สรรคที่ ๒๖

๏ ส มาสัม์ อุษ๎ย เกาน์เตย ภีมัม์ อามัน์ต๎ร๎ย ไนษธห์ 
๑๖ สำราญสถิตรมยาอยู่วิทรรภภารา
กำหนดได้ถึงหนึ่งมาส
๏ จึ่งพระไนษัธสุรนาถก้มเกษอภิวาทน์
ลาองค์พระภีมภูมินทร์
๏ เสด็จจากนครกุณฑินมุ่งสู่บุริน
นิษัธด้วยเหล่าบริพาร
๏ งามราชรถทรงภูบาลดังรถพิมาน
แห่งองค์พระเทพวัชรินทร์
๏ แอกอ่อนงอนเงื่อนนาคินทร์กงกำลํ้าสิ้น
สลักสลุทองลาย
๏ ประดับนวรัตน์จัดรายแวววาวพราวพราย
ราววิทยุใสแสง
๏ งามธวัชตวัดวีสีแดงงามอัศวกำแหง
ลำพองจะเผ่นพาจร
๏ นายวาร์ษไณยหัยกรสารถีภูธร
ถนัดทนงหัยการ
๏ งามแนวแถวพลพหลหาญพร้อมเพื่อผจนผลาญ
เผด็จอรินสิ้นกำลัง
๏ สิบหกช้างพลายกายขลังหัสตยานิกนั่ง
กำกับเพื่อขับเข้าสมร
๏ แสนสง่าห้าสิบอัศดรอัศวานิกกร
กระลึงศัสตรากล้าแขง
๏ หกร้อยปัตตานิกแซงเลือกล้วนกำแหง
กำลังฉกรรจ์กลั่นยุทธ์
๏ ฝีเท้าเก้าก้องอุตตลุดสนั่นลั่นดุจ
แผ่นดินถล่มจมไป
๏ พร้อมเพื่อประยุทธ์ชิงไชยเพื่อแก้แค้นให้
สมที่ได้ทำชํ้านัก
๏ งามองค์พระนลทรงศักดิ์ทรงฤทธิ์ประจักษ์
ประเสริฐสง่าน่าสยอน
๏ ได้ฤกษ์เลิกเหล่าพลากรมุ่งตรงนคร
นิษัธรัฐบัดดล ฯ
๏ ตตห์ ปุษ๎กรัม์ อาสาท๎ย วีรเสนสุโต นลห์ 
๏ ครั้นถึงจึ่งองค์พระนลนฤนาถจุมพล
ลูกวีรเสนภูธร
๏ ให้หาพระยาบุษกรผู้งำนคร
ให้ออกมาเฝ้าเจรจา
๏ ครั้นท้าวบุษกรออกมาพระนลราชา
จึ่งตรัสด้วยเธอทันใด
๏ มาเล่นกันอีกเปนไรตัวกูนี้ไซ้ร
ได้ทรัพย์มาอีกมากมี
๏ บรรดาเงินทองของดีทั้งทมยันตี
ผู้แสนสนิทเสนหา
๏ กูวางพนันขันสกาสูจงเอารา
ไชสูรย์เปนทุนบัดนี้
๏ มาดวดแข่งกันอีกทีตัวกูนี้มี
นํ้าจิตฉนั้นแน่นอน
๏ มาเถิดนะเจ้าบุษกรอย่าพูดยอกย้อน
ฤๅโย้ฤๅโยกแย้งยัน
๏ ทอดบาตทีเดียวเท่านั้นอย่าได้เดียจฉันท์
มิใครก็ใครต้องตาย
๏ ครั้งก่อนตัวกูฉิบหายสูชนะได้ดาย
ได้สิ้นสมบัติพัสถาน
๏ ครั้งนี้สมควรแก่การควรตอบแทนมาน
มนัสะอย่างทางธรรม์
๏ แม้สูมิยอมพร้อมกันทอดสกาแข่งขัน
เพราะกลัวจะเสียท่วงที
๏ ก็หมดอาไลยไมตรีคงจะยังมี
แต่การประยุทธ์เริงรอญ
๏ เราสองจะต้องต่อกรจนตราบม้วยมรณ
ฤๅข้างหนึ่งพ่ายมลายไป
๏ อันแสนสมบัติราชัยอันพึงจักได้
มาแด่ผู้เชื้อสกุลวงศ์
๏ ผู้ใดมีจิตจำนงถือเอาโดยตรง
ด้วยทางอันเที่ยงธรรมดี
๏ อุบายใด ๆ ปวงมีใช้ได้ท่วงที
ผู้ใหญ่ก็ว่าควรการ
๏ ดูราบุษกรอย่านานมีสองสถาน
ทั้งนี้สูจงเลือกดู
๏ ทอดดวดพนันกับกูฤๅขึ้นธนู
ทนงประจนรณรอญ ฯ
๏ ไนษเธไนวัม์ อุก์ตัส๎ ตุ ปุษ๎กรห์ ป๎รหสัน์นิว 
๏ ฟังคำพระไนษเธศรจึ่งพระบุษกร
กระหยิ่มเพราะเหลิงละเลิงใจ
๏ เชื่อแน่ว่าจะมีชัยจึ่งตอบภูวนัย
ด้วยคำอันเยาะเย้ยหยัน
๏ ดีนักพระองค์ทรงธรรม์ได้ทรัพย์มากครัน
มาเล่นสนุกอีกที
๏ ดีนักซึ่งทมยันตีผู้มิ่งนารี
จะได้มาชมสมสอง
๏ ดีนักพระองค์คงครองชีวาอยู่ห้อง
คฤหาสน์แห่งนางเสนหา
๏ เมิ่อข้าสำเร็จเสร็จสกาได้ทรัพย์เสร็จมา
จะเลือกแต่ล้วนสิ่งดี
๏ เพื่อแต่งเยาวภาไภมีให้สวยสมศรี
วิไลยวิลาศอลังการ
๏ ยามเคียงคู่องค์นงคราญเหมือนอับสรสมาน
สมรสมรรคศักรินทร์
๏ เปนนิตย์จิตข้าเคยถวิลถึงพระนรินทร์
ผู้ทรงนิษัธเดิมมา
๏ คอยจ้องมองดูราชาเผื่อจะคืนมา
ทรงเล่นสกาอีกหน
๏ การเล่นสกากับคนอื่นสู้พระนล
ผู้ยอดกษัตร์ได้ไฉน
๏ ถึงแม้จะเก่งปานใดข้าไม่พอใจ
เท่าเล่นกับพระพี่ชาย
๏ แม้ว่าชำนะสมหมายจะได้โฉมฉาย
ผู้ศุภเลิศประเสริฐศรี
๏ โฉมงามแห่งทมยันตีติดตาบ่มี
จะว่างสักวันฝันเห็น
๏ ใจจงหลงเหลือเนื้อเย็นอยากได้มาเปน
ประถมราชชายา
๏ ขอบใจสมเด็จเชษฐาพระองค์จะมา
บันดาลให้ได้สมใจ ฯ
๏ ศ๎รุต๎วา ตุ ตัส๎ย ตา วาโจ พห๎วพัท์ธป๎รลาปินห์ 
๏ พระนลฟังคำขานไขเจ็บจิตราวไฟ
มาสุมอุระเผาผลาญ
๏ กรกุมพระขรรค์สุรกานต์คิดใคร่ประหาร
ประหัดและตัดเกศา
๏ ให้สมที่กล่าววาจาดูหมิ่นหยาบช้า
กระทบถึงมิ่งมหิษี
๏ เนตร์แดงดังแสงอัคนีใคร่ผลาญชีวี
แต่สู้สกดอดใจ
๏ ยิ้มพลางพจมานขานไขดำรัสตอบไป
ด้วยมธุรสวาที
๏ มาเล่นกันอย่าอวดดีเมื่อแพ้ครานี้
จะนิ่งเปนเต่าเหงาไป ฯ
๏ ตตห์ ป๎ราวร๎ตต ท๎ยูตัม์ ปุษ๎กรัส๎ย นลัส๎ย จ 
๏ ครานั้นพระนลภูวนัยและบุษกรไซ้ร
ทั้งสองก็เล่นสกากัน
๏ พระนลทอดครั้งเดียวพลันพระบุษกรนั้น
จำนนสกาปราชิต
๏ สิ้นแก้วเงินทองกองนิธิ์เสียไปดังปลิด
ดังเปสื้องไปได้โดยดาย
๏ บุษกรยับยิบฉิบหายเสียจิตคิดอาย
ก้มพักตร์บ่กลัาพาที ฯ
๏ ชิต๎วา จ ปุษ๎กราง ราชา ป๎รหสัน๎นิทัม์ อัพ๎รวีต์ 
๑๑ ปางนั้นนรินทร์นลชนะแล้วก็ยินดี
จึ่งเผยพระวาทีดำรัสแด่พระบุษกร
๏ อันปวงนิษัธรัชชะสวัสดิ์สโมสร
กูได้ประหนึ่งก่อนอริร้าวบ่พึงมี
๏ ราชาเจ้าเสียราชย์วิปลาศะยายี
ไวทรรภิเทวีหล่อนบ่ควรจะพบพาล
๏ เจ้าเอยเจ้าคนเขลาเจ้าเปนทาสแห่งนงคราญ
อีกปวงบรีวารก็เปนทาสะทาสา
๏ อันเมื่อชำนะกูเจ้าบ่รู้ซึ่งสัจจา
เจ้าจึ่งสำคัญว่าเจ้าฉลาดสกาขัน
๏ แท้จริงกลีพาลบันดาลให้ชำนะกัน
แต่เจ้าสิโมหันบ่มิรู้สำนึกตัว
๏ อันกูนี้แสนโกรธเพราะว่าโทษกลีชั่ว
จะทำแก่เจ้ากลัวจะเปนเวรเปนกรรมไป
๏ ตัวเจ้าได้ทำผิดที่คิดคดขบถใจ
แต่กูเมตตาไว้ซึ่งชีวันบ่ฟันฟอน
๏ จงหาที่อยู่ใหม่เพื่ออาไศรยสโมสร
ทรัพย์สินธนากรกูประสาทให้พอควร
๏ เช่นนี้กูเมตตากรุณาเจ้ามากมวล
ต่อไปอย่าได้หวลมาคิดคดขบถใจ
๏ กูคงยังเมตตากรุณาอย่าสงสัย
แต่นี้อีกต่อไปจงตั้งจิตสุธรรมธร
๏ จะลืมกระไรได้ว่าเจ้าไซ้รภราดร
ไปดีเถิดบุษกรชีวียังอยู่ร้อยปี
๏ ไปเถิดจงมั่นคงดำรงรัชบุรีศรี
อันซึ่งบัดนี้พี่ได้แต่งน้องให้ครองสราญ ฯ
๏ สาน์ต๎วิโต ไนษเธไนวัม์ ปุษ์กรห์ ป๎รต๎ยุวาจ ห
๑๖ ปางนั้นบุษกรฟังสาร แห่งพระภูบาล ผู้ผ่านนิษัธปัถพี
๏ เธอตรัสพจมานหวานดี ได้ฟังดังนี้ ค่อยคลายขยาดอาชญา
๏ อภิวาทแทบเบื้องบาทา บุญโศลกราชา แล้วทูลเฉลยโองการ
๏ ขอให้พระเกียรติภูบาล แผดแผ่ไพศาล อย่ามีเวลาเสื่อมกษัย
๏ ขอจงพระชนมะวัย ยืนยืดยังไป ประจวบแทบหมื่นพรรษา
๏ พระองค์ทรงพระกรุณา ประทานชีวา แด่ข้าผู้ผิดคิดร้าย
๏ เท่านี้พระคุณมากมาย ข้าจะไม่วาย คิดถึงพระคุณปราณี
๏ มิหนำซํ้าพระภูบดี ประทานบุรี เปนที่สำนักอาไศรย
๏ ข้าขอเปนข้าภูวนัย กว่าจะประไลย มิให้พระองค์ขุ่นเคือง ฯ
๏ ดังนั้นพักอยู่ในเมือง บ่มิระคายเคือง จนครบกำหนดหนึ่งมาส
๏ บุษกรทูลลาภูวนาถ เชษฐาธิราช ก็โปรดให้ไปตามประสงค์
๏ พร้อมด้วยบริพารวารวงศ์ มุ่งหมายไปตรง ยังเมืองที่อยู่สโมสร
๏ อีกด้วยพยุหแสนยากร เปนทัพสลับสลอน อีกพร้อมด้วยเหล่าบริจา
๏ ดังหนึ่งอาทิตยาภา เด่นในเวหา สง่าประไพไขศรี ฯ
๏ ป๎รัส๎ถาป๎ย ปุษ๎กรํ ราชา วิต์ตวัน๎ตัม์ อนามยัม์ 
๑๑ ปางนั้นพระนลรัตน์สุมนัสะยินดี
งดโทษพระองค์ศรีวรนุชะบุษกร
๏ ให้ไปโดยปราศโทษบ่มิโกรธมิเกี่ยงงอน
เพราะเพื่อพระภูธรจะสลัดซึ่งเวรา
๏ ให้ตั้งกระบวนหลวงเปนพยุหยาตรา
แห่องค์พระราชาธประเวศบุรีศรี
๏ ยามพระประเวศถึงซึ่งพระราชะธานี
ตรัสคำอันลํ้าดีแด่พศกผู้ชาวเวียง
๏ ชาวเมืองทุก ๆ คนและชาวชนบทเคียง
ต่างตนประสานเสียงสนั่นก้องด้วยยินดี
๏ ชวนกันมาบังคมนิยมพระบารมี
อำมาตยะมนตรีก็ทูลแทนประชากร
๏ ว่าข้าเกษมสุขนิรทุกข์สโมสร
ทั้งในพระนครชนบทเกษมสานต์
๏ ชวนกันมาอภิวาทณพระบาทยุคลมาลย์
เหมือนเทวะมากรานณพระบาทพระจอมแมน ฯ
๏ ป๎รศาน์เต ตุ ปุเร ห๎ฤษ๎เฏ สัม์ป๎รว๎ฤต์เต มโหต์สเว 
๏ ฝ่ายองค์พระนลนริศร์ผู้สถิตเสถียรแดน
เห็นทั่วบุรีแสนจะสนุกก็ปรีดา
๏ ครั้นสิ้นมหรศพและสงบณภารา
จึ่งองค์พระราชาให้สั่งเกณฑ์กระบวนพล
๏ จัดแจงเปนทัพหลวงพลล้วนฉกรรจ์คน
แบ่งเหล่าพยุหพลจัตุรงคเสนา
๏ ขุนช้างก็จัดช้างศิริร่างวิไลยงา
หมอล่ำประจำนาคะทะแมงกำแหงหาญ
๏ พลขลังก็นั่งสรรพสัประคับณกลางสาร
สาตราวุธะตระการก็กระลึงกระชับกร
๏ ขุนม้าก็จัดม้าสินธพาทิอัศดร
ฝีเท้าที่เก้าจรกละลมกระพือผยอง
๏ งามพลอัศวราชดูฉกาจฉกรรจ์กอง
เกราะทองและทวนทองธุระมุ่งจะชิงชัย
๏ ขุนพลก็จัดพลสุพหลพหุนไกร
ล้วนเริงบรรเทิงใจสระพรึบสะพรั่งงาม
๏ โตมรและศรดาบก็วะวาบวะแวววาม
ธงธิวก็ปลิวหลามกละท้าอรินเหิม
๏ ขุนรถก็จัดรถศิริสดสง่าเสริม
งอนกงและธงเจิมดุจะรถพระจอมสวรรค์
๏ เทียมอัศวพาชีจรลีอเจียรจรัล
ราววายุพาผันผิวะเทียบศกุนเสมอ
๏ งามพร้อมทั้งสี่เหล่าสุรพลพยุหเลอ
เลิศโลกลออเออฤวะใดจะเทียมทัน
๏ ได้ฤกษ์พระจอมพลนลราชคุณานันต์
ให้คลาพยุหผันณวิทรรภภิรมย์สถาน
๏ หวังรับพระทมยันติวิสุทธิ์สุมนมาลย์
คืนคู่สราญศานติสถิตสถาพร ฯ
๏ ทมยัน์ตีม์ อปิ ปิตา สัต์ก๎ฤต๎ย ปรวีรหา
๑๖ ปางนั้นทมยันตีสมร ทราบข่าวภรรดร เสด็จก็ปลื้มเปรมปรีดิ์
๏ ด้วยว่าเงินทองของดี สมบัติรัตน์มณี ก็เตรียมสำเร็จเสร็จสรรพ
๏ เผื่อว่าพระผัวจะกลับ เสด็จมารับ ไปยังนครนิษัธ
๏ จะได้พรั่งพร้อมสมบัติ มิได้ข้องขัด ฤๅบกฤๅพร่องสิ่งใด
๏ ทั้งพระบิตุรงค์ทรงชัย ก็เอื้อเอาใจ ช่วยเพื่อสำเร็จปราถนา
๏ อีกอวยพรสรรพ์นานา นางศรีสุดา ก็สุดเกษมเปรมปรีย์
๏ ครั้นเมื่อพระนลบดี เสด็จถึงธานี พระนางก็แสนสุขสราญ
๏ จึ่งพร้อมด้วยพระภูบาล ขึ้นเฝ้าพระผ่าน พิภพวิทรรภสโมสร
๏ ฝ่ายท้าวภีมราชภูธร ผู้ขลังกำลังกร กำลังปีติเติบโต
๏ ประทานพระพรชโย อีกทั้งยโศ สถิตที่สองลูกรัก
๏ ใครคิดขบถต่อทรงศักดิ์ ขอโทษประจักษ์ จงพลันแถลงแจ้งใจ
๏ ให้มันฉับพลันบรรลัย ชีวิตกษัย ด้วยแสนลำบากยากเข็ญ
๏ ใครซื่อถือธรรมบำเพ็ญ ผลดีจงเห็น เปนสุขสวัสดิ์สถาพร
๏ ขอนลไนษัธภูธร กับมิ่งบังอร จงนิระทุกข์สุขนิตย์
๏ สองกษัตร์จึ่งก้มโมลิต รับพรบพิตร์ ผู้ผ่านวิทรรภภารา
๏ แล้วสองประนมหัดถา ถวายบังคมลา มาจากปราสาทรังสรรค์
๏ ได้ฤกษ์ยาตราพลขันธ์ จากแดนวิทรรภ์ เข้าสู่นิษัธรัชฐาน ฯ
๏ อาคตายาง ตุ ไวทร๎ภ๎ยาง สปุต๎รายาง นโล น๎ฤปห์ 
๑๑ ปางนั้นพระนลราชสุมหาตม์มหาศาล
เนาในนิษัธสราญทุกทิวาและราตรี
๏ พร้อมองค์พระเมียขวัญสุไวทรรภิเทวี
อีกบุตระบุตรีนิรทุกข์สุขารมย์
๏ พระนลนฤปพร้อมมุทิตาเสน่ห์สม
แม้นเทวราชรมณิยะนันทโนทยาน
๏ ได้คืนนครรัชสหวัตถุไพศาล
พร้อมยศบริพารพิระเพิ่มสุภักดี
๏ บำรุงผดุงรัฏฐะจังหวัดเกษมศรี
เลิศล้วนประมวลปรีดิชมพูทวีปงาม
๏ พระกอบวิวิธยัญญะวิธีวิโรจน์ราม
ปลื้มจิตคณาพราหมณ์พหุทักษิณาเนือง
๏ ก้องเกียรติ์พระนลนาถอธิราชผู้งำเมือง
เด่นเดชวิเศษเรืองฤทธิก้องทั้งธาตรี ๚ะ

๏ จบเรื่องพระนลเท่านี้ ๚ะ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ