สรรคที่ ๑๕

๏ ตัส๎มิน์ อัน์ตรหิเต นาเค ๒๘ ครั้นเห็นพญา นาคะราชา อันตรธาน ๏ ป๎รยเยา ไนษโธ นลห์ ๏ จึ่งนลรัตน์ นิษัธภูบาล รีบดำเนินผ่าน อรัณยะวา ๏ ไปได้สิบวัน จึ่งพระทรงธรรม์ ถึงพระภารา แห่งฤตุบรรณ มหันตราชา อันแสนสง่า มหาธานี ๏ จึ่งเข้าไปเฝ้า องค์ขัตติยเจ้า ทรงปัถพี ทูลตามงูสอน สุนทรวจี พูดเหมือนคนที่ สามัญทั้งหลาย ฯ

๏ วาหุโกหัม์ ๑๖ ตูข้าพระบาทชื่อนาย วาหุกถวาย กรัญชลี ภูมินทร์

อัศ๎วานาง วาหเน ยุก์ตห์ ป๎ฤถิว๎ยาง นาส๎ติ มัต์สมห์

๑๔ ในอัศวะกิจจะธุระวาหะถนัดและชาญชิน
ทั่วทั้งสะกละปถะพินฤจะเทียบดนูสม

อร๎ถก๎ฤจ์เฉ๎วษุ ไจวาหัม์ ป๎รัษ๎ฏโว๎ย ไนปุเนษุ จ

๑๖ ฤๅพระประสงค์อรรถอุดม ในวิทยนิยม ณอัศวกิจเจนใจ
๏ ฤๅพระประสงค์ทรงใช้ คนคล่องว่องไว จะรับสนองภูบาล

อัน์นสํส๎การัม์ อปิ จ ชานาม๎ยัน๎ไยร์ วิเศษตห์

๏ อีกหนึ่งการแต่งอาหาร ข้าบาทชำนาญ วิเศษบ่แสร้งเสกสรร

ยานิ ศิล๎ปานิ โลเกส๎มิน์ ยัจ์ จาน๎ยัต์ สุทุษ๎กรัม์

๑๔ ปวงศิลปะการะธุระสิทธิวิจิตระทุกอัน
แม้ยากกระไรก็จะมิพรั่นและมิเลี่ยงฤเกรงขาม

สร๎วํ ยติษ๎เย ตัต์ กร๎ตุํ

๑๖ ข้าบาทคงจะพยายาม ทำให้สฤษดิ์ตาม พระหฤทัยปราถนา

ฤตุปร๎ณ ภรัส๎ว มาม์

๏ ขอพระฤตุบรรณมหา ธรรมิกราชา ธิราชจงโปรดเกศี ฯ

ฤตุปร๎ณ อุวาจ ๒๘ ท้าวฤตุบรรณ ฟังถ้อยทรงธรรม์ นิษัธบดี มิได้กินแหนง ว่าแปลงอินทรีย์ พระภูบดี จึ่งตอบคำไป ฯ

วส วาหุก ภัท๎รํ เต สร๎วัม์ เอตัต์ กริษ๎ยสิ 
๑๑ ดูรานะวาหุกมนะสุขสบายใจ
อันสรรพะกิจไซ้รละก็กูจะพึงวาน
ศีฆ๎รยาเน สทา พุท์ธิร์ ธ๎ริยเต เม วิเศษตห์ 
๏ อันมิ่งมโนมัยฤวะใครจะมีปาน
กูมุ่งมนัสมานจะผดุงวิเศษสรรพ์
ส ต๎วัม์ อติษ๎ฐ โยคํ ตํ เยน ศีฆ๎รา หยา มม 
๏ เจ้าจงประกอบกิจจะวิศิษฐะเสร็จพลัน
เพื่อหัยะราชนั้นดละเร็วประหนึ่งลม
ภเวยุร์ อัศวาธ๎ยัก์โษสิ เวตนํ เต ศตํ ศตาห์ 
๏ จงเปนบดีอัสสะวิวัฑฒะโนดม
เบี้ยหวัดจะจัดสมฤดิหมื่นสลึงทอง
ต๎วาม์ อุป์ปัส๎ถาส๎ยตัศ๎ไจว นิต๎ยํ วาร๎ษ๎เณยชีวเลา 
๏ ชีวลและวาร์ษไณยวรหัยะรักษ์สอง
เปนเพื่อนจะสมปองและจะช่วยณกิจการ
เอตาภ๎ยาง รํส๎ยเส สาร๎ท์ธํ วส ไว มยิ วาหุก 
๏ ด้วยสองบุรุษนั้นก็จะสรรพะสุขศานต์
วาหุกจะสำราญฤดิอยู่เถอะด้วยกู ฯ

๏ เอวัม์ อุก์โต นลัส์ส๎ เตน น๎ยวสัต์ ตัต๎ร ปูชิตห์ ๒๘ ดังนี้ดำรัส แห่งจอมกษัตร์ ตรัสชวนให้อยู่ และพระนลไซ้ร ท้าวไทเอ็นดู ก็ได้กินอยู่ เปนสุขสำราญ ๏ อยู่ริมวังจันทร์ แห่งฤตุบรรณ อันมโหฬาร กับวาร์ษไณย หัยกิจชำนาญ และชีวลชาญ เชิงกิจพาชี ๏ ถึงกายจะสุข ใจไม่สนุก ทุกข์ท่วมฤดี คิดถึงโฉมยง องค์ไวทรรภี โศกบ่ได้มี ว่างเว้นสักวัน ๏ และทุกทิวา ยามเมื่อเวลา เย็นย่ำสายัณห์ พระนลเธอพร่ำ ครวญครํ่ารำพรรณ ด้วยโศลกโศกศัลย์ บทหนึ่งดังนี้ ฯ

ก๎ว นุ สา ก๎ษุต์ปิปาสาร๎ตา ศ๎ราน์ตา เศเต ตปัส๎วินี
ส๎มรัน์ตี ตัส๎ย มัน์ทัส๎ย กํ วา สาท๎โยปติษ๎ฐติ ฯ

๏ เอวัม์ พ๎รุวัน์ตํ ราชานํ นิศายาง ชีวโลพ๎รวีต์ ๒๘ ราชารำพรรณ เปนนิตย์เช่นนั้น น่าปลาดใจ จึ่งนายชีวล กะมลสงไสย คืนวันหนึ่งไซ้ร จึงถามราชัน ฯ

กาม์ อิมาง โศจเส นิต๎ยํ โศ๎รตุม์ อิจ์ฉามิ วาหุก ฯ

๑๔ โอ้หิวกระหายกะมลอ่อนก็มิหย่อนณภักดี
ห่วงผัวก็ตัวพธุกระนี้จะประเวศณหนไหน ฯ
๑๖ เออเกลอวิโยคโศกศัลย์ บ่นถึงใครกัน เปนนิตย์นิรันตร์ร่ำไป
๏ บอกกันบ้างเถิดเปนไร วาหุกไฉน จึงรอให้เพื่อนเตือนถาม

อายุษ๎มัน์ กัส๎ย วา นารี ยาม์ เอวัม์ อนุโศจสิ

๏ ใครเล่าเปนผัวนางงาม จงเล่าไปตาม ที่จริงทุกสิ่งเกลอเอ๋ย
๏ มหาจำเริญเชิญเฉลย อย่าปิดบังเลย เผื่อเราจะช่วยดังหมาย

๏ ตัม์ อุวาจ นโล ราชา ๒๘ พระนลราชา สดับวาจา ชีวลสหาย จะปิดข้อความ จะถามวุ่นวาย พระจึ่งขยาย ไขข้อคดี ฯ

มัน์ทป๎รัช๎ญัส๎ย กัส๎ยจิต์ อาสีท์ พหุมตา นารี ตัส๎ยาท๎ฤฒตรํ วจห์

๑๖ อันนางเยาวยอดนารี เปนยอดสัตรี บ่มีผู้ใดเทียมทัน
๏ แต่ว่าภัสดานางนั้น สติจะฟั่น จะเฟือนละแน่จริงนา
๏ ได้กล่าวคำมั่นสัญญา แล้วลืมวาจา ประหนึ่งมิได้ไขขาน

ส ไว เกนจิท์ อร๎เถน ตยา มัน์โท ว๎ยยุช๎ยต

๑๔ ด้วยเหตุอะไรฤก็มิรู้จรจู่มิรอนาน
เห็นแน่จริตวิกละราญก็นิราศสิเนหา

วิป๎รยุก์ตห์ ส มัน์ทาต๎มา ภ๎รมัต๎ยสุขปีฑิตห์

๑๖ คลั่งคลุ้มกลุ้มในอุรา จึ่งหนีภรรยา ผู้ควรจะรักร่วมใจ
๏ เลาะลัดตัดดงพงไพร อกร้อนคือไฟ เพราะทุกข์บ่เว้นบีฑา

ทัห๎ยมนห์ ส โศเกน ทิวาราต๎รัม์ อตัน์ท๎ริตห์

๏ คํ่าเช้าเศร้าศัลย์ฝันหา นางแก้วกันยา ผู้เคยสนิทชิดชม

นิศากาเล ส๎มรัน์ส๎ ตัส๎ยา โศ๎ลกัม์ เอกัม์ ส๎ม คายติ

๑๔ ยามคํ่าสิชํ้าอุระวิโยคละก็โศกณอารมณ์
กล่าววาทะฉันท์รุทะระบมบทะหนึ่งนะรํ่าไป

ส วิภ๎รมัน์ มหึ สร๎วาง ก๎วจิท์ อาสาท๎ย กิญ์จน

๑๖ ชายนั้นซัดเซเร่ไคล แทบทั่วพื้นไผท เพราะอกประหนึ่งอัคคี

วสัต๎ยนร๎หัส๎ ตัท์ ทุห์ขัม์ ภูย เอวานุสํส๎มรัน์

๏ จะพักแห่งใดก็ดี สุขคงบมี เพราะทุกข์คงท่วมวิญญา
๏ แม้นอนก็ไม่เต็มตา เพราะชายนั้นนา รู้สึกว่าตนสามาญ
สา ตุ ตัม์ ปุรุษํ นารี ก๎ฤจ์เฉ๎รป๎ยนุคตา วเน
ต๎ยัก์ตา เตนาล๎ปปุณ๎เยน ทุษ๎กรํ ยทิ ชีวติ
๑๔ นางนั้นสิตามบุรุษเขลาจรเข้าพนาสาณฑ์
ชายชั่วก็ทิ้งสุมะนะมาลย์ฤวะเจ้าจะทนไหว
เอกา พาลานภิช๎ญา จ มาร๎คาณาง อตโถจิตา
ก๎ษุต์ปิปาสาปรีตางคี ทุษ๎กรํ ยทิชีวติ
๏ เอกายุพาฤก็จะหลงเพราะพะวงมิเคยไพร
อดอยากและยากมะนะไฉนฤวะเจ้าจะยังชนม์
ส๎วาปทาจริเต นิต๎ยํ วเน มหติ ทารุเณ
ต๎ยัก์ตา เตนาล๎ปภาเค๎ยน มัน์ทป๎รัช๎เญน มาริษ ฯ
๏ ในป่าฤทารุณะถนัดพหุสัตว์ก็สับสน
โอ้หล่อนสิผัวสะติวิกลมะละได้มิไยดี ฯ

๏ อิต๎เยวัม์ ไนษโธ ราชา ทมยัน์ตีม์ อนุส๎มรัน์ ๒๘ ดังนั้นราชา ไนษัธมหา พาหุฤทธี ครวญคร่ำกำสรวล หวลคิดถึงศรี ทมยันตี ผู้ยอดจอดใจ ๏ อัช๎ญาตวาสํ น๎ยวสัท์ ราชพัส๎ ตัส๎ย นิเวศเณ ๏ ดังนั้นพระอยู่ บ่มีใครรู้ ว่าพระคือใคร พระจึ่งเนานาน สำราญอยู่ใน นิเวศน์ท้าวไท เทิดแคว้นโกศล นั้นแล ฯ

๏ เรื่องพระนลสรรคที่ ๑๕ ดังนี้ ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ