สรรคที่ ๑๐

นล อุวาจ ๏ ภูบาลสดับถ้อยจึงตรัสตอบนุชน้อย
นิ่มเนื้อเสนหา ฯ 
๏ ยถา ราช๎ยํ ตว ปิตุส๎ตถา มม น สํศยห์
๏ พระบิดาทรงราชย์เรื้องมหาศาล
ก่อนนี้พี่มั่งมีเท่าไท้
น ตุ ตัต๎ร คมิษ๎ยามิวิศมัส๎ถห์ กถัญ์จน
ถึงยามพี่กันดารทรัพย์หมด
พี่จะพึ่งเธอไซ้รไป่หวัง
กถํ สัม๎ฤท์โธ คัต๎วาหํตว หร๎ษวิวร๎ธนห์
๏ ครั้งก่อนอวดฤทธิ์ล้ำมหิบาล อื่นแม่
เพื่อเพิ่มพูลหรรษาแห่งเจ้า
ปริจ๎ยุโต คมิษ๎ยามิตว โศกวิวร๎ธนห์ ฯ
ครั้งนี้จะไปปานยาจก แม่ฮือ
จักเพิ่มพูลโศกเศร้าแห่งสู ฯ
๏ อิติ พ๎รุวัน์ นโล ราชาทมยัน์ตีม์ ปุนห์ ปุนห์
๏ ภูธรนลราชเจ้าเห็นนางบ่สร่างเศร้า
ตรัสซ้ำหลายหน
สาน์ต๎วยามาส กัล๎ยาณึวาสโสร๎ท์เธน สํว๎ฤตาม์
๏ ปลอบนฤมลละห้อยมีแต่ผ้าห่มน้อย
หนึ่งนั้นคลุมองค์ เจ้าเอย 
ตาว์ เอกวัส๎ต๎รสํวีตาว์อฏมานาว์ อิตัส๎ ตตห์
๏ ผ้าทรงผืนหนึ่งไซ้รปรกนางกับราชไท้
สู่ด้าวพนสถาน 
ก๎ษุต์ปิปาสาปริศ์ราน์เตาสภาง กาญ์จิท์ อุเปยตุห์ ฯ
๏ อดอาหารเหนื่อยล้าเคราะห์ดีพอถับหน้า
ทับน้อยในดง นั้นแล ฯ 

๏ ตาง สภาม์ อุปสัม์ป๎ราป๎ย

๏ ปางเมื่อองค์สองกษัตรา มาถึงซึ่งกระท่อมไซ้ร จึ่งภูวนัยนฤรัตน์ ผู้ปิ่นนิษัธนคร ชวนบังอรมหิษี ไวทรรภียอดเสนหา มาแม่มาเชิญแม่นั่ง ดินนี้แลเปนตั่งแห่งโฉมฉาย ผ้าจะปรกกายฤๅก็ขาด เครื่องปูลาดบ่มิได้มี อันอินทรีย์แห่งเธอทั้งสอง หม่นหมองด้วยโคลนและฝุ่น สุนทรราชนารี ทมยันตีเธอเมื่อยขบ ซบองค์ลงด้วยความอ่อน นางก็นอนหลับกับธรณี ทมยันตีนารีรัตน์ เหนื่อยถนัดนางจึ่งนิทรา โอ้อนิจจาน่าสงสาร นิ่มนงคราญสุกุมารชาติ ทั้งบ่เคยขาดการกุศล มาต้องทนทุกข์แสนสาหัส ๏ นโล ราชา ๏ ฝ่ายจอมกษัตร์นลบพิตร์ ยามมิ่งมิตร์เสนหา สนิทนิทราอยู่แล้วนั้น ราชันเธอบ่มินอน เหตุด้วยภูธรหวลคำนึง รำพึงด้วยพระทรวงโศก วิโยคยากจากบุเรศร์ จากนิเวศน์วังหลวง จากปวงชนผู้ชอบพระไทย มาเดินไพรทุเรศระอา ว้าเหว่จิตอ้างว้าง อยู่ในกลางป่าสงัด ๏ เปรก๎ษย จิน์ตาม์ อุเปยิวาน์ ๏ จอมนิษัธเปล่าหฤทัย จึ่งตรึกไตรวินิจอยู่ ดังนี้ ฯ

กึ นุ เม ส๎ยาท์ อิทํ ก๎ฤต๎วา 
๏ แม้กูทำกิจนั้นเกิดผล ดังฤๅ
กึ นุ เม ส๎ยาท์ อกุร๎วตห์ 
ฤๅบ่ทำจักมีเหตุข้อง
กึ นุ เม มรณํ เศ๎รยห์ 
แม้กูนิวายชนม์จะสดวก ดีฤๅ
ปริต๎ยาค ชนัส๎ย วา 
ฤๅจะควรจากน้องมิ่งขวัญ
มาม์ อิยํ ห๎ยนุรัก์ไตว 
๏ แจ่มจันทร์จงรักแท้แด่กู
ทุห์ขัม์ป๎ราป์โนติ มัต์ก๎ฤเต 
หล่อนจึ่งต้องทนทุกข์เทวศร้าว
มัท์วิหีนา ต๎วิยํ คัจ์เฉต์ 
กูห่างเผื่อโฉมตรูจะกลับ
กทาจิต์ ส๎วชนัม์ ป๎รติ 
สู่นิเวศน์วังท้าวบิตุรงค์ ฯ
มยิ นิห์สํศยํ ทุห์ขํอิยัม์ ป๎ราป์ส๎ยัต๎ยนุวร๎ตา
๏ แม้อนงค์จะติดต้อยตามไป อีกแฮ
ไหนจะรอดทุกข์ทวีรอบข้าง
อุต์สร๎เค สํศยห์ ส๎ยาต์ ตุวิน์เทตาปิ สุขํ ก๎วจิต์ ฯ
๏ แม้แม่แยกครรไลต่างหาก กูนา
เผื่อจะมีสุขบ้างกระมัง

๏ ส วินิศ๎จิต๎ย พหุธา วิจาร๎ย ปุนห์ ปุนห์ ๏ พระราชานั่งวินิจ ในดวงจิตเปนนาน ย้อนวิจารย์อีกเล่า เฝ้าไตร่ตรองเปนหลายหน แน่ฮือ ๏ อุต์สร๎คัม์ มัน๎ยเต เศ๎รโย ทมยัน์ต๎ยา นราธิปห์ ๏ พระภูวดลงวยงง จึ่งตกลงเห็นผิด คิดจะทิ้งทมยันตี ดีกว่าคงอยู่ด้วยกัน แน่นอ ฯ

๏ น ไจศา เตชสา ศัก๎ยา ไกศ๎จิท์ ธร๎ษยิตุม์ ปถิ 
๏ อันนางประกอบด้วยดียง
ยงดั่งเกราะกันองค์เอกแก้ว
ยศัส๎วินี มหาภาคามัท์ภัก์เตยํ ปติว๎รตา
แก้วเอยอ่ายศทรงศรีรักษ์
รักษ์ติดดวงจิตแล้วแน่นแฟ้นฤๅจาง ฯ

๏ เอวํ ตัส๎ย ตทา พุท์ธิร์ ทมยัน์ต๎ยาง น๎วร๎ตต ๏ พระพลางคิดเช่นนี้ ด้วยฤดีเคลิบเคลิ้มหลง ถึงอนงค์ทมยันตี มหิษีผู้ทรามสวาท ๏ กลินา ทุษ๎ฏภาเวน ทมยัน์ต๎ยา วิสร๎ชเน ๏ ด้วยอำนาจท้าวกลี ผู้มีอานุภาพร้าย กลายบันดาลดลใจ ให้เธอจำนงทิ้งเมียขวัญ ๏ โสวัส๎ต๎รตาม์ อาต๎มนัศ๎จ ตัส๎ยัศ๎จาเป๎ยกวัส๎ต๎รตาม์ ๏ อันพระองค์เองไซ้ร ไร้ผ้าทรงปรกกาย ฝ่ายโฉมฉายมหิษี ฤๅก็มีผืนเดียวปิด ๏ จิน์ตยิต๎วาภ๎ยคาท์ ราชา วัส๎ต๎ราท์ธัส๎ยาวกร๎ตนัม์ ๏ คิดเช่นนั้นแล้วไส้ร จึ่งไปใกล้อนงค์น้อง ปองจะปันผ้าห่ม แห่งทรามชมผืนเดียวนั้น ๏ กถํ วาโส วิกร๎เตยํ น จ พุเธ๎ยต เม ป๎ริยา ๏ ราชันนึกในพระไทย ทำฉันใดจะปันผ้า โดยชายายอดรัก บ่มิต้องพักรู้สึกตน ๏ วิจิน์ไต๎ยวํ นโล ราชา สภาม์ ปร๎ยจรัต์ ตทา ๏ องค์พระนลท่านไท้ จินไตยพลางทางเดินด้อม ในทับกระท่อมดูที ผิวะจะมีเครื่องมือใช้ ๏ ปริธาวัน์ อถ นล อิตัศ๎เจตัศ๎จ ภารต ๏ ปางนั้นไซ้รนะภารต พระนลลดเลี้ยวมอง หาสิ่งปองปราถนา เพื่อตัดผ้าแห่งนฤมล ๏ อสสาท สโภท์เทโศ วิโกศํ ขัฑ๎คัม์ อุต์ตมัม์ ๏ เที่ยวค้นในทับนั้น มิช้าพลันพบดาบ อันคมปลาบเหล็กดี แต่จะมีฝักนั้นก็หามิได้ ๏ เตนาร๎ท์ธํ วาสสัศ๎ จิต์ต๎วา นิวัส๎ย จ ปรัน์ตปห์ ๏ ท้าวไทเธอเอาดาบนั้น ฟันผ้าห่มเปนสองท่อน ภูธรห่มภาคหนึ่ง ซึ่งพอปรกปิดพระกาย ๏ สุป์ตาม์ อุต์ส๎ฤช๎ย ไวทร๎ภีม์ ป๎ราท๎รวัท์ คตเจตนห์ ๏ เห็นโฉมฉายไวทรรภี หลับสนิทดีอยู่ไส้ร จึ่งท้าวไทผู้ใจหลง หนีจากองค์อรรคชายา ผู้เปนแก้วแววตา นั้นแล ฯ

๏ ตโต นิว๎ฤต์ตห๎ฤทยห์ ปุนร์ อาคัม๎ย ตาง สภาม์

๏ ราชาแม้เคลิ้มจิต หวลคิดถึงนิ่มเนื้อ อยากใคร่เห็นอีกเทื้อ กลับเข้าในทับ นั่นนา

ทมยันตึ ตทา ท๎ฤษ๎ฏ๎วารุโรท นิษธาธิปห์ ฯ

๏ พิศงามสรรพสมรศรี ทมยันตีนิ่มน้อง จอมนิษัธรํ่าร้อง โรทไห้หวลครวญ ดังนี้ ฯ

๏ ยาง น วายุร์ น จาทิต๎ยห์ปุรา ปัศ๎ยติ เม ป๎ริยัม์
๏ โฉมนวลนาเรศร์แก้วกลอยใจ พี่อา
ลมแดดบ่เคยราญนิ่มน้อง
เสยัม์ อัท๎ย สภามัเธ๎ยเศเต ภูมาว์ อนาถวัต์
จำนอนอยู่กลางไพรดินต่าง เตียงแฮ
โอ้อนาถคลาศห้องห่างผัว
อิยํ วัส๎ต๎ราวกร๎เตนสํวีตา จารุหาสินี
๏ ตัวมีผ้าห่มหุ้มเพียงกึ่ง เดียวนอ
แม่สิเคยยิ้มหัวห่างเศร้า
อุน์มัต์เตว วราโรหากถัม์ พุท์ธ๎วา ภวิษ๎ยติ
มาทุกข์แทบจะถึงเสียสติ เจียวแม่
ยามตื่นขึ้นแล้วเจ้าจักหมอง
กถัม์ เอกา สตี ไภมีมยา วิรหิตา ศุภา
๏ อาน้องแต่บัดนี้จำอยู่ เดียวนา
ผัวสิทอดทิ้งไปดุจแกล้ง
จริษ๎ยติ วเน โฆเรม๎ฤคว๎ยาลนิเษวิเต
เดินทางหว่างไพรผลูพาลมฤค มากแฮ
จักตระหนักอกแห้งเหี่ยวใจ
อาทิต๎ยา วสโว รุท๎ราอัศ๎วิเนา สมรุท์คเณา
๏ อ้าไท้อาทิตย์ทั้งวสุยง ยศแฮ
รุทระแลอัศวินแกว่นกล้า
รัก์ษัน์ตุ ต๎วาง มหาภาเคธร๎เมณาสิ สมาว๎ฤตา ฯ
ทวยเทพประเสริฐทรงโลกรัก ษาแม่
ธรรมะอันหล่อนค้าช่วยถนอม ฯ

๏ เอวัม์ อุก์ต๎วา ป๎ริยาม์ ภาร๎ยาง รูเปณาป๎รติมาม์ ภุวิ ๏ จอมกษัตร์ตรัสเช่นนั้น แด่แจ่มจันทร์ผู้ภรรยา อันหารูปนางใด ไม่เทียมเท่าในแดนดิน ๏ กลินาปห๎ฤตัช๎ญาโน นลห์ปราติษ๎ฐัท์ อุท๎ยตห์ ๏ แต่ภูมินทร์นลราช กลีผีกาจเข้าดลใจ จนคลั่งไคล้เวียนวิง ธจึ่งทอดทิ้งชายา ฯ

คัต๎วา คัต๎วา นเล ราชา 
๏ ราชาไปพ้นกลบเวียนวน กลับแฮ
ปุนร์ เอติ สภาม์ มุหุห์ 
วนกลับดูนฤมลอีกเทื้อ
อาก๎ฤษ๎ยมาณห์ กลินา 
เทื้อใดกลีดลใจหาก ไปนา
เสาห๎ฤเทนาวก๎ฤษ๎ยเต 
หากรักชักดุจเชื้อท่านไท้ คืนคง ฯ

๏ ท๎วิเธว ห๎ฤทยํ ตัส๎ย ทุห์ขิตัส๎ยาภวัต์ ตทา ๏ งวยงงเพื่อทุกข์ใหญ่ ปั่นป่วนไปบ่มิหยุดหย่อน อกภูธรราวกับแยก แตกเปนสองภาคแพร่ง ๏ โทเลว มุหุร์ อายาติ ยาติ ไจว สภาม์ ป๎รติ ๏ แกว่งไกวอยู่เช่นชิงช้า พาให้จรจากทับ แล้วหวลกลับคืนไป เปนได้หลายหนฉนี้ ฯ

๏ อวก๎ฤษ๎ฏัส๎ ตุ กลินา 
๏ กลีผีร้ายคร่าห์พระนล ท่านนา
โมหิตห์ ป๎ราท๎รวัน์ นลห์ 
นลราชโมหะดลจึ่งลี้
สุป์ตาม์ อุต๎ส๎ฤช๎ย ตาม์ ภาร๎ยาง 
ลี้จากภริยายลยังหลับ อยู่แม่
วิลัป๎ย กรุณัม์ พหุ 
หลับแต่ทุกข์จ่อจี้นาฎน้อยครวญคราง
นัษ๎ฏาต๎มา กลินา ส๎ฤษ๎ฏัส๎ 
๏ ปางนั้นกะลิร้ายจูงใจ พระเอย
ตัต์ ตัท์ วิคณยัน์ น๎ฤปห์ 
ใจกลับหวลคนึงในละห้อย
ชคาไมกาง วเน ศูณ๎เย 
ละห้อยจู่เข้าไพรไกลจาก ทับแฮ
ภาร๎ยาม์ อุต์ส๎ฤช๎ย ทุห์ขิตห์ ฯ 
จากอนุชแน่งน้อยนึกเศร้าทรวงศัลย์ ฯ

๏ เรื่องพระนลสรรคที่ ๑๐ ดังนี้ ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ