สรรคที่ ๒๕

๏ อถ ตาง ว๎ยุษิโต ราต๎ริ นโล ราชา ส๎วลังกฤตห์
๑๑ ปางนั้นพระนลรัตน์ผู้นิษัธราเชนทร์
เปนสุขสนุกเห็นกลนอนวิมานอินทร์
๏ ชมโฉมประโลมสวาทวรราชนารินทร์
รื่นรมยะสมจินตนะพร้อมพระไภมี
๏ เนาแนบสุดาดวงจนล่วงลับซึ่งราตรี
ใสแสงพระสุรศรีพยับเยี่ยมยุคันธร
๏ ตรัสชวนเจ้านวลนงไปโสดสรงซึ่งสาคร
ทรงรัตนาภรณวรภูษณาภา
๏ ชวนกันจากตำหนักวรลักษณามา
ขึ้นเฝ้าพระราชาบิตุรงค์ผู้ทรงธรรม์
๏ พระนลพระเกศก้มและประนมบังคมคัล
อีกนางสุดาสวรรค์ก็ประณตประนมงาม
๏ ครานั้นนฤบดีภีมะราชแรงราม
ฟังคำพระนลประณามประนอมอ่อนสุนทรหวาน
๏ แสนเปรมประโมทย์ใจบมีใดจะเปรียบปาน
ตอบรสพจมานมิตรจิตสนิทฉันท์
๏ เธอคือพระปิยะบุตร์อันรักสุดเสมอกัน
กับแม่ทมะยันติวิเศษสุดาภา
๏ ยินดีด้วยลูกแก้วอันคลาศแคล้วพระภรรดา
บัดนี้บดีมาอภิรักษ์ภิรมย์ชม
๏ ควรที่จะปีติปิยสามิงามสม
ปลื้มเปรมเกษมรมยะรักร่วมคฤหาทอง
๏ จงอยู่ด้วยกันยืดบ่มิจืดเสน่ห์สอง
สิ่งใดฤทัยปองประสิทธิ์สิ้นดังจินดา
๏ พระนลวิมลราชอภิวาทน์พระราชา
รับพรณเกศาศุภะเลิศประเสริฐสรรค์ ฯ
๏ ตโต พภูว นคเร สุมหาน์ หร๎ษชห์ ส๎วนห์
๏ ปางนั้นอันข่าวดีก็อึงมี่นครพลัน
ชาวเมืองกระเดื่องหรรษะเลื่องฦๅอยู่อื้อไป
๏ ทราบว่าพระนลถึงซึ่งนครสุขาลัย
ทุกท้องถนนในนคเรศก็ยินดี
๏ ตกแต่งนครรัตน์ด้วยธวัชสลับสี
ผูกช่อสุมาลีและปะดากประดับวาม
๏ อันท้องถนนหลวงทั้งปวงปราบเรียบราบราม
บุบผาสง่างามก็โรยรื่นฤดื่นไป
๏ ฟ่องเฟื่องบุบผาบานประสานสีประโลมใจ
โยงจากทวารไปอีกทวารประสานกัน
๏ ทุกศาลเทพารักษ์อันเปนหลักนครนันท์
พร้อมเครื่องพลีสรรพวิจิตจำเริญตา ฯ
ฤตุปร๎โณปิ ศุศ๎ราว
๏ ฝ่ายฤตุบรรณองค์สุรพงศ์ทิวาภา
ทราบเหตุว่านายวาหุกะนั้นคือองค์นล
๏ ได้คืนประคองขวัญทมยันตินฤมล
จอมรัฎฐะโกศลธก็พลอยช่วยยินดี ฯ
๏ ตัม์ อานาย์ย นโล ราชา
๏ ปางนั้นพระนลเจ้าไปเฝ้าองค์พระภูมี
ทูลฤตุบรรณศรีสุรพันธุราชา
๏ ขอโทษจงโปรดเทอญที่ล่วงเกินเปนหนักหนา
ข้าง้อขอขะมาเพราะบ่คิดจะดูแคลน
๏ ฝ่ายจอมอยุธยาธปรีดาเปนสุดแสน
ในจิตจะคิดแค้นแต่สักนิดบ่พึงมี
๏ ยิ้มพลางพระทางตรัสแต่ไนษัธทรงศรี
ขอเธออย่าได้มีวิตกจิตอีกต่อไป
๏ ที่เธอได้คืนคงมาครองนงพงาไว
ทรรภีครานี้ไซ้รจงอยู่สุขสราญสันติ์
๏ ยามเธอสถิตเนานิเวศน์เราเปนหลายวัน
แม้ว่าเวลานั้นเราล่วงเกินพระราชา
๏ แม้เราได้ทำผิดโดยตั้งจิตเพราะโกรธา
ฤๅเผลอไม่เจตนาจะได้ล่วงได้เกินไป
๏ เราขอขะมาท่านที่ทำการละเมิดไว้
ขอเธอจงอภัยอย่าถือโทษและโกรธกัน
๏ น เมปราธํ ก๎ฤตวาน์ส๎ ต๎วํ ส๎วัล๎ปัม์ อปิ
๏ พระนลได้ฟังองค์ระวิวงศ์ธรำพรรณ
ตอบว่าพระทรงธรรม์มิได้ผิดสักนิดเลย
๏ อันว่าจะดุด่าพระราชาบ่ได้เคย
แต่แม้จะล่วงเลยก็ยินดีอภัยถวาย
๏ ราชาข้าเคยเห็นเปนประเสริฐเลิศสหาย
ทั้งนับณจิตหมายว่าเปนยอดแห่งสัมพันธ์
๏ ต่อไปณเบื้องหน้าขอราชาคุณานันต์
จงโปรดกระหม่อมฉันเหมือนพระองค์ได้เคยมา
๏ ยามพึ่งพระสมภารสราญสุขทุกเวลา
สิ่งใดจะปราถนาบ่มิเคยจะขัดใจ
๏ แม้ยามเกษมสานต์อยู่ณบ้านข้าเองไซ้ร
บ่เหมือนเมื่ออยู่ในนิเวศน์ท้าวราวเมืองสรรค์
๏ อันความข้ารอบรู้อยู่เรื่องม้าทุกสิ่งอัน
ขอถวายพระทรงธรรม์บ่มิมีจะแหนหวง
๏ แม้ท้าวธจำนงประสงค์หัยการปวง
ข้าไซ้รบ่ได้หวงถวายท้าวด้วยยินดี ฯ
๏ เอวัม์ อุก์ต๎วา ทเทา วิท๎ยาม์ ฤตุปร๎ณาย ไนษธห์
๏ ดังนั้นพระนลราชประศาสน์วิทยาศรี
ท้าวฤตุบรรณมีจิตะน้อมนิยมรับ
๏ ได้อัศวหฤทัยพระเข้าใจสัมฤทธิ์สรรพ
ท่วงทีจะขี่ขับอัศดรก็เจนใจ
๏ ยินดีจึ่งคิดตอบให้ชอบจิตพระภูวนัย
ให้อักษะหฤทัยแด่พระนลนเรนทร์สูร
๏ บอกเสร็จซึ่งวิทยาสกาจบคำรบบูรณ์
ใครเหิมประมูลสูญญะพินาศะฉิบหาย
๏ พระนลนฤบดินทร์ได้สมจินตนาหมาย
รู้เหมาะว่าเคราะห้ร้ายจะบำราศนิราไกล
๏ ต่างองค์กษัตร์เกษมสุขะเปรมประโมทย์ใจ
ต่างผูกพระหฤทัยมิตรจิตสิเนหา
๏ ถึงกาละอันควรจะกลับคืนอยุธยา
จึงฤตุบรรณลาพระนลไนษเธศร
๏ นายวาร์ษไณยขอจะมิตามเสด็จจร
เพื่ออยู่กับภูธรผู้เจ้าเดิมเกษมสันต์
๏ พระหาสารถีใหม่ขับรถไชยะผ่องพรรณ
กลับคืนนครนันทะอโยธยาสถาน
๏ ฝ่ายองค์พระนลนรินทร์อยู่กุณฑินนครสราญ
เปนสุขสนุกปานบุรเทพะหรรษา ฯ

๏ เรื่องพระนลสรรคที่ ๒๕ ดังนี้ ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ