สรรคที่ ๖

สัททุลวิกกีฬิตฉันท์

๑๙ เมื่อนั้นอินทร์อคนีวรุณยมอมร
ครั้งเสร็จสยุมพรพิธี
๏ สี่เทพอวยพรแด่พระนลนรบดี
ผู้ซึ่งพระไภมีธสรร
๏ เสร็จแล้วสี่สุรเทพธจากนครพลัน
หันเตร็จระเห็จผันนภางค์
๏ พอพลท้าวกลิท้าวทวาปรณะกลาง
แถวเถื่อนวิถีทางจรัล
๏ เมื่อนั้นองค์อมเรนทราธิปก็พลัน
เผยภัททะอัตถ์อันอุดม
๏ ดูราองค์กลิทั้งทวาปรวิกรม
จักสู่สถานรมยใด
๏ เมื่อนั้นท้าวกลิเธอก็ทูลสหสนัยน์
ฃ้าม่งจะตรงไปวิทรรภ์
๏ หมายมั่นปั้นจิตจงประสงค์พระทมยัน
ตีเลิศะลาวัณย์วิไลย
๏ หวังออมองค์ยุวดีพระศรีสมรไว
ทรรภีฉวีไรวิลาส
๏ บัดนี้ภีมะบุตรีจะมีพิธิประกาศ
การเลือกพระผัวราชธิดา
๏ ข้ายินกล่าวระบุข่าวสยุมพรก็มา
หวังพาพระพาลาตระกอง
๏ เมื่อนั้นองค์อมรินทะยินกลิสนอง
จึ่งตอบยุบลสองธไกร
๏ ดูราองค์กลิจงระเห็จอำพรไคล
คลาคืนผิขืนไปก็เปล่า
๏ มาป่านนี้และพิธีสยุมพรพระเยาว์
แล้วเสร็จและสี่เราจะกลับ
๏ ต่อหน้าเราจตุรางค์พระนางสิริวิทรรภ
สรรเสร็จประสงค์สรรพพิธี
๏ องค์ไนษัธสุรพลพระนลนฤบดี
เปนราชสวามีตระกอง
๏ เมื่อนั้นองค์กลิทราบก็ปลาบกมลตรอง
ตรึกกริ้วพระผิวทองยุพา
๏ เอิบอาฆาตทุจริตเพราะจิตตะริศยา
ดูดู๋สุดามานุษี
๏ กำเริบเอิบจิตหมิ่นสุรินทรบ่มี
เคารพพระวัชรีวิชัย
๏ ดูหมิ่นทั้งพระวรุณพระเพลิงพระยมไกร
กำเริบลำพังใจบ่เกรง
๏ บังอาจเลือกภสดามนุษย์มนะมิเยง
อันองค์พระอินทร์เองบ่เลือก
๏ เลือกผัวคนอรเธอเสมอจิตกระเสือก
หาทุกข์บ่ฉุกเกลือกจะวาย
๏ ทั้งผัวเทพอรเธอเสมอจิตสลาย
ทิ้งสุขบ่ฉุกหมายสวรรค์
๏ อยาบใหญ่หลวงบ่มิล่วงณะห้วงวิบุลทัณฑ์
แท้โทษจะถึงอันตราย
๏ เมื่อนั้นองค์อมรินทร์ธยินก็อธิบาย
ตอบถ้อยแถลงปรายประโยชน์
๏ ดูราองค์กลิควรบ่ด่วนประทุฐโทษ
อันองค์พระนงโพธบ่ผิด
๏ นางเลือกผัวสุรพลพิมลนลนริศร์
เรืองบุญมนุญกิตติคุณ
๏ สี่เราให้อนุมัติบ่ขัดจิตพระสุน
ทรีโศภนาดุลย์ดิลก
๏ ชายเช่นไนษธอันถวัลยะอธิปก
พราหมโณปถัมภกเถกิง
๏ นางใดบ้างจะมิมาดสวาดิ์จิตประเทิง
เสน่ห์ภูปะผู้เชิงฉลาด
๏ ใครบ้างทรงคุณธรรมประจำจิตบ่คลาด
ดังองค์นิษัธนาถนเรศร์
๏ ทรงเมตตากรุณาอุสาหะจตุเวท
อาฃยาน์ประชาเบศร์ก็เจน
๏ ทรงสัตย์ปรีดิฤดีมหีปะนฤเบนทร์
แท้เที่ยงบ่เอียงเอนเลอียด
๏ เธอดีแล้วดุจนั้นและท่านสิจะกระเสียด
เบียดบ่งและจงเกลียดมิชอบ
๏ ใคร่แช่งผู้คุณเลิศประเสริฐจิตะระบอบ
เวรต่อก็เวรตอบบ่ผัน
๏ คำแช่งนั้นจรปรวนและหวนดลณะมัน
ผู้แช่งแสวงทัณฑกรรม
๏ มันหยามอยาบผิวสาปจะตกนรกจำ
รึงรุมณะหลุมดำดำงน
๏ ดำรัสเสร็จสุรเตร็จระเห็จอำพรบน
เพ็ญผ่องอำพนพลอำไพ
๏ ทันใดเมื่อจตุเทวะเขจรกำไร
กลีกล่าวยุบลไปบ่หึง
๏ ดูราทวาปรผู้สหายสุหฤทพึง
ช่วยข้าบ่ช้าจึงจะชอบ
๏ ตูคิดแค้นนลแสนผิแหลนพิษประกอบ
เสียบกายมิหมายตอบกระไร
๏ ฃ้าไซร้จักจรสู่และสิงพระนลไน
ษัธราชจะคลาดไปบ่มี
๏ เฃ้าสิงแล้วและก็ฃ้าจะพาพระนรสีห์
สู่ชั่วบ่กลั้วดีดำงน
๏ จักทำให้นลล้มและจมณะมหิดล
เสียเมืองกระเดื่องมนท์มลาย
๏ อันองค์ไนษธเคยเสวยสุขสบาย
จักเสื่อมสลายกายทุพลี
๏ เคยชื่นฉมอภิรมยะชมพระรมณี
ทรามไวยพระไภมีจะดาย
๏ คิดคงสมจิตหนาทวาปรสหาย
มุ่งหวังจะดังหมายมิคลาด
๏ เชิญช่วยอาตมะเถิดจะเกิดผลมิพลาด
เกลอสิงณะลูกบาศก์นะเกลอ
๏ เกลอสิงอักขะและฃ้าจะสิงพระนลเลอ
ห่อนช้าจะพาเธอทำงน ๚

จบสรรคที่ ๖ ในนิทานเรื่องพระนล

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ