สรรคที่ ๓

๏ เตภ๎ยห์ ป๎รติช๎ญาย นลห์ ๏ พระนลประนมวันทา ทูลปฏิญญาจะรับใช้ กิจใด ๆ ท่านประสงค์ จักผจงจัดด้วยดี แล้วกฤตัญชลีนอบ ยอบกายอย่างเคารพ นบกราบสี่เทพไท้ หัดถ์ประสานเรียบไว้ จึ่งเอื้อนปฤจฉา ฯ

๏ เก ไว ภวัน์ตห์ กาศ๎จาเสายัส๎ยาหํ ทูต อีป์สิตห์
๏ ข้าแต่เทวะไท้ท่านคือ ใครนอ
ยังบ่ทราบนามกรออกอ้าง
การเปนทูตผู้ถือสุรศาสน์
ควรจะรู้รอบข้างสิทธิ์สรรพ์ ฯ
กึ จ ตัท์ โว มยา การ๎ยํ 
๏ อันการที่จักต้องประติบัติ
ขอพระโปรดบรรหารถี่ถ้วน
กถยัธ๎วํ ยถาตถัม์ ฯ 
ขอจงพระดำรัสสอนสั่ง
ข้าจะทำเสร็จล้วนดั่งประสงค์ ฯ
๏ เอวัม์ อุก์เต ไนษเธน มฆวาน์ อัภ๎ยภาษต

๏ องคมัฆวานฟังปุจฉา แห่งราชานิษัธเจ้า จึ่งบรรหารเหตุเค้า เงื่อนถ้วนถ่องคดี ฯ

อมราน์ ไว นิโพธาส๎มาน์ทมยัน์ต๎ยร๎ถมาคตาน์
๏ ทั้งสี่คือเทพไท้ทรงฤทธิ์
อานุภาพศักดิ์สิทธิ์เลิศแล้ว
ทั้งสี่ต่างตั้งจิตปองเสน่ห์
ทมยันตีแก้วเกียรติก้องแดนไตร ฯ
อหัม์ อิน์โท๎รยัม์ อัค๎นิศ๎จตไถวายัม์ อปาม์ปติห์
๏ ข้าไซ้รนามออกอ้างองค์อินทร์
โน่นพระเทพอัคนินทร์เลิศลํ้า
นั้นองค์พระเทวินทร์วรุณราช
ผู้พิทักษ์น่านนํ้านิตย์เกื้อกูลสรรพ์ ฯ
ศรีราน์ตกโร น๎ฤๅณางยโมยัม์ อปิ ปาร๎ถิว
๏ นั้นคือเทวราชเจ้ามฤตยู
ยมราชผู้มองดูไป่เว้น
ดังนี้แหละพระภูธรทราบ
ทั้งสี่ซึ่งชนเส้นเสร็จแล้เปรมกมล ฯ
ต๎วํ ไว สมาคตาน์ อัส๎มาน์ทมยัน์ไต๎ย นิเวทย
๏ พระนลท่านจุ่งแจ้งไขคดี
แด่นาฏทมยันตีแน่งน้อย
โลกปาลา มเหน์ท๎ราท๎ยาห์สภาง ยาน์ติ ทิท๎ฤก๎ษวห์
ว่าโลกบาลมีมหิทธิศักดิ์
และมเหนทรคล้อยจากฟ้ามาเยือน ฯ
ป๎ราป๎ตุม์ อิจ์ฉัน์ติ เทวาส๎ ต๎วางศัก๎โรค๎นิร์ วรุโณ ยมห์
๏ เตือนนางว่าข้าและอัคนี
ยมราชวรุณมีจิตพ้อง
เตษาม์ อัน๎ยตมํ เทวัม์ปติเต๎ว วรยัส๎ว ห ฯ
ขอรัตนนารีเลือกเทพ หนึ่งนา
เปนคู่สู่สมน้องแนบเนื้อเนานาน ฯ
๏ เอวัม์ อุก์ตห์ ศัก๎เรณนลห์ ป๎ราญ์ชลิร์ อัพ๎รวีต์
๏ ฟังบรรหารศักรินทร์นลนรินทร์โศกเศร้า
จึ่งประณตนอบเกล้าตอบถ้อยวัชรี ฯ
เอการ๎ถสมุเปตัม์ มางน เป๎รษยิตุมร๎หถ
๏ ทั้งสี่มีเจตน์ล้วนประสงค์ เดียวนา
ขออย่าใช้ข้าไปพูดพร้อง
กถํ ตุ ชาตสังกัล๎ปห์ส๎ต๎ริยัม์ อุต์สหเต ปุมาน์
ข้าเองก็ใฝ่องค์อรนุช นั่นแล
จะพูดแทนเทพข้องขัดขวาง ฯ
ปราร๎ถมีท๎ฤศํ วัก์ตุํตัต์ ก๎ษมัน์ตุ มเหศ๎วราห์ ฯ
๏ ขัดทางแล้วจึ่งกล้าทูลวอน
ใจไม่ตั้งปากขยายไป่ได้
มเหศวร์มิ่งอมรอดโทษ ไว้เทอญ
ข้าอยากแต่รับใช้เปี่ยมปรีดิ์ ฯ
กริษ์ย อิติ ศํศรุต๎ยปูร๎วัม์ อัส๎มาสุ ไนษธ
๏ วัชรีตอบคำขัดว่าจอมนิษัธกล่าวไว้
เต็มจิตจะรับใช้ดั่งข้าปราถนา สิ้นแล ฯ
น กริษ๎ยสิ กัส๎มาต์ต๎วํ ว๎รช ไนษธ มาจิรัม์ ฯ
๏ ฤๅราชาจะคืนคำยั่งยืนสัตย์ตั้ง
อย่าเนิ่นอย่ารอรั้งรีบเต้าไปตาม สั่งนา ฯ
เอวัม์ อุก์ตห์ ส เทไวส์ ไตร์ไนษธห์ ปุนร์ อัพ๎รวีต์
๏ ฟังความดำรัสไท้เทวินทร์
พระนิษัธนครินทร์ตอบถ้อย
สุรัก์ษิตานิ เวศ๎มานิป๎รเวษ๎ฏุํ กถัม์ อุต์สเห
อันนิเวศน์ภูมินทร์อภิรักษ์ มั่นนา
ฤๅจะอาจหาญต้อยถับได้ดังถวิล ฯ
ป๎รเวก์ษ๎ยสีติ ตํ ศัก๎รห์ปุนร์ เอวัภ๎ยภาษต
๏ ศักรินทร์ตอบว่าท้าวอย่าฉงน
เธอจะถึงบัดดลแน่แล้ว
ส ชคาม ตเถต๎ยุก์ต๎วาทมยัน์ต๎ยา นิเวศนัม์
ขาดตรัสจึ่งพระนลเธอถับ
ถึงนิเวศน์นางแก้วสิทธิ์ได้โดยพลัน ฯ

๏ ททร๎ศ ตัต๎ร ไวทร๎ภี ๑๖ ฝ่ายว่าพระนลทรงธรรม์ พิศโฉมแจ่มจันทร์ ธิดาวิทรรภภูธร ๏ ซึ่งสถิตสถานสถาวร งามเลิศบังอร อยู่กลางระหว่างสขีคณา ๏ ดูราศีสว่างวามตา ดูดังดวงภา ณุมาศจรัสธาตรี ๏ พิศดูสอางค์เอี่ยมศรี วรวรรณินี วิสิฐสุลักษณ์นงคราญ ๏ งามทรงสิริสุกุมาร หัดถ์กรอ่อนปาน ประหนึ่งนิมิตร์แสร้งมา ๏ เอวกลมสมทั่วกายา ยิ่งพิศเพลินตา งามเนตร์ลำนักยวนใจ ๏ แม้แสงศศิธรผ่องใส แสงเห็นเย็นใจ ไม่เทียบเท่าแสงวรนุช ๏ แสงนางกระจ่างแจ่มสุด นวลลอองผ่องผุด พิไลยะลักษณราศี ๏ ยืนชมโฉมทมยันตี นิษัธบดี ฤทัยธร้อนรุมกาม ๏ ยิ่งพิศยิ่งคิดเห็นงาม ในโลกทั้งสาม บ่มีจะเทียบเปรียบปาน ๏ แต่คนึงถึงเทพบรรหาร พระนลภูบาล ธำรงซึ่งสัตย์ปฏิญญา ๏ แขงจิตข่มความเสนหา นิษัธราชา สถิตอยู่ด้วยดุษณี ฯ

๏ สัม์ภ๎ราน์ตาห์ ปรมางคนา ๏ ฝ่ายฝูงเยาวนารี ผู้มีรูปอันงามพร้อม ๏ ตตัส๎ย ตา ไนษธํ ท๎ฤษ๎ฏ๎วา ๏ ครั้นเห็นจอมนิษัธ แน่ถนัดอยู่ณท่ามกลาง ต่างนางก็ลุกยืน ตื่นดูองค์พระภูธร เห็นงามงอนหนักหนา น่าประหลาดแลลาน คณนงคราญยินดี พิศภูมีนลราช ต่างอภิวาทน์บูชิต ยิ่งพิศยิ่งเพลินใจ แต่นางในบ่มิหาญ ทูลภูบาลแต่สักคำ เนตร์ดูนำจิตนิยม ชมพลางนึกในใจ ๏ อโห รูปัม์ อโห กาน์ติร์ ๏ เออกระไรรูปอร่าม เออแสงงามน่ารัก เออทรงศักดิ์เรี่ยวแรง เชิงกำแหงแกล้วกล้า ใครหนอมาที่นี่ได้ ฤๅเทพไททรงศักดิ์ ฤๅเปนยักษ์แขงขัน ฤๅคนธรรพ์ผู้ฉลาด คณนาฏนงคราญ บ่มิหาญเจรจา ทักราชาสักคำเลย ต่างนิ่งเฉยดูได้ ราวเปนใบ้ทั่วกัน งันเพื่อความเปรมปรีย์ ทุกนารีวรางคนา ดูราชาจอดจ้อง ต่างจิตต่างคิดต้อง จิตล้วนพิศวง ท่านแล ฯ

๏ อไถนํ ส๎มยมานํ ตุส๎มิตปูร๎วาภิภาษิณี
๏ โฉมยงองค์สุดาแห่งราชาวิทรรภไซ้ร
ยิ้มพลางพินิศไท้ตอบยิ้มภูบาล ฯ
ทมยัน์ตี นลํ วีรัม์อภ๎ยภาษต วิส๎มิตา ฯ
๏ เยาวมาลย์ทมยันตีดูนลวีระเจ้า
พิศพลางถามซึ่งเค้าคติข้อนำมา ฯ
๏ กัส๎ ต๎วํ สร๎วานวัท๎ยางคมม ห๎ฤจ์ฉยว๎รธน
๏ ดูราท่านผู้เอกองค์งาม
ผู้สกิดใจวามวาบได้
ป๎ราป์โตส๎ยามรวัท์ วีรช๎ญาตุม์ อิจ์ฉามิ เตนฆ
ท่านมาดั่งเทพยามแผลงอิทธิ ฤทธิ์ฤๅ
ข้านี่อยากขอให้ท่านแจ้งเหตุผล ฯ
กถัม์ อาคมนํ เจหกถํ จาสิ น ลัก์ษิตห์
๏ กลใดท่านอาจเข้าถึงใน นี่นอ
ใครบ่ห้ามฤๅไฉนบอกข้า
สุรัก์ษิตํ หิ เม เวศ๎มราชา ไจโวค๎รศาสนห์
กรมวังระวังไวคอยจับ
พระดำรัสเจ้าหล้าแหล่งนี้กวดขัน ฯ
๏ เอวัม์ อุก์ตัส๎ ไวทร๎ภ๎ยานลัส๎ ตาม์ ป๎รต๎ยุวาจ ห
๏ ทรงธรรม์นลราชเจ้าฟังนางวิทรรภเว้า
ว่าแล้วตอบความ ฯ 
๏ นลัม์ มาง วิท์ธิ กัล๎ยาณิ 
๏ นามกรเรานี้ชื่อพระนล
ขอแม่กัลยาณีจุ่งรู้
เทวทูตัม์ อิหาคตัม์ 
มาหานิ่มนฤมลผิวผ่อง
เปนทูตเทวราชผู้เจตน์จินต์ ฯ
เทวาส์ ต๎วาม์ ป๎ราป์ตุม์ อิจ์ฉัน์ติศัก๎โรค๎นิร์ วรุโณ ยมห์
๏ ศักรินทร์อัคนิทั้งวรุณ ยมแฮ
ใคร่จะครองนงเยาว์ยอดหล้า
เตษาม์ อัน๎ยตมํ เทวัม์ปตึ วรย โศภเน
ขอนางจุ่งเลือกสุนทรเทพ หนึ่งนา
เปนคู่กับจอมฟ้าน่าหวัง ฯ
เตษาม์ เอว ป๎รภาเวนป๎รวิษ๎โฏหัม์ อลัก์ษิตห์
๏ กำลังอานุภาพไท้นำมา
จึ่งอาจประเวศถึงแทบห้อง
ป๎รวิศัน์ตํ น มาง กัศ๎จิท์อปัศ๎ยัน์ นาป๎ยวารยัต์
ใครบ่อาจเห็นคราเราผ่าน
จึ่งบ่มีใครข้องขัดขวาง ฯ
เอตทร๎ถัม์ อหัม์ ภัท๎เรเป๎รษิตห์ สุรสัต์ตไมห์
๏ นี้นางคือข้อสั่งสุรราช สี่นา
ขอแม่นิ่มนงลักษณ์ทราบไว้
เอตัจ์ ฉรุต๎วา ศุเภ พุท์ธิม์ป๎รกุรุษ๎ว ยเถจ์ฉสิ ฯ
นางได้สดับศาสน์เทพสั่ง แล้วแม่
ขอจุ่งตอบสารไท้ดั่งถวิล ฯ

๏ เรื่องพระนลสรรคที่ ๓ ดังนี้ ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ