โคลงนิราศพระพุทธบาท

๏ เห็นรอเรียมเนื่องน้อยใจเอง
รอระยำโยงเยงแย่งร้าง
รอเอยจักโกรงเกรงไปเท่า ใดนา
จากจำเนียรนุชร้างร่างไร้ราวรอ ฯ
๏ ถึงวัดตองปุเข้าขอพร
เห็นแต่เรือหมู่มอญแม่ค้า
พีดำล่ำไหล่คอนเรือเร่
หน้าบ่มีหมดหน้าดุจหน้านวลผจง ฯ
๏ คล้องช้างช้างเถื่อนร้างแรงโขลง
มาพิโยคอยู่โรงเร่งเศร้า
พังพาคณาโยงยังป่า ไปฤๅ
เรียมคำนึงนุชเหน้าหนึ่งช้างคนึงโขลง ฯ
๏ ดำบลชนบทโอ้อาทร
ตอตะเคียนใครรอนจึ่งด้วน
เหมือนเรียมนิราสมรมาเปลี่ยว
ไม้ดั่งไมตรีม้วนขาดค้างทางเกษม ฯ
๏ ถึงบ้านกระทุ่มไท้ชลธี
กรกระทุ่มทรวงตีอกห้าย
ดูดงกระทุ่มทวีทุกข์เทวศ อกเอย
ดอกตระการกลคล้ายเกษน้องนางเสย ฯ
๏ ดำบลชลน้ำหนึ่งหนองมี
นามชื่อหนองคนทีใส่น้ำ
เห็นหนองพร่องวารีริมขุ่น
เรียมก็ขุ่นใจช้ำเช่นน้ำในหนอง ฯ
๏ นางผาผาแผ่นกลิ้งกลางดง
แลประเล่ห์ทรงองค์แม้ไซ้
นารีพี่ยรรยงเยาวรูป
ผาจะทำแท่นให้แก่น้องนางนอน ฯ
๏ ฤๅไทเทเวศร์ไท้ธิดา ท่านนา
ซึ่งสำนักนิ์ในผาตกนี้
ใฝ่ใจจะบูชาชมรูป
แม้ว่าจริงจงชี้ช่องให้เห็นองค์ ฯ
๏ จุดเทียนประทับแหว้นเวียนถวาย
ธูปประทีปโคมรายรอบล้อม
ทักษิณสำรวมกายอภิวาท
เสร็จสมโภชแล้วน้อมนอบเกล้าบทศรี ฯ
๏ ถึงทางประเทศไท้ทางหลวง
ท้ายพิกุลกลัดทรวงพี่ดิ้น
นางเพียงพิกุลพวงมาลิศ
จวนจะวายกลิ่นสิ้นสุดร้อนเรียมคนึง ฯ
๏ ถับถึงบางโขมดโอ้อัษฎงค์
ควรโขมดพาหลงหลอกเหล้น
ยามเย็นยิ่งเอองค์หลงเถื่อน
หลงที่กรุยตรงเส้นสี่ร้อยรายทาง ฯ
๏ แม่ลาลาลดไห้หาศรี
ฤๅแม่ลีลาลีลาศเต้า
ลาลดระทดทวีทุกข์เทวษ บ้างเลย
ลาแม่ลาแล้วเจ้าจากแล้วลาสมร ฯ
๏ เรียมเมิลมยุเรศฝ้ายฟ้อนฝูง
นางมยูรหมู่ยูงย่างย้าย
บรรพตพิไสยสูงสังวาศ
ดูดำเนินนกคล้ายแม่คล้ายยูงยล ฯ
๏ เห็นหงส์เหินห่างขู้เดียวเหิน
เยื้องย่องมองมุ่งเมิลเมี่ยงหมิ้ง
ดั่งเรียมดุจเดียวเดินเออาต มานา
โหยระทดใจหนิ้งนึกน้องนองชล ฯ
๏ นกน้อยลงเล่นน้ำในบาง
บอกวิโยคเยาวพลางพี่ชี้
ธานีนทีทางแสนสนุกนิ์ นกเอย
นกก็เลื่อนลอยลี้เล่นแล้วบอกลาง ฯ
๏ นางนวลนางนกน้อยบินมา
เรียมก็สั่งสารานกนั้น
นางนวลแม่ครวญหานวลแม่ หมองฤๅ
นกนิยมสารซั้นสู่แล้วลานวล ฯ
๏ บำมรุบำราศเบื้องบำมรุง
เวรวิบัติใดจุงจากเจ้า
ไยบุญพ่อพึงผดุงเผด็จบาป บ้างนา
เจ็บจรเทินทนเศร้าสุดร้อนเรียมคนึง ฯ
๏ พิกุลเกิดเกลื่อนใกล้อาราม
ท้ายพิกุลกลางสนามสนุกนิ์นี้
มณฑลพิกุลงามคือฉัตร เฉลิมฤๅ
ดูระดูดอกกี้เมื่อไซ้ฤๅวาย ฯ
๏ กึกก้องดุเหว่าซั้นเสียงหวาน
ว้าว่าเสียงเยาวมาลย์แม่พร้อง
ภุรโดกดำเนินสารสังคีต
แว่วว่าเสียงสมรร้องร่ำไห้หาเรียม ฯ
๏ เห็นโศกเรียมเร่งเศร้าสงสาร
โศกร่วงโรนโรยรานแก่เถ้า
โศกเอยจะยืนนานอยู่เมื่อ ใดนา
ดูโศกดูเรียมเศร้าโศกเศร้าเหมือนเรียม ฯ
๏ พิกุลเอยเคยรศหรื้นหอมหวาน
พิกุลวิกลการแก่แล้ว
พิกุลจะยืนนานสักเมื่อ ใดนา
ดูพิกุลนี้ห่อนแคล้วคลาศคล้อยความตาย ฯ
๏ รำดวนรำดับด้าวใดควร
เก็บประมวญชวนนวลนุชน้อง
รำดับรำดวนจวนวรบาท พระนา
สองประสงค์สัตย์พร้องชาติโพ้นพบกัน ฯ
๏ มาถึงบ้านพิศพื้นพรรณผัก
เถาถั่วแตงแฟงฟักฟายเฟื้อย
งางอกดอกคำปักเปนช่อ
เข้าฟ่างซ่างรวงเรื้อยป่านเปื้อนปนกระเจา ฯ
๏ สามเล่มราเมศไท้สังหร
แม่ก็ทรงสามศรเปรียบท้าว
ท่านผลาญอสุรมรณ์ลาญชีพ
เจ้าก็ผลาญชายอกร้าวมอดม้วยดูเสมอ ฯ
๏ ศรเนตรเสียบเนตรค้นคมขัน
ศรสำเนียงตรึงกรรณส่งซ้ำ
ศรโฉมแม่ยิงยันยายาก
ต้องผู้ใดอกช้ำเฉกท้าวสาดศร ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ