สรรคที่ ๑๔

๏ อุต์ส๎ฤช๎ย ทมยัน์ตึ ตุ นโล ราชา ๒๘ ฝ่ายนลบดี จากทมยันตี มีจิตร้าวราญ ทุกข์ร้อนรอนทรวง เปนห่วงเยาวมาลย์ รีบเข้าไพรสาณฑ์ เพื่อตัดอาไลย ๏ เดินไปมิช้า องค์พระราชา ก็แลเห็นไฟ แรงร้อนรุ่งโรจน์ ช่วงโชติแสงใส เปลวเพลิงเริงใหญ่ ในพนาลี ๏ ได้ยินเสียงร้อง อึกระทึกกึกก้อง จากกองอัคคี เสียงเหมือนคนเรา ถูกเผาและมี ทุกข์ท่วมทวี เหลือที่จะทน ๏ อาภิธาว นเลต๎ยุจ์ไจห์ ๑๖ โอย ๆ เร็วเถิดพระนล ฟังเสียงเพียงคน ที่ร้อนฤเหลือพรรณนา ๏ ปุณ๎ยโศ๎ลเกติ จาสก๎ฤต ๏ อีกร้องก้องราวอรัณยา เรียกองค์ราชา อ้าบุญโศลกฦๅไชย ๏ มา ไภร์ อิติ นลัศ๎ โจก์ต๎วา ๏ พระนลจึ่งตอบคำไป สำเนียงเสียงใส อย่ากลัวจะช่วยทันที ๏ มัธ๎ยัม์ อัค๎เนห์ ป๎รวิษ๎ยตัม์ ๏ ตรัสพลางทางพระภูมี ก็รีบจรลี เข้ากลางที่เพลิงเริงร้อน ๏ ททร๎ศ นาคราชานํ ศยานํ กุณ์ฑลีก๎ฤตํ ๒๘ ที่กลางเพลิงกาจ เห็นนาคราช อันใกล้ไฟฟอน กายขดเปนวง ทั่วองค์เหลือร้อน ปิ้มว่าจะมรณ บ่อาจหนีไป ๏ ส นาคห์ ป๎ราญ์ชลิร์ ภูต๎วา เวปมาโน นลํ ตทา อุวาจ ๏ กายนาคนั้นสั่น เพราะเกรงชีวัน จะต้องบรรไลย กราบลงตรงบาท นลราชฦๅไชย แล้วนาคจึ่งไข ขานข้อกิจจา ฯ

มาง วิท์ธิ ราชัน์ นาคํ กร๎โกฏกํ น๎ฤป 
๑๒ ดนูนี้นะกรรโกฏะโกรคสุราชา
ประณตแทบพระบาทาพระทรงภพมหิทธี
มยา ป๎รลัพ์โธ มหร๎ษิร์ นารทห์ ส มหาตปาห์ 
๏ ประมาทองค์พระนารทมหาพรตมหรรษี
ดนูหลอกพระโยคีเพราะว่าเหิมอหังการ
เตน มัน๎ยุปรีเตน ศัก์โตส๎มิ มนุชาธิปห์ 
๏ มุนีเธอก็ขุ่นแค้นพิโรธแสนจะห้าวหาญ
ธสาปข้าฤช้านานทุเรศแท้พระจอมคน
ติษ์ฐ ต๎วํ ส๎ถาวร อิว ยาวเทว นล ก๎วจิต์ 
๏ ธสาปให้สถิตนิ่งบ่ให้ติงกระดิกตน
กระทั่งองค์นรินทร์นลจะเดินผ่านพนานต์มา
อิโต เนตา หิ ตัต๎ร ต๎วํ ศาปาท์ โมก์ษ๎ยสิ มัต์ก๎ฤตาต์ 
๏ ณเมื่อองค์พระทรงคุณธการุญและช่วยพา
ณเมื่อนั้นและตูข้าจะพ้นสาปสราญรมย์
ตัส๎ย ศาปาท์ น ศัก์โตส๎มิ ปทาท์ วิจลิตุม์ ปทัม์ 
๏ ก็อำนาจณคำแช่งฤรุนแรงทุโรดม
และคำสาปประสิทธิ์สมดนูนิ่งณกลางไพร
อุปเทก์ษ๎ยามิ เต เศ๎รยัส๎ ต๎ราตุม์ อร๎หติ มาม์ ภวาน์ 
๏ ผิราชันธโปรดด้วยและทรงช่วยฤสมใจ
จะตอบแทนพระคุณไท้และช่วยให้ธหื่นหรรษ์
สขา จ เต ภวิษ๎ยามิ มัต์สโม นาส๎ติ ปัน์นคห์ 
๏ จะเปนมิตระดีแสนจะทดแทนคุณานันต์
คณานาคะทั้งนั้นมิมีสู้ดนูเดียว
ลฆุศ๎จ เต ภวิษ๎ยามิ ศีฆ๎รัม์ อาทาย คัจ์ฉ มาม์ ฯ 
๏ จะทำตัวฤเหลือเบาพระผ่านเผ้ามิต้องเฉลียว
พระหัดถ์เพียงพระหัดถ์เดียวก็อาจยกดนูไหว ฯ
๏ เอวัมํ อุก์ต๎วา ส นาเคน์โท๎ร พภูวางคุษ๎ฐมาตรกห์ 

๒๘ พอขาดวาจา จึ่งนาคราชา ผู้เรืองฤทธิไกร สำแดงแผลงฤทธิ์ นิมิตร์ตัวไซ้ร ให้ย่อมลงไป เพียงเท่าอังคุษฐ์ ๏ จึ่งนลนเรนทร์ หยิบตัวนาเคนทร์ ซึ่งเบาที่สุด ออกพ้นจากเพลิง เถกิงวรุตม์ ง่ายดายประดุจ ยกก้อนสำลี ๏ พานาคราช มาที่อากาศ เย็นโล่งโปร่งดี ถึงที่อันว่าง ห่างเปลวอัคคี พ้นภัยไม่มี อันตรายา ๏ พอพระจะวาง ลงที่ระหว่าง กลางวันมรรคา จึ่งกรรโกฎก อุรคราชา เผยพจนา แด่พระภูธร ฯ

๏ ปทานิ คณยัน์ คัจ์ฉ ส๎วานิ ไนษธ กานิจิต์ 
๑๒ พระจงค่อยลิลาศไปเถอะท้าวไนษะเธศร
และเมื่อยามเสด็จจรพระจงนับนะย่างไป
ตัต๎ร เตหัม์ มหาพาโห เศ๎รโย ธาส๎ยามิ ยัต์ ปรัม์ 
๏ กะตัญญูณราชามหาพาหุทรงไชย
จะตอบแทนถวายให้ประสิทธิ์สิ้นณจินดา ฯ

๏ ตตห์ สํข๎ยาตุม์ อารัพ์ธัม์ อทศัท์ ทศเม ปเท ๒๘ ครั้นเธอย่างไป พอบรรจบได้ สิบขุมบาทา จึ่งนาคราช เก่งกาจหนักหนา กัดพระราชา มิทันรู้ดี ๏ พอนาคราช กัดภูวนาถ บ่มิช้าที พระรูปราชัน อันเปล่งปลั่งศรี ก็กลายจากดี เปนรูปเลวทราม ๏ พระนลภูวนัย พะวงสงไสย บ่ได้ทราบความ ยืนพิศดูองค์ รูปทรงอร่าม กลับกลายหายงาม ฉนี้ฉันใด ๏ ฝ่ายว่านาคินทร์ กลับกลายกายิน จากรูปคนไป เปนรูปอย่างงู แลดูภูวนัย เห็นเธอสงไสย ใคร่รู้เหตุการณ์ ๏ จึ่งกรรโกฎก ภุชงคนายก ทูลพระภูบาล ด้วยมธุรส สุพจมาน แจ่มแจ้งแห่งสาร ถี่ถ้วนมวลมี ฯ

๏ มยา เตน์ตร๎หิตํ รูปํ น ต๎วํ วิท๎ยุร์ ชนา อิติ 
๑๒ พระรูปทรงธแผกผิดก็เพื่อพิษดนูนี้
ประสงค์ให้ชนาชีมิรู้จักพระทรงธรรม์
ยัต์ ก๎ฤเต จาสิ นิก๎ฤโต ทุห์เขน มหตา นล 
๏ และผู้ใดนะใจโหดประสาธโทษฤทุกข์สรรพ์
ทะลายศุขพระนลอันมหายศะฦๅสาย
วิเษณ ส มทีเยน ต๎วยิ ทุห์ขํ นิวัต์ส๎ยติ 
๏ จะร้อนกายและร้อนจิตเพราะเหตุพิษดนูร้าย
จะให้ทุกข์มิวางวายมโนกลุ้มและรุมผลาญ
วิเษณ สํว๎ฤไต๎ร์ คาไตรร์ ยาวัต์ ต๎วาง นวิโมก์ษ๎ยติ 
๏ ณตราบใดพระบุญโศลกมิพ้นโศกวิโมกษ์พาล
ณตราบนั้นปิศาจหาญมิพ้นพิษดนูไป
ตาวัต์ ต๎วยิ มหาราช ทุห์ขํ ไว ส นิวัต์ส๎ยติ 
๏ และตราบใดจะสิงอยู่ณจิตภูธเรศร์ไท
ก็ตราบนั้นและมันไซ้รจะต้องทนทุเวทนา
อนาคา เยน นิก๎ฤตัส๎ ต๎วัม์ อนร๎โห ชนาธิป 
โก๎รธาท์ อสูยยิต๎วา ตํ รัก์ษา เม ภวตห์ ก๎ฤตา 
๏ และผีใดทนงหาญทะลายศานติราชา
ผิถูกแช่งมิทันช้าจะช่วยเธอปะลาศภัย
น เต ภยํ นรว๎ยาฆ๎ร ทํษ๎ฏ๎ริภ๎ยห์ ศต๎รุโตปิ วา 
๏ สมิงมิ่งมนุษเก่งบ่ต้องเกรงณสิ่งใด
ฤหมูป่ากระเหิมไพรฤข้าศึกกระเหิมราญ
พ๎รห๎มร๎ษิภ๎ยัศ๎จ ภวิตา มัต์ป๎รสาทาท์ นราธิป 
๏ มิต้องเกรงพระฤๅษีและเหล่าชีทิชาจารย์
เพราะเหตุพิษดะนูศานติรักษานรินทร
ราชัน์ วิษนิมิต์ตา จ น เต ปีฑา ภวิษ๎ยติ 
สํค๎ราเมษุ จ ราเชน์ท๎ร ศัศ๎วัช์ ชยัม์ อวาป์ส๎ยสิ 
๏ ก็แรงพิษนิมิตท่านมิเผาผลาญบดีศร
และยามยุทธะนากรจะมีไชยกะไพรี
คัจ์ฉ ราชัน์ อิตห์ สูโต วาหุโกหมิติ พ๎รุวัน์ 
๏ พระแปลงนามะวาหุกจะพ้นทุกข์ทวีศรี
และเปนสาระถีมีวิชาอัศวะโกศล
สมีปํ ฤตุปร๎ณัส๎ย ส หิ เวทาก์ษไนปุณัม์ 
๏ เสด็จเฝ้าพระราชันฤตูบรรณะจุมพล
ธรอบรู้วิเศษกลสะกาเล่นฤชำนาญ
อโยธ๎ยาง นครึ รัม๎ยาม์ อัท๎ย ไว นิษเธศ๎วร 
ส เตก์ษห๎ฤทยํ ทาตา ราชาศ๎วห๎ฤทเยน ไว 
๏ อโยธยาฤรมเยศร์พระภูเบศร์จะทรงสราญ
วิชาดวดสะกาชาญวิชาม้าสิแลกกัน
อิก์ษ๎วากุกุลชห์ ศ๎รีมาน์ มิต๎รํ ไจว ภวิษ๎ยติ 
๏ พระอิกษวากุกุลชาติทรงอานุภาวัน
จะเปนมิตระสัมพันธะเลิศล้วนจะควรถวิล
ภวิษ๎ยสิ ยทาก์ษัช๎ญ เศ๎รยสา โยก์ษ๎ยเส ตทา 
๏ ณเมื่อใดพระเชี่ยวชาญสะกาการฤสมจินต์
ณเมื่อนั้นพระภูมินทร์จะสิ้นทุกข์สุขารมย์
สเมษ๎ยสิ จ ทาไรส๎ ต๎วัม์ มา ส๎ม โศเก มนห์ ก๎ฤถาห์ 
๏ จะได้พบพระชายาสิเนหาสินิทชม
พระองค์คงจะได้สมพระไทยถ้วนมิควรศัลย์
ราช๎เยน ตนยาภ๎ยาง จ สัต๎ยัม์ เอตัท์ พ๎รวีมิ เต 
๏ จะได้รัชชะคืนครองจะพบสองดนัยพลัน
ฉนี้แน่นะทรงธรรม์ดนูทูลมิแสร้งเสริม
ส๎วรูปํ จ ยทา ท๎รัษ๎ฏุม์ อิจ์เฉถาส๎ ต๎วํ นราธิป 
สํส๎มรตว๎ยัส๎ ตทา เตหํ วาสัศ๎เจทํ นิวาสเยห์ 
๏ ณบัดใดพระไทยจงจะดำรงพระรูปเดิม
ระฦกถึงดนูเพิ่มพระไทยเศกสะพัตร์นี้
อเนน วาสสาจ์ฉัน์นห์ ส๎วรูปัม์ ป๎รติปัต์ส๎ยเส ฯ 
๏ ณเมื่อห่มสะพัตร์ฉับก็คงกลับวรินทรีย์
พระรูปเดิมเฉลิมศรีมิได้แผกฤผิดไป ฯ

๏ เการว ๒๘ ดูกรทรงภพ ผู้แก้วโกรพ ธรรมาธิปตัย ถึงเธอลำบาก ยากเย็นเข็ญใจ ควรอดทนได้ ดังเยี่ยงพระนล ๏ อิต๎ยุก์ต๎วา ป๎รทเทา ตัส๎ไม ทิว๎ยํ วาโสยุคํ ตทา ๏ เราจะแถลง ถ้อยคำสำแดง พจนานุสนธิ์ ภุชงค์พูดแล้ว ผ่องแผ้วกะมล ยื่นให้พระนล ซึ่งผ้าทิพสอง ๏ พระนลราชา ก็เปรมปรีดา รับผ้าเรืองรอง ทั้งเธอจดจำ ถ้อยคำทั้งผอง อันนาคนั้นปอง กล่าวแล้วด้วยดี ๏ ฝ่ายนาคราช พ้นภัยร้ายกาจ เกษมเปรมปรีดิ์ จึ่งบังคมลา นราธิบดี หายไปกับที่ ต่อหน้าภูบาล นั้นแล ฯ

๏ เรื่องพระนลสวรรคที่ ๑๔ ดังนี้ ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ