สรรคที่ ๕

วสันตติลกฉันท์

๑๔ เมื่อนั้นวิทรรภะอธิราชนรนาถภูมี
กำหนดพระราชพรพิธีศุภฤกษ์อุดมวาร
๏ เชิญปวงประชาธิปประชุมณสยุมวราคาร
เรืองศรีมณีรตนกาญจนะแจ่มเจริญตา
๏ ราชานุราชนรพยัคฆตระหนักหทัยอา
ดูรใคร่จะได้พระวนิดาก็เสด็จสมาคม
๏ งามราชนิเวศน์รุจิรจิตรสุประดิษฐ์ดำรูรมย์
โรงคัละกาญจนะสดมภ์ผิวพิศก็พิศวง
๏ งามเหล่ากษัตริย์พฒนพงศ์พรองคะอาจอง
ดั่งสิงหะสิงสิขรทรงสุรภาพอนันต์เนือง
๏ งามราชวราภรณราชยะรามอร่ามเมือง
กุณฑลหิรญรตนเรืองผิวแมนก็แม้นกัน
๏ งามทรงสุมาลยะมณีสุรศรีระพีพรรณ
พิศพาหะเปรียบปริฆอันปรภาพจะราบลาญ
๏ เพ็ญพักตร์ก็นักษตระนภางคะกระจ่างเจริญมาน
เกศาสุนาสิกสคราญแลพระเนตรก็ฃำคม
๏ งามราชสมาคมนราธิปเลิศวโรดม
อ่าโอ่สโมสรวิกรมชชวาลตระการตา
๏ ดังนาคณะกรุงอุรุคโภควตีสมัญญา
แม้เสือสถิตย์คิริคุหานรศาระทูลเหมือน ๚
๑๔ เมื่อนั้นพระราชอรธิดากลยาณิเด่นเดือน
โสภาประภาพิมลเตือนจิตแจ่มเจริญชม
๏ อาภรณ์ประไพพรพิพิธชวลิตชลอรมย์
แสงศรีมณีกนกสมอรสุทธะโสภา
๏ ยาตรสู่สโมสรสมาคมเหล่าพระราชา
ยลนางและต่างขติยะตาจะกระพริบก็ห่อนมี
๏ ดูไหนก็ดูบ่มิเขยื่อนผิวศกก็ศกศรี
ดูเนตรก็เนตรกลมณีผิวกรรณก็กรรณนาง
๏ ดูเอวก็เอวอรสุรางค์ผิวปรางก็เพียงปราง
ดูอกก็อกอรสอางผิวกรก็กรตรู
๏ พิศไหนก็เพ่งกมลพิศบ่มิคิดจะเปลี่ยนดู
เฉาจิตบ่พิศอรพธูวรภาคอื่นเลย ๚
๑๔ ปากราชยุพาพรสวัสดิสุภัทร์กำดัดเชย
นานเนืองชำเลืองนยนะเงยยลราชสมาคม
๏ เฃาฃานพระนามนฤปถ้วนยศล้วนวิไลยสม
บูรณ์ศักดิ์วิสิฎฐ์กิติอุดมนรศาระทูลปวง
๏ ถึงนามพระนลพิมลราชนรนาถนิษัธหลวง
หลากในหทัยสมรทรวงดุจศัสตระตัดเถือ
๏ เหตุเห็นพระไนษธประจักษ์อภิศักดิ์เสมอเสือ
ห้าองค์บ่ผิดวิจิตรเหลือจิตซึ่งจะพึงเดา
๏ ดูโน่นก็นลถกลศักดิประจักษ์อุราเยาว์
ดูนี่ก็นลพิมลเชาวนะนั่นก็นลจริง
๏ ห้านลสกนธะวรลักษณะพักตร์บ่เพี้ยนพิง
อกเอ๋ยไฉนหทยหญิงก็จะทราบประการใด
๏ ไหนแน่พระนลนรพยัคฆ์อุระจักทลายไป
นงลักษณ์ตระหนักพระหฤทัยจตุเทพธแปลงมา
๏ เหตุเราจะเลือกพระนลไนษธผู้ประไพตา
สี่เทพธทราบยุบลสาระรหัสก็ดัดตน
๏ เทพหนึ่งก็เปนพระนลหนึ่งจตุเทพสี่นล
รวมทั้งพระนลพลถกลก็และห้าพระภูธร
๏ ไหนหนอพระนลนิษธนาถนรราชอดิศร
ไหนหนอพระนลพลขจรสุจริตจิโรดม
๏ อัดอั้นอุราอรอุไรระอุไหม้หทัยกรม
อ้ำอึ้งคนึงจิตะระทมทุนนัสวิบัติกรรม
๏ ตรึกพลางพระนางนุชระลึกมนนึกทำนองธรรม
วอนเทพผิเทพธอุปถัมภ์ก็จะสิทธิสมหวัง
๏ หมายพึ่งสุรานิมิษทั้งจตุเทพจำบัง
สี่ท้าวจะอาทรกระมังผิววอนอชรชาญ
๏ คิดพลางยุพาพรประนมกรก้มกมลบาน
วาจามนัสนมสการพจนาตถ์ทำนูลไป
๏ อ้าองค์สุเรศระสถาพรอานุภาพไกร
ภูลศักดิ์พิสิฏฐ์พิชิตไชยอสูรก็สูญปราณ
๏ อันฃ้าธิดานรบดีพรภีมะภูบาล
จำเดิมกนกพิหคฃานพจพร้องทำนองสาร
๏ กล่าวโฉมพระนลพิมลศักดิ์ศุภลักษณ์ประจักษ์มาน
มาดหมายบ่หน่ายถวิลดาลจิตน้อมเสน่ห์ไป
๏ มอบกายถวายนลนเรศร์กลเจตนาใน
เสี่ยงจิตผิผิดพระนลใครจะประสงค์บ่ปลงมาน
๏ ด้วยเหตุระหัสสตยวาทจิตมาดสมาทาน
จงสัตย์อุบัติผลพยานสตยานุกูลไกร
๏ สรวมเทพสุธรรมธรอธิตย์ผิวจิตจำนงใน
ความตรงก็จงกรุณใจระบุแจ้งแสดงองค์
๏ องค์ไหนพระไนษธสถาพรศาระทูลยง
เชิญเทพธกอบกรุณทรงคุณชี้พระภูธร
๏ หนึ่งฃ้าจำนงนฤปมั่นบ่มิพรั่นทุฃากร
หนักแน่นบ่แคลนหทยคลอนบ่มิเคลื่อนมิคลายใจ
๏ ชั่วตากระพริบก็บ่คนึงจิตถึงบุรุษใด
ความจริงบ่กริ่งกมลในนยะนี้บ่มีแหนง
๏ สรวมสัตย์อุบัติผลสนองกลปองหทัยแจง
สรวมสิทธิ์สุเรศรแสดงนลให้ประจักษ์ตา
๏ หนึ่งฃ้าจำนงพระนลภูธรผู้ระบือชา
มุ่งในพระไนษธชนาธิปแผ้วภิย์โยเย็น
๏ เหตุด้วยสุราธิปมเหศรเดชะภูลเพ็ญ
จัดไว้จะให้อุบติเปนดุจนั้นก็เปนไป
๏ สรวมสัตย์อุบัติผลสนองกลปองจำนองใจ
เชิญเทพธชี้พระนลไนษธเพื่อภโรปถัมภ์
๏ หนึ่งฃ้าจำนงสตยจ่อจิตต่อพระนลสำ
เหนียกสัตย์ก็จำจิตจะทำดุจสัจจะวาจา
๏ สรวมสัตย์อุบัติผลสนองกลปองกมลมา
เชิญเทพธชี้นลนราธิปให้ประจักษ์องค์
๏ สรวมเทพธทรงสตยจุ่งจิตมุ่งกมลตรง
สำแดงพระองค์อมรทรงสุรลักษณ์ประจักษ์ตรู
๏ เพื่อฃ้าจะเลือกพระนลได้ดุจใจจำนงตู
สรวมทรงพระคุณกรุณชูสตยาภิวาจา ๚
๑๔ เมื่อนั้นสุเรศระสดับวนศัพทะกานดา
วิงวอนอมรอมรปรากฏเห็นก็เอ็นดู
๏ ร่ำไรพิไรพจนนางบ่ระคางระคายหู
พักตรผ่องลำยองยุพพบูก็บ่ผ่องเพราะหมองมน
๏ ตั้งสัตย์และมีมนสสาระอุสาหะกังวล
รักสัตย์และทรงสตยทนบ่มิทอดมิทิ้งไป
๏ มุ่งรักประจักษ์จิตบ่จากอนุราควราภัย
หมายจิตและจิตตะนิศจัยบ่มิพรั่นมิพรึงกลัว
๏ น้ำใจก็ไสกลมณีและบ่มีจะหม่นมัว
ภักดีบ่มีกมลกลัวกลนี้บ่มีเหมือน
๏ คิดแล้วสุราชรสุทัศน์ก็ตระบัดบ่บังเบือน
พรรณเพ็ญก็เด่นประดุจเดือนสุรสุทธะโสภา
๏ ศรีแสงแสดงอมรลักษณะพักตร์ประจักษ์ตา
จึ่งองค์พระราชอรธิดาก็ตระหนักหทัยนาง
๏ สี่ท้าวธเท้าบ่ดลดินอมรินทะรางชาง
เนตรห่อนกระพริบพรศุภางค์ผิวเหื่อก็ห่อนมี
๏ สวมทรงสุพรรณ์สุรภิมาลยะไร้ธุลีศรี
หนึ่งองค์สุรามรบดีก็บ่ห่อนจะมีเงา
๏ อันองค์พระนลนรพยัคฆ์ก็ประจักษ์หทัยเยาว์
เหตุเหื่อและเงามนุชเราและพระบาทก็ดลดิน
๏ ปางราชยุพาพรสวัสดิพิพัฒนะโศภิน
สำเหนียกตระหนักนลนรินทรเที่ยงหทัยนาง
๏ ทันใดพระราชอรสุดากลยาณิโศภางค์
ทรงเลือกพระไนษธวรางค์อธิราชยะธำรง
๏ ฉวยชายพตราภรณพลางก็พระนางธสวมทรง
มาลัยถวายพระนลปลงจิตกายถวายไท ๚
๑๔ ปางนั้นสุเรศะมฆพานภควานวิบูลย์ไกร
บรรดาสุรามรวิไลยยศะมาสมาคม
๏ เธอผองก็ซร้องสุรสำเนียงวจเจรียงเจริญชม
เทพทวยก็อวยอุปสดมภประทานพระนลหลวง ๚
๑๔ เมื่อนั้นพระไนษธสบายจิตหมายธิดาดวง
สมหมายและกายกมลทรวงก็ระรื่นระเริงปรีดิ์
๏ ทูลความณะทรามวยะประไพอรไทยพระไภมี
ดูราพระองค์อรยุพีพนิดาประภาทรง
๏ ซึ่งมองเสน่ห์นิตยน้อมมนพร้อมประพันธ์ปลง
จิตมาดสวาดิ์วิมลองค์ยุวมาลย์ประทานเรียม
๏ ท่ามกลางสุราธิปนราธิปศาระทูลเทียม
เลือกเรียมและเรียมปิติก็เตรียมจิตกายถวายนาง
๏ ตราบชีวะมอดมรณหมายบ่สลายเสน่ห์หมาง
หมายออมถนอมพระนุชวางนุชไว้ณะใจตู
๏ จงแดกระแสพจนแจงจิตแจ้งพระโฉมตรู
สรวมสุขสวัสดิ์อุบติชูกลสัจจะวาที ๚
๑๔ ปางนั้นพระองค์อรสุพรรณพระวิทรรภะนารี
ยินถ้อยพระนลนรบดีก็เกษมกมลมาน
๏ นางปลื้มพระเปรมกมลปริ่มอรอิ่มอุราบาน
สององค์ก็ทรงนมสการอมเรนทราชร ๚
๑๔ เมื่อนั้นพระวาสพสุเรศรเทวะเจ็ดกร
อีกองค์วรุณวรอมรยมเรืองทิพาภา
๏ เห็นนางสอางอรวิลาสยุพราชพาลา
ทรงเลือกพระไนษธนราธิบดินทร์ก็ยินดี
๏ ต่างเทพก็อวยพรประทานนลชาญพิชัยศรี
ผาสุกสวัสดิ์วฒนะปรีดิวิเศษยโสธร
๏ เทวาธิเบนทรวิชิตสุรฤทธิ์ประสิทธิ์พร
แด่นลนเรนทรบวรนรสีหะราชา
๏ หนึ่งให้พระไนษธประจักษะตระหนักพระนัยนา
เห็นเทพณะเมื่ออมรมาดลเพื่อพิธียัญ
๏ หนึ่งให้พระไนษธนรินทรปิ่นนครฃัณฑ์
เดิรงามณะสามภพฤทันยุรยาตระอาจหาญ
๏ ฝ่ายองค์หุตาศะสุรฤทธิ์ก็ประสิทธิ์ประสาทสาร
สองพรพิสิฏฐะพิสดารนลรับก็จับใจ
๏ หนึ่งแม้นพระนลพิมลทรงจิตจงประสงค์ไฟ
องค์เพลิงเถกิงกิติจะไปดุจซึ่งพระพึงหมาย
๏ หนึ่งให้อุดมนิคมรัฏฐจรัสจรูญพราย
เรืองเมืองและเรืองอคนิฉายก็วิเศษเสมอกัน
๏ ฝ่ายองค์พระกาลจิตรตระการชยะชาญสราญธรรม์
อวยพรพิมลผลอนันต์นลยินก็ยินดี
๏ หนึ่งให้พระรู้รสกระยาทิพโภชน์พิพิธมี
เอมโอษฐะโอชอุดมชีวะก็แผ้วก็แพร้วพราว
๏ หนึ่งให้สถิตย์สุขุมธรรมะอนันตะยืนยาว
เลื่องชื่อระบือคุณณะหาวและณะดินระบินธรรม
๏ ฝ่ายองค์วรุณกรุณจิตก็ประสิทธิ์ประสาทคำ
สองพรสุภัทร์อุปสดัมภ์นลตรับสดับผล
๏ หนึ่งแม้นพระนลพิมลทรงจิตจงประสงค์ชล
วารีจะมีดุจกมลนลใคร่หทัยหมาย
๏ หนึ่งเธอประทานทิพยมาลยะรสสุคนธ์ปราย
ต่างอวยสุมงคลขจายพรสิทธิ์ประสาทสาร
๏ เสร็จแล้วสุรามรเสด็จจรเตร็จอำพรชาญ
งามเทพพาหนะทยานพลผองผยองโพยม ๚
๑๔ ฝ่ายเหล่ากษัตริย์วิบติในหฤทัยไผทโกรม
หมายใจจะได้นุชตระโบมก็บ่ได้พธูอร
๏ นางเลือกพระนลสิบ่มิหนำสุรซ้ำประทานพร
ต่างราชก็ต่างจรนครทิศทั่วไผทศรี ๚
๑๔ เมื่อนั้นวิทรรภ์อธิบดีพรภีมะภูมี
จัดการวิวาหพระบุตรีกลในหทัยจง ๚
๑๔ ฝ่ายองค์พระนลพิมลธรรมิกพรรณรายทรง
ทูลลาพระภีมะบิตุรงค์จรจากนครศรี
๏ สู่เวียงวิวัฒน์นิษธราชพิศวาสพระไภมี
ดังศักระผู้ศจิบดีธตระกองพระน้องเธอ
๏ ครอบครองประชากรนิษัธก็อุบัติวิบูลย์เลอ
บำเพ็ญกุศลผลเสมอสุขแผ้วพรากร
๏ กอบกิจพิธีอศวเมธะมเหศะกำธร
ดังองค์พระนาหุษขจรกิติเกริกณะธาตรี
๏ ฝ่ายสายสมรบวรไนษธราชมเหษี
มีราชวโรรสบุตรีศุภลักษณ์วิไลยตา
๏ นามราชธิดานรบดินทรอินทะเสนา
นามราชวโรรสนราธิปอินทะเสนยง
๏ ฝ่ายองค์พระนลนฤปไนษธไอศวรรย์ทรง
ครอบครองประชากรธำรงยุติธรรม์นิรันดร ๚

จบสรรคที่ ๕ ในนิทานเรื่องพระนล

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ