สรรคที่ ๒๑

โตฎกฉันท์

๑๒ ขณะนั้นอวนินทะนรินท์ฤตุบรรณ
จรโดยพนสัณฑ์กลเขจรบิน
๏ นลเร่งรถแล่นหยะแกว่นพลสิน
ธวสี่จรดินดุจพายุกระพือ
๏ อธิราชอภิชิตอภิฤทธิประลือ
ฤตุบรรณะระบืออภิคมนะนคร
๏ นรนาครรู้จรสู่อดิศร
พระประชาปะบวรนคเรศวิทรรภ์
๏ และทำนูลพระนราธิปว่าฤตุบรรณ
จรมาณะอรัญอภิคมนะบุรี
๏ ขณะนั้นฃติยาธิปปารถะภี
มะวิทรรภะบดีจิตแจ้งก็ฉงน
๏ ธุระไรฤตุบรรณจรสัณฑะสถล
ดุจนี้ก็พิกลบ่มิแจ้งกิจการ
๏ ดำริห์พลางก็พระภีมะธมีพจมาน
คณะเสวกชาญและอมาตยะพหล
๏ ก็ตระเตรียมพระนิเวศน์นฤเบศถกล
ขติยาติถิดลณะวิทรรภะนคร
๏ ธก็ต้อนธก็รับกิติสัพพะบวร
ฤตุบรรณ์อดิศรธเสด็จณะถนน
๏ นลขับหยะแขงจรแข่งขคบน
รถโฆษระคนอศนีณะอำพร
๏ หยะของนลเนาณะวิทรรภะนคร
จำสำเนียงรถจรจิตแจ้งนลมา
๏ ก็กระทืบบทก้องหยะร้องกลปรา
กฏพักตร์นลนายกเยี่ยมหยะรณ
๏ พระธิดานรราชภพนาถถกล
ปตนีนิรมลนิษธาธิบดี
๏ ธสดับรถโฆษเสนาะโสตรมหิษี
ก็ตระหนักจิตภีมะธิดาอรไทย
๏ รถนั้นนลแท้นลแน่มนใน
นรอื่นบ่มิใครรถแขงดุจนล
๏ รถนาทนำรถจรบถสถล
ดุจเมฆนำฝนพยุหอบชลแรง
๏ อรไทยะประจักษะตระหนักบ่มิแหนง
ดุจหัยะบ่แคลงจิตแน่นลมา
๏ คชอัศวะยินแลศิขินเสนาะนา
ทะกำเรียงกลพายุกระพือชลหาว
๏ คณะสัตวะก็ร้องคชก้องขคกราว
รถโฆษกลคราวพยุเมฆชลทา
๏ ยุวดีสิริรัตน์อรฃัติยะประภา
ก็คนึงจิตมานสเที่ยงหฤทัย

นางทมยันตีตรัสว่า

๑๒ รถนั้นนิรโฆษหยะโลดจรไว
ดุจหนึ่งนลไนษธเจ้าตุรคิน
๏ ผิวใช่นรนาถอธิราชพลิน
ชนเกวลดินรถโฆษบ่เหมือน
๏ นลแน่บ่มิผิดอภิฤทธิบ่เลือน
นรชาติจะเตือนหยะห้อบ่เสมอ
๏ ทินนี้ผิบ่พบบ่ประสบนลเธอ
ก็และฃ้าจะบำเรอชิวะได้กลใด
๏ ทินนี้ผิววีระบดีพลไกร
กลจันทะอำไพวรพักตระประภา
๏ บ่มิส้วมกรสอดบ่มิกอดภริยา
ก็ไฉนชิวะอาตมะจักบ่ประลัย
๏ ทินนี้ผิวองคะพระทรงภพไกร
พระเสด็จรถในพระบุรีนิรโฆษ
๏ บ่เสด็จจรมาภริยาพระบ่โปรด
ก็และอาตมะโหดภสดานิรนาถ
๏ จะกระโจนอคนีสละชีวะบ่ขลาด
ภสดาจรปราศก็จะปราศชิวปราณ
๏ ทินนี้นรเศรษฐ์นลสิงหะวิกรานต์
พลวานกลวารณะวิกรมกำไร
๏ บ่เสด็จจรมาภริยาจะประลัย
ชนมาธิปตัยรถโฆษณะนคร
๏ นรสิงหะประเสริฐยศเลิศะขจร
อภิสัตย์อดิศรดุจบรรพตผา
๏ อปการบ่กระทำจิตล้ำกรุณา
อประโยชนะวากยะห่อนจะดำรัส
๏ พระอุทาระบุรุษวรสุทธะกษัตริย์
กษมาปอุบัติคุณเลิศธรณี
๏ จิตฃ้าภริยาพระนราธิบดี
บ่มิลืมคุณวีระวิบุลย์กรุณา
๏ ทินนี้ผิวองคะพระทรงกษมา
บ่มิสู่ภริยานุชแน่จะประลัย ๚
๑๒ มหิษีสุษมากลยาณิประไพ
ธจำนงหฤทัยยลพักตรนฤเบศร์
๏ วนิดาอรเอี่ยมจรเยี่ยมพระนิเวศน์
นุชทอดวรเนตรชนแน่นณะพระลาน
๏ ขณะนั้นฤตุบรรณะอนันตะสราญ
ดลราชบุรปานบุรท้าวสุรราช
๏ นลวาหุกชักหยะพักรถมาศ
พระก็ปลดรถปราศหยะปล่อยณะพระลาน
๏ ขณะวาหุกวารษเณยะชำนาญ
จรจากรถกาญจนสู่ปถพี
๏ ฤตุบรรณ์อดิศรมหิธรนรสีห์
จรจากรถภีมะก็รับนฤบาล
๏ ขติยาธิบดีพรภีมะพิศาล
อภิศักดิตระการธประหลาดหฤทัย
๏ บ่มิทราบฤตุบรรณ์จรวันะคระไล
กิจด่วนธุระใดธเสด็จณะนคร
๏ ธก็ต้อนธก็รับยศสัพพะขจร
มิตรภาพบวรอธิเกียรติตระการ
๏ และพระภีมะกษัตริย์ก็ดำรัสพจมาน
นรนาถมหิบาลพระเสด็จธุระไร
๏ ผิวราชประสงคะพระทรงภพไกร
ธุระจิตกิจใดก็ดำรัสเถอะพระองค์ ๚
๑๒ ขณะนั้นฃติยาติถิปารถะยง
ฤตุบรรณะณรงคะวิเศษะสุธี
๏ ธธำรงธิรเลิศชยเชิดศิลปี
ยลในพระบุรีก็ฉงนหฤทัย
๏ กิจเตรียมบ่มิสมสวยมพรไกร
พิธิเลิศก็กระไรบ่มิกอบกิจการ
๏ อธิราชอนุราชและพระราชกุมาร
นคเรศอุฬารบุตรเจ้านครินทร์
๏ บ่สมาคมกันณะวิทรรภะธนิน
ก็ไฉนพระยุพินจะสยุมพรนาง
๏ บ่สมาคมพราหมณ์พิธิงามอุตมางค์
ก็ไฉนพระศุภางคะจะเลือกภสดา
๏ ดำริห์พลางฤตุบรรณะก็พลันพจนา
ทะทำนูลพระนราธิปเทศวิทรรภ์ ๚

พระฤตุบรรณ์ทูลตอบว่า

๑๒ นรนาถอวนินทร์นครินทะมหัน
ธุระอาตมะอันจะประสงคะบ่มี
๏ จรมาจะถวายอภิวาทน์นรสีห์
พระวิทรรภะบดีภพแผ่คุณผล ๚
๑๒ ขณะนั้นนรสีหะพระภีมะฉงน
ฤตุบรรณะถกลวรเกียรดิกำไร
๏ ผิวเปล่าธุระปราศอภิวาทนะทำไม
จรโดยวนไกลสตโยชนะอนันต์
๏ นรนาถพสุธาธิปนามะมหัน
บ่มิเชื่อฤตุบรรณ์ก็ฉงนหฤทัย
๏ เพราะบ่ทราบกลนางพระศุภางคะประไพ
วรราชอรไทยพระวิทรรภะธิดา
๏ พระนเรนทรภีมะพลีชนกา
ธิบดีจิตมานะฉงนบ่มิทราบ
๏ ธก็รับธก็รองดุจคลองมิตรภาพ
อติถิตวะก็ซาบจิตราชฤตุบรรณ
๏ พระเสวยศุภโภชนะโอชสวรรค์
พระมหาธิปหรรษะวิวัฒนะอุดม
๏ ขติยาติถิปรีดิฤดีอภิรมย์
ฤตุบรรณะวิกรมจรพักสริรางค์
๏ นลวาหุกไซร้หฤทัยะระคาง
บ่มิรู้กลนางมหิษียุพยง
๏ พระก็ขุ่นจิตขัดพระก็อัดอุระองค์
อรนุชจะจำนงดุจกล่าวฤไฉน
๏ นลตรึกนลตรองบ่มิถ่องหฤทัย
พระคนึงจิตในอรนุชดุจเดือน
๏ ธก็ปลดรถเปลื้องหยะเครื่องบ่กระเทือน
บทรีบจรเรือนรถพักหยะพลัน ๚
๑๒ ขณะนั้นยุวดีมหิษีวรวรรณ
ยลราชฤตุบรรณะและวารษเณย์
๏ ยลนายรถวาหุกพาหุก็เก
บ่มิยลพระนเรศรผู้ภสดา
๏ มหิษียุพยงธก็สงสยะอา
ดุรจิตวนิดาดุจอัคนิลน
๏ รถนั้นนิรโฆษจรโลดณะถนน
ดุจหนึ่งรถนลนิษธาธิบดี
๏ ชนอื่นบ่ถนัดรถทัดนลธี
ระสมรรถอศวีดุจมาตลิชาญ
๏ รถใครนิรโฆษบ่เสมอมหิบาล
รถนั้นชวะปานนิรโฆษรถนล
๏ นิษธาธิปไซร้ก็บ่ได้จรดล
จิตตูก็ฉงนนิรโฆษรถใคร
๏ ฤนรินทร์ฤตุบรรณะอนันตะกำไร
ธฉลาดรถไนยะถนัดดุจนล
๏ ฤจะวารษเณยะชำนาญรถกล
ดุจสามิพหลหยะเลิศพลลือ
๏ นิรโฆษรถฉายดุจสายนลถือ
หยะห้อจรคือรถมาตลิถึง
๏ พระวิทรรภะนรีดุจนี้ธคนึง
บ่มิแจ้งจิตจึงอรเรียกบริจาร
๏ และก็สั่งจรสู่ดุจทูตสำนาร
ธุระสืบกิจการจะแสวงภสดา ๚

จบสรรคที่ ๒๑ ในนิทานเรื่องพระนล

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ