัม์ เอว ตัม์ ฯ 
๏ ครั้นเห็นเธอเฉภาะหน้าเทพถามไป่ชักช้า
เบิกข้อคำไข ฯ 
กัจ์จิท ท๎ฤษ๎ฎา ต๎วยา ราชัน์ ทมยัน์ตี ศุจิส๎มิตา 
๏ เธอไปเห็นหล่อนแล้วฤๅรา ซันแฮ
ทมะยันตีนาเรศเรื้อง
กิม์ อพ๎รวีจ์ จ นห์ สร๎วาน์ วท ภูมิปเตนฆ 
หล่อนได้กล่าววาจาพูดอย่าง ใดฤๅ
ภูมิศร์อย่าโยกเยื้องยักเยื้อนเกลื่อนคดี ฯ
[นล อุวาจ] ๏ ภูมีนลราชเจ้าจอมนิษัธ
ฟังเทพยดำรัสถ่องแท้
เกศก้มประนมหัดถอภิวาทน
ทูลเล่าทุกสิ่งแล้ถี่ล้วนสิ่งสรรพ์ ฯ

๏ ภวัท์ภิร์ อหัม์ อาทิษ๎โฏ ๑๖ ตูข้ารับใช้เทวัญ ไปสู่นิเวศน์อัน สถิตแห่งทมยันตี ๏ เข้าไปถึงห้องมารศรี อันพนักงานมี อยู่นิตย์พิทักษ์รักษา ๏ แต่ยามเข้าห้องโสภา เร็วดังพริบตา บ่ทันผู้ใดรอบรู้ ๏ บัดเดียวก็ถึงโฉมตรู สุดาพระภู ธเรศร์ธำรงธรณิน ๏ ด้วยอานุภาพเทวินทร์ ได้พบยุพิน ประจักษ์จำเภาะเหมาะดี ๏ อีกสาวสุรางค์สขี เห็นข้าแล้วมี ซึ่งจิตปลาดเหลือตรา ๏ ข้ากล่าวแก่โฉมพนิดา ยกย่อง เทวา นุภาพมหิทธิฤทธี ๏ แต่เจ้าเยาวยอดนารี ผู้เลิศราศี สิริวิลาศเลอสรร ๏ งวยงงหลงใหลไปครัน ประหนึ่งนางฝัน บ่มีสติตริไตร ๏ นางว่าตูข้าถูกใจ แห่งนางทรามไวย และเลือกข้าเปนคู่ครอง ๏ อันองค์เทเวศร์ทั้งผอง หล่อนไม่ใฝ่ปอง จริง ๆ เช่นนี้สุโรดม ๏ ยงยืนทศนัขประนม แล้วมิ่งทรามชม จึ่งตอบเปนข้อไขขาน ๏ ขอเชิญองค์เทพมหาศาล ผู้โลกบาล ทั้งสี่เสด็จด้วยกัน ๏ พร้อมด้วยพระนลทรงธรรม์ เรืองเดชอนันต์ ผู้เปนสมิงมิ่งคน ๏ ห้าองค์จงมาบัดดล สู่ที่มณฑล พิธีพิเศษสยมพร ๏ บัดนั้นท่ามกลางสโมสร ต่อหน้าอมร ผู้ฤทธิ์กำแหงแรงถนัด ๏ ข้าจะเลือกจอมไนษัธ ให้แลเห็นชัด แก่ตาจุ่งทั่วธาตรี ๏ มหาพาหุบดี ก็คงไป่มี ซึ่งโทษะกรใด ๆ ๏ ดั่งนี้คือคำอรไทย ข้าจดจำไว้ทุกถ้อยทุกคำจำมา ๏ ขอจอมตรีทศเทวา จุ่งได้เมตตา และโปรดวินิจตามควร ฯ

๏ เรื่องพระนลสรรคที่ ๔ ดังนี้ ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ