สรรคที่ ๗

อินทรวงศ์ฉันท์

๑๒ เมื่อนั้นกลีมีวรมีกมลสมล
อาฆาตพระนลจนจิตกร้าวจะร้าวจะราน
๏ มุ่งร้ายและหมายขวัญมนมั่นจะหักจะหาญ
มาดจ้องทำนองพาลนลพลาดจะฟาดจะฟัน
๏ มั่วมิตรสนิทจิตทุจริตบ่ผิดบ่ผัน
สองเกลอเสมอกันจรสู่นิษัธสถาน
๏ มุ่งหน้าจะหาช่องจิตจ้องประหัดประหาร
สิบสองฉนำนานนลพลาดเพราะฃาดพิธี
๏ ถ่ายมูตรสำเร็จแล้วพระบ่ล้างพระบทศรี
ไป่ทันสอาดดีจรสู่ณะสันธยา
๏ ฝ่ายท้าวกลีทราบอวกาศอุจาดก็มา
สำนึงพระราชาบ่มิหึงกระลึงพระนล
๏ ดลใจพระไนษัธก็วิบัติวิกัติวิกล
เชิงเชาวน์กำเลามนท์มนช้ำระกำวิกร
๏ ครั้นองค์กลีสิงนลสมมนานุสร
จึ่งองค์ทวาบรจรตรงดำรงสกา
๏ กลีทูลพระบุษกรอรชรขจรวิชา
ผู้เปนพระภาดานลราชอำนาจมหัน
๏ ดูก่อนพระบุษกรจิตหาญชำนาญพนัน
เชิญชวนพระนลธรรมิกราชประลองสกา
๏ องค์ท่านสิชาญกลยลเล่หะเทวะนา
รู้หลักประจักษ์ปาศกะคล่องทำนองจะทำ
๏ นลไซร้มิได้รู้ผิวสู้ก็เห็นจะกรรม
ตัวท่านชำนาญชำนะนริศร์บ่ผิดกมล
๏ ศฤงคารสราญรมยะบรมบุราภินนท์
สมบัติสุภัทร์ผลพรราชมไหศวรรย์
๏ เราจักอำนวยให้ประลุท่านเพราะการพนัน
สมบัตินิษัธพลันจะวิเภทเพราะเหตุสกา
๏ สิ่งใดมิได้เหลือกลเผือแถลงกถา
ด่วนดลพระนลนายกเถิดจะเกิดสุผล ๚
๑๒ เมื่อนั้นพระบุษกรบทจรนครพระนล
ท้าทูลทำนองกลกลิสอนบ่ห่อนจะแหนง
๏ ดูราพระภาดาฃติยาธิคุณแสดง
ไวรีระแวงแคลงจิตหวั่นพระบารมี
๏ เชิญนลพนันบาศก์นลอาจก็อาตม์บ่หนี
ตูอักขะเทวีมนมั่นพนันจะลอง
๏ ท้าแล้วก็ท้าเล่านลเศร้าหทัยะตรอง
คลองธัมมะทำนองผิวเล่นก็เห็นบ่ดี
๏ บัดเดี๋ยวก็หันหวนจิตป่วนอำนาจกลี
ใคร่ขันพนันมีมลจิตบ่คิดจะฃาม
๏ บัดเดี๋ยวก็ได้คิดทศทิศจะเย้ยจะหยาม
หลงเล่นบ่เห็นงามมนป่วนจะปรวนจะแปร
๏ บัดเดี๋ยวกลีดลจิตนลก็เชือนก็แช
แดหมายก็ดายแดบ่มิยั่งมิยืนมิยง
๏ บุษกรทำนูลท้าเฉภาะหน้าพระนางทนง
ไนษัธกษัตริย์ปลงจิตผันพนันสกา
๏ เสียทรัพย์บ่นับเหลือธุระเบื่อจะไตรจะตรา
ทีนาระนานานิธิเนืองอเนกอนันต์
๏ ลูกบาศก์อุบาทว์แท้นลแพ้บ่แผกบ่ผัน
หลายคืนและหลายวันนิธิสิ้นและสินกษัย
๏ ส่ำเสวกามาตย์ก็มิอาจจะทำอะไร
จักทัดจะทานไนษธได้ก็ห่อนจะมี ๚
๑๒ ปางนั้นนรากรชนชาวนิษัธบุรี
อำมาตยะมนตรีจรสู่นิเวศน์นรินทร์
๏ มั่วสุมประชุมกันจิตหวั่นเพราะภูบดินทร์
มัวมนท์บ่ยลยินกิจราชวินาศวิการ
๏ เช้าเย็นบ่เว้นว่างนลร้างเสวยสนาน
คืนค่ำมิสำราญพระบ่แนบพระนงพงา
๏ จึ่งสูตะผู้เชาวนะเฝ้าวรางคนา
ทูลองค์พระนงพาละวิทรรภะมานวี
๏ แจงแจ้งแถลงเล่าดุจเค้ายุบลคดี
บรรดาประชาชีจรสู่ประตูสภา
๏ เหตุเหือดหทัยที่นรเทพธทรงสกา
หวั่นอกสทกทาหะถนัดวิบัติจะมี
๏ ขอเชิญพระนางองค์อรอรรคะราชินี
ทูลภูบดีพลีดุจฃ้าทำนูลพระนาง
๏ เชิญองค์ประชาเบศร์ฃติเยศร์วิไลยวรางค์
เสด็จออกณะท่ามกลางชนเฝ้าพระบทศรี ๚
๑๒ เมื่อนั้นพระรามาวนิดาสุวรรณินี
องค์ทัมะยันตีจิตเจียนจะจากสกนธ์
๏ แสนโศกบ่สร่างศัลย์มนหวั่นวะว้าวะวน
ด่วนดลพระนลชลนยนาก็พร่าก็พราย
๏ เสียงสั่นรำพรรณ์ทูลจิตภูลเทวศบ่วาย
อ้าองค์พระทรงฉายกษมาปะศารทูล
๏ บัดนี้ประชาราษฎร์และอำมาตย์จะมาทำนูล
เชิงชอบระบอบบูรพ์จิตภักดิรักพระองค์
๏ หวังเฝ้าพระเจ้าฉัตรและประณตพระบทบงสุ์
ภูมินทร์นรินทร์จงจรให้นิกรประณาม
๏ ทูลแล้วทำนูลเล่าอรเศร้าหทัยะซาม
โฉมศรีฉวีงามก็สลัวระรัวสกนธ์
๏ นลเฉยบ่เผยโอษฐ์ดุจโสตรบ่ยินยุบล
ลุ่มหลงพวงวนจิตมั่นกระดานสกา
๏ นางทัมะยันตียุวดีก็อ่อนอุรา
มนตรีนิกรมาครกรมระบมหทัย
๏ โจษจรรสนั่นว่าพระนราธิเบนทร์กระไร
กลับกลายสลายไปดุจนี้บ่มีคนึง
๏ ฝ่ายองค์กลีดลจิตนลกระหลบกระลึง
ไนษัธวิบัติกรึงมนแน่วณะเทวนา
๏ หลายปักษะหลายมาสบ่มิคลาดกระดานสกา
หลายปักษะหลายมาสะบ่ฟื้นบ่คืนพระองค์ ๚

จบสรรคที่ ๗ ในนิทานเรื่องพระนล

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ