สรรคที่ ๑๐

มาณวกฉันท์

พระนลตรัสว่า

ดูกรนุชบุศยะรัตน์
พงศะกษัตริย์ภัทระถกล
๏ พี่จะมิไปในพนสณฑ์
ทิ้งนิรมลเอ้วรองค์
๏ อันพระบุรีภีมะนรินทร์
ผู้ปถพินทร์ยินยศยง
๏ ยิ่งปุรแมนแสนสุขทรง
สิทธิประสงค์ศักดิ์ดุจสูรย์
๏ อาตมะไซร้ไข้จิตกรม
เดิมก็อุดมสมบติบูรณ์
๏ มาตระจะเทียบเปรียบยศปูน
ทรัพยะอดูลย์ภูลนิธินอง
๏ ศักดิ์ก็เสมอเลอยศปาน
ทรัพยะตระการกาญจนะกอง
๏ เพียบบริพารหาญพลผอง
ครอบปุรครองรัฎฐะนิกร
๏ ปรัตยุบันอันยศลี้
จักจรลีภีมะนคร
๏ พักตระจะก้มกรมอุระถอน
เหตุบทจรเฉกชนซาม
๏ เคยรถล้อมห้อมจรดล
เกลื่อนคชพลกล่นหยะงาม
๏ พรึบพยุห์เทียบเพียบพลหลาม
สมกิติทรามไวยะยุพา
๏ อาตมะไม่ไปเพราะจะฃาย
หน้าอรฉายโฉมสุภคา
๏ เฃาก็จะหัวผัวพระธิดา
เดินดุจยาจกจรดิน ๚
ไนษธฃัติย์ตรัสดุจนี้
ว่าจะบ่หนีศรีอรพินท์
๏ องค์สุภคามานะก็ยิน
ดีและถวิลเบาอุระลง
๏ องค์นลจรอรจรตาม
นวลนุชทรามไวยะระหง
๏ วัสตรครึ่งซึ่งนุชทรง
ปิดวรองค์แทบจะบ่มิด
๏ เหตุนรนาถชาตินรสีห์
ผ้าพระบ่มีปกปุรปิด
๏ จึ่งอรรัตน์ฃัติยะกนิษฐ์
วัสตรติดองค์ก็ถวาย
๏ แด่นลครึ่งซึ่งนลทรง
ครึ่งยุพยงพันวรกาย
๏ อำพรเดียวเที่ยวทุรทาย
อัดอุระอายจำจิตจร
๏ ไนษธเหนื่อยเมื่อยวรองค์
นวลนุชทรงเสียวดุจศร
๏ บาทะระบมกรมอุระอร
กายะสมรสุดจะธำรง
๏ ไหนจะกระหายสายชลแห้ง
ในพนแล้งชีพจะบ่คง
๏ หิวฤก็หิวหวิวจิตจง
ภักษะประสงค์เหลือจรหา
๏ วาสรหนึ่งถึงณะกระท่อม
อันธุลิห้อมริมมรคา
๏ จึ่งนรนาถราชภริยา
สู่ณะสภาพักวรกาย
๏ เหนือปถพีศรีนิษธา
ธิปและพระวามาก็ระคาย
๏ ดินบ่มินุ่มรุมอุระคาย
นั่งบ่สบายนอนบ่เสบย
๏ จิตตะละเหี่ยเปลี้ยวรองค์
นวลนุชนงเยาวะบ่เคย
๏ เคยปจถรณ์อ่อนอุระเกย
นุ่มประเขนยแนบสิระนาง
๏ ผัวธก็เพลียเมียธก็อ่อน
สองธก็ผ่อนพักสริรางค์
๏ แสนจะอนาถดาดรชกลาง
ดินธก็วางกายนิทระเนา
๏ นางและพระนลดลคุรุกรรม
เหตุกลิทำทุกขะบ่เบา
๏ นิทระณะทับหลับดุจเมา
ทั้งนุชเยาว์ทั้งนลยง
๏ ครั้งพระสตีภีมะธิดา
องค์อพลาอ่อนจิตทรง
๏ นิทระสนิทอิศระองค์
นลธจำนงในหฤทัย
๏ เหตุพระระแวงแหนงมนะนึก
ตรองจิตตรึกควรฤไฉน
๏ จักจรลีหนีนุชใน
แนวพนไพรพฤกษะพิศาล
๏ จึ่งนลฟื้นตื่นบ่มิหึง
พิศนุชพึงเดือดอุระดาล
๏ โอ้อรเอยเคยสุขศานติ์
มิตระสมานมาลยะสมร
๏ หนียุวดีดีฤบ่ดี
ทิ้งมหิษีดีฤบ่จร
๏ โอ้อุระอาตม์มาตระศิขร
ทุ่มอุระถอนชีพก็บ่แหยง
๏ อันพระยุพายาจิตพี่
มิ่งมิตระมีใจบ่ระแวง
๏ มุ่งจะบ่คลาดมาดจะบ่แหนง
ภักดิบ่แคลงสัจจะบ่คลอน
๏ ตูจรด้นหนทุรใด
นางก็จะไปเจ็บก็จะจร
๏ ทุกข์ก็บ่บ่นหม่นมนะอร
น้ำฤศิขรขวางก็บ่เยง
๏ แม้นนุชเดียวเปลี่ยวจิตกลาง
พงพนพลางนางก็จะเกรง
๏ เปล่าจิตเฃ้าเจ้าจรเอง
สู่สุขเพรงรัฎฐะวิทรรภ์
๏ แม้นสละนางกลางวนอา
รัณยะพระลาวัณยะสุวรรณ์
๏ คงจรดลด้นบทมรร
คาณะวิทรรภ์ภีมะบิดร
๏ นางจะเกษมเปรมหฤทัย
แผ้วนิรภัยในพระนคร
๏ อาตมะเดียวเที่ยวบทจร
ซอกพนซอนห่วงก็บ่มี
๏ อันยุพยงพงศ์จกระพรรดิ
เกษะกษัตริย์สัจจะธนี
๏ สัตยะย่อมห้อมยุวดี
ดั่งกวจีภัยะบ่พาน
๏ ไนษธคิดผิดดุจนี้
เหตุกลีมีวรหาญ
๏ ดลจิตเธอเมอมลมาน
ตรึกก็วิการตรองก็วิกล
๏ จักจรลี้หนีนุชน้อง
คิดก็บ่คล่องข้องจิตจน
๏ เหตุเพราะผ้าวาสะสมล
องค์สุรพลเธอก็บ่มี
๏ สองวรฃัติย์วัสตรเดียว
จักจรเดี่ยวเหลือจรลี
๏ ผ้าผิจะแบ่งแย่งยุวดี
เกรงพระสตีตื่นนิทระเนา
๏ ไนษธตรองข้องอุระขัด
มาตระจะตัดวัสตรเยาว์
ให้นุชครึ่งครึ่งนลเอา
๏ ยากบ่มิเบามีดก็บ่มี
๏ องค์นลเดียวเที่ยวจรดล
จองจิตด้นค้นกษุรี
๏ จำเพาะเพอินเดิรจรลี
ในพนพีพลฉุริกา
๏ สมดุจหวังดังจิตไท้
เธอจรไปใกล้สุภคา
๏ จึ่งนลตัดวัสตร์วนิดา
องค์กลยาณิ์แน่วนิทระเนา
๏ แล้วนลพลันพันวรองค์
รีบจรจงจากอรเยาว์
๏ หน่ายพระยุพีหนีพระลำเภา
บ่ายบทเบาเฃ้าพนไป
๏ หันมนหน่วงห่วงมหิษี
หวนจะบ่หนีศรีสุวิไลย
๏ กลับจรมาหาอรไทย
พักตระประไพพิศนุชพลาง
๏ โอ้ภริยาอาตมะเอย
ทุกขะบ่เคยเกยสริรางค์
๏ ลมบ่ระคายกายนุชนาง
แดดบ่ระคางกายนุชนวล
๏ เคยศยนีย์ศรีสุขแผ้ว
พัสตรแพร้วเพราพิตบวรณ์
๏ กรรมจรแปรแก้จรปรวน
โทษะคำณวนทุกขะคำณูน
๏ โอ้อรเยาว์เพราพิศวาส
มิตรกลมาศภาสจรูญ
๏ เคยสุขสันต์หรรษะพิบูลย์
พร้อมพระประยูรภูลบริจาร์
๏ โอ้นุชนางพางนยนา
พี่พิศหน้าน่ากรุณา
๏ องค์อรอ่อนนอนณะสภา
แทบพสุธาเจียนจะประลัย
๏ อำพรครึ่งซึ่งนุชทรง
พันวรองค์มิดฤไฉน
๏ โอ้รมณีพี่จรไป
ทิ้งอรไทยในพนสณฑ์
๏ เมื่อนุชตื่นฟื้นนิทระนาน
เพ่งบ่มิพานพักตระพระนล
๏ นางก็จะร่ำคร่ำจิตจน
จักจรหนใดก็บ่เห็น
๏ เดียวจรด้นหนทุรกัน
ดารณะอรัญอันคุรุเข็ญ
๏ หมีมิคโคโฆระลำเค็ญ
พักตร์กลเพ็ญจันทร์ก็จะหมอง
๏ นวลก็จะเศร้าเจ้าก็จะโศก
ยามวิประโยคโรคก็จะครอง
๏ โอ้พระปิยาอาดุรปอง
ผิวกลทองหมองสิริครวญ
๏ อ้าอชรินทร์จินตะประจักษ์
ภักดิพิทักษ์รักษะสงวน
๏ กอบกิจเอื้อเกื้อกิจนวล
โรคะบ่กวนภัยะบ่มี
๏ เชิญอศวินอินทรอา
ทิจจะมหาวายุพลี
๏ อีกรุทระยงองค์วสุศรี
รักษ์ยุวดีภีมะธิดา
๏ อันยุพยงทรงคุณธรรม
สัจจะประจำจิตพระศุภา
๏ สัจจะประเสริฐเลิศพสุธา
ดั่งสุรอาวุธพลวาน
๏ ย่อมจะสงวนนวลนุชนาง
ภัยะณะกลางพนบ่มิพาน
๏ องค์อรจงทรงพระสราญ
สู่ณะสถานราชบิตุรงค์ ๚
ฝ่ายกลิอิงสิงจิตนล
เธอก็วิกลมนทะจำนง
๏ แหนงมหิษีหนียุพยง
จิตนลจงจักจรลี
๏ หันมนะหักจักจรไป
หวนมนะไม่ไกลยุวดี
๏ เหจิตหวนป่วนจิตมี
ทุกขะทวีแทบจะประลัย
๏ ครั้นกลิดลนลธก็เผลอ
มุ่นมนะเมอเธอจรไกล
๏ ดุ่มบถด่วนซวนบทไป
ทิ้งอรไทยหลับณะสภา ๚

จบสรรคที่ ๑๐ ในนิทานเรื่องพระนล

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ