กลอนเพลงยาวชมพระยาศรีเพ็ง

๏ ขอประนมก้มประนตน้อมถวาย
ทั่วเทเวศร์เขตเทวันทุกชั้นรายจงคุ้มกายภัยยันต์สิ่งอันมี
อันแสดงแจ้งไว้ในนิราสนามเชื้อชาติปรีชาพระยาศรี
ได้เปรื่องปราชญ์ราชกิจโดยวิธีข้าธุลีจักรพรรดิ์กษัตรา
ทรงพระการุญบุญเพิ่มเติมให้ยศจงปรากฎฦๅทั่วทุกทิศา
ด้วยพระเดชพระคุณกรุณาทรงเมตตาให้ว่าที่เพ็ชร์พิไชย
ทั้งฝ่ายเหนือเผื่อทั่วในอำนาจจะประกาศราชกิจตามวิไสย
มิได้ขัดทัดทานการสิ่งใดก็พร้อมใจไปทั่วทุกตัวคน
ฝ่ายผู้รั้งขุนนางต่างประเทศอาณาเขตรั้วแขวงทุกแห่งหน
มาเคารพนบน้อมสู้ยอมตนหามรรคผลสารพรรณกำนัลมือ
ด้วยมาดหมายมุ่งมาสาพิภักดิ์ตามสมัคโดยกิจจิตต์นับถือ
ได้ปรากฎทั่วชนคนล่ำลือข่าวระบือชื่อดังทั้งนคร
พวกลาวไทยได้พึ่งพระเดชด้วยมาส่งส่วยตามจ่ายรายไม้ขอน
ทุกตำบลต่างเมืองเรืองขจรได้ถาวรพร้อมพรั่งทั้งข้าไทย
ทั้งหมู่ญาติที่มีจิตต์กิจขัดข้องได้รับรองเผื่อแผ่ช่วยแก้ไข
จะมีทุกข์สิ่งสถานประการใดก็มีใจป้องกันไม่ฉันทา
ที่ยากจนได้แค้นแสนลำบากก็ช่วยยากให้พ้นทุกข์มีสุขา
ได้บ่ายพักตร์หมายหนึ่งเข้าพึ่งพาเมตตาป้องกันอันตราย
ทั้งข้าไทยพร้อมสิ้นถิ่นสถานได้สำราญพรั่งพรูอยู่ทั้งหลาย
มีผู้มาสาพิภักดิ์เข้าฝากกายทั้งทนายหมื่นขุนออกปูนปอง
เสมียนลาวชาวชะเลยเคยรับใช้เด็กผู้ใหญ่แน่นยัดไม่ขัดข้อง
ทั้งผู้หญิงผู้ชายอยู่ก่ายกองคอยสนองรับบัญชาสารพรรณ
จะมีกิจการระบอบในขอบเขตมาแจ้งเหตุเรียนสิ้นทุกสิ่งสรรพ์
คอยสดับเคารพอภิวันท์ไม่เดียดฉันถ้วนหน้าทั้งข้าไทย
ถึงระดูคราวปีมีเบี้ยหวัดตามสังกัดกรมขุนหมื่นดื่นไสว
เข้ามารับเงินตราถ้วนหน้าไปทั้งหมู่ไพร่ได้ทั่วทุกตัวคน
ทั้งหม่อมหม่อมพร้อมเพรียงที่เรียงทัดได้เบี้ยหวัดตามที่มิขัดสน
ที่โปรดมากเติมให้ได้ผ่อนปรนทั้งผู้คนลาวไทยให้ใช้การ
ไหนจะเติมสิ่งของเงินทองด้วยไหนจะช่วยทุกข์สุขทุกสถาน
เปนธุระระวังทั้งวงศ์วารจะประมาณพระคุณเหลือปูนปอง
จะกล่าวไปให้ป่วยการที่พระเดชแต่สังเกตสุดดีไม่มีสอง
ทั้งเงินตรามากมูลอยู่กูนกองทั้งสิ่งของต่างต่างล้วนอย่างดี
สารพรรณมาให้ทั้งใต้เหนือได้แผ่เผื่อเจือไปตามวิถี
ทุกนครประเทศเขตบุรีระดูปีฝากมอบของตอบแทน
ทั้งลาวเวียงเชียงใหม่พวกแพร่น่านเมืองหน้าด่านพุงขาวลาวเชียงแสน
ได้นับถือพระเดชทั่วเขตแดนทุกแว่นแคว้นเมืองขึ้นดื่นนคร
ได้ไปมาพึ่งพักรักสนิทมีน้ำจิตต์น้อมมโนสโมสร
ใจผูกพันเมตตาโดยถาวรแต่อวยพรไปทั่วทุกตัวคน
ด้วยน้ำจิตต์ศรัทธาทานกล้าหาญทำกองการเพิ่มพูลอยู่ในกุศล
ได้สร้างวัดอารามงามตำบลประชาชนที่ไปได้วันทา
มีพระปรางค์ฐานซุ้มอยู่มุมวัดด้านสกัดหอไตรอยู่ซ้ายขวา
มีเสาคู่หน้าวัดถัดกันมาบนเสาใส่รูปไอยราอัสดร
ศาลาซ้ายขวาอยู่หน้าวัดดูเคียงถัดอารามงามสลอน
มีถนนอยู่หน้าท่าคนจรนามกรเรียกวัดอินทาราม
ประกอบด้วยปัญญาศรัทธามากบริจาคทรัพย์ไปไม่นึกขาม
ไทยทานตามมีให้ชีพราหมณ์ถวายตามน้ำใจได้ศรัทธา
มีพระสงฆ์ทรงศีลมาบิณฑบาตถวายไปไม่ขาดตามปราถนา
ไตรจีวรที่ประสงค์จำนงมาได้วันทาน้อมกายถวายทาน
ได้ก่อสร้างอย่างยิ่งสิ่งกุศลเปนกังวลบุญญาโดยกล้าหาญ
ด้วยจิตต์ตั้งรำพึงถึงกองกาลไม่เกียจคร้านมีมานะไม่ละวาย
แต่ก่อสร้างพระไตรปิฎกจบก็ถ้วนครบบริบูรณ์พูลถวาย
ได้ฉลองสามราตรีมีมากมายทั้งหญิงชายโมทนาถ้วนหน้ากัน
อุโบสถสิ้นเดือนเหมือนอย่างก่อนทั้งผ้าผ่อนเงินตราทุกสิ่งสรรพ์
ได้แจกให้กระยาจกคนงกงันคนแก่นั้นมากมายทั้งยายชี
ประมาณคนชรากว่าสองร้อยมานั่งคอยรำพึงอยู่อึงมี่
ได้รับของไทยทานการยินดีอัญชลีงกงันชวนกันไป
บ้างให้พรโมทนาสาธุด้วยให้รื่นรวยเปรื่องปราชญ์อย่าหวาดไหว
ผลทานตามส่งให้จงใจให้ท่านได้สมคิดพระนิพพาน
ประชาชนนิยมชมเจ้าคุณท่านใจบุญศรัทธานั้นกล้าหาญ
กระทำบุญทุกเดือนเหมือนก่อนกาลจนเนิ่นนานอุสาหะไม่ละเลย
แต่ก่อนสร้างกุศลผลบุญได้เพิ่มพูลฤไทยไม่นิ่งเฉย
เปนธุระกังวลด้วยตนเคยไม่ละเลยตั้งจิตต์คิดศรัทธา
ด้วยเดชะอานิสงส์ที่จงนี้เพิ่มทวียศศักดิ์เปนนักหนา
เปนมงคลพิพัฒน์สวัสดิ์มามีบุญญาล้ำวงศ์องค์มนตรี
ได้ถือศักดินานั้นห้าพันพระทรงธรรม์โปรดนักให้ศักดิ์ศรี
พระราชทานพานทองของอย่างดีว่าสองที่มหาดไทยทั้งล้อมวัง
พวกเจ้ากรมชาวป้อมล้อมสถานมาหมอบคลานรับบัญชาทั้งหน้าหลัง
จะมีกิจมากน้อยมาคอยฟังอยู่พร้อมพรั่งทั้งพวกมหาดไทย
ทั้งเจ้าเมืองกรมการด่านขนอนถูกอุทธรณ์ลงมาอยู่ดูไสว
เข้าฝากตัวกลัวอำนาจราชไภยการสิ่งใดทุกข์ร้อนช่วยผ่อนปรน
จะมีราชการที่บ้านนอกหนังสือบอกแจ้งความตามเหตุผล
ควรจะทูลให้ทราบบาทยุคลฤๅกังวลไม่คัดพอตัดรอน
ไม่ควรเคืองใต้เบื้องลอองบาทว่าสำเร็จเด็ดขาดตามสั่งสอน
ถ้าแม้นใครดื้อดึงถึงโทษกรณ์ไม่ผันผ่อนสุดแท้แต่อาญา
บังคมทูลเบื้องบาทเจ้าอยู่หัวผู้ใดชั่วตัวผิดตามโทษา
สุดแท้แต่พระองค์ทรงเมตตาให้ทราบฝ่าลอองใต้ธุลี
ด้วยฝ่ายเหนือขึ้นกรมมหาดไทยเอาใจใส่เมืองขึ้นในกรุงศรี
ควรบังคับบัญชาฟังพาทีตามคดีที่ข้อราชการ
ด้วยพระองค์ทรงโปรดให้ว่ากล่าวจะมีข่าวเหตุมาให้ว่าขาน
ทั้งฝ่ายเหนือรู้ทั่วกลัวออกลานมาหมอบคลานฝากตัวด้วยกลัวไภย
ด้วยเดชะบุญญาบารมีจึงเปนที่พึ่งพาคนอาไศรย
แต่มีจิตต์คิดรักทุกคนไปยอมให้ใช้สุจริตไม่พลิกแพลง
ทั้งต่อหน้าลับหลังสรรเสริญไม่ละเมินบ่าวไพร่ใจสอดแหนง
เมตตาจิตต์ทั่วไปไม่ระแวงอย่าเคลือบแคลงหมายมาดอัชฌาไสย
มีทุกข์สุขสิ่งใดเล่าเข้าพิงพะช่วยธุระสุดแท้จะแก้ไข
ไม่เห็นกับสินบลคนผู้ใดตามแต่ใจใครจะคิดถึงพระคุณ
เพราะอย่างนี้แผ่ผลคนนับถือโดยสัตย์ซื่อน้ำจิตต์คิดอุดหนุน
เปนที่ตั้งเมตตาใจการุญผลบุญส่งนั้นเห็นทันตา
ประกอบด้วยอิศริยยศก็ปรากฎฦๅทั่วทุกทิศา
ทั้งแขกจีนเขมรไทยได้ไปมาเข้าวันทาอำนวยซึ่งอวยพร
เคารพรับนับถือระบือเลื่องท่านปราชญ์เปรื่องชำนาญการอักษร
จะมีตราไปประเทศเขตนครราชการเย็นร้อนไม่นอนใจ
จงเร่งรัดจัดแจงตามท้องตราที่มีมาข้อเข็ญเปนไฉน
กรมการรีบรัดจัดแจงไปกลัวไภยไม่ประมาทราชการ
ด้วยอำนาจเกรงกลัวทุกรั้วแขวงไม่ขืนแขงว่ากล่าวทำห้าวหาญ
จงนอบน้อมยอมตัวกลัวออกลานทั้งชาวบ้านกำนันก็พรั่นพรึง
ลางพวกยอมตัวเปนส่วยสาส่งขี้ผึ้งนองาทุกสิ่งสรรพ์
ลางพวกส่งส่วยน้ำมันชันพวกลาวนั้นพร้อมด้วยส่งส่วยทอง
พวกเลขประมวญมาห้าพันเศษได้สังเกตส่งส่วยทั้งสิ่งของ
เปนเงินตราข้าเกณฑ์ทุกหมวดกองอยู่เนืองนองตามหมู่ระดูปี
เทศกาลมาส่งลงมาพร้อมดูรายรอมพร้อมเพียงอึงมี่
ทั้งเงินทองสารพรรณสิ่งอันดีทุกคราวปีพร้อมพรักพนักงาร
ทั้งกองลาวเมืองอุบลชนบทมาประนตหลายล้อมน้อมบรรหาร
จัดสิ่งของกำนัลบรรณาการมาสถานยกให้ดังใจปอง
ด้วยมีจิตต์สมัคโดยรักใคร่จึงมีใจรักจริงหาสิ่งของ
ทั้งฝ่ายลาวพวกจ่ายตัวนายกองทั้งส่วยทองส่งเนื่องเมืองกระบิน
พวกฝ่ายลาวตวันออกทั้งขอบเขตทุกประเทศส่วนส่งลงมาสิ้น
ทั้งพวกลาวกำภูเมืองสูรินทร์ลาวเมืองอินท์เมืองพรหมระดมมา
เข้านอบนบอภิวันท์น้อมคำนับคอยสดับคดีตามยศถา
ด้วยเกรงกลัวบารมีที่บุญญาตามบรรดาลาวไทยขึ้นในกรม
ฝ่ายขุนนางชาวป้อมพวกล้อมวังดูคับคั่งไพร่ผู้ดียังมีถม
เข้าฝากตัวสมัครักอารมณ์มาระดมกราบเท้าทุกเช้าเย็น
มีทุกข์ไภยเบียดเบียนกราบเรียนท่านช่วยผ่อนผันปลดเปลื้องที่เคืองเข็ญ
ท่านว่ากล่าวแก้ไขไม่ให้เปนเพราะได้เห็นพระคุณการุณัง
จึงมีจิตต์สัจซื่อนับถือนักมาพึ่งภักดิฝากกายโดยหมายหวัง
ท่านเมตตาสัจจริงไม่ชิงชังผู้ใดตั้งสุจริตคิดการุญ
ด้วยเดชะบารมีภินิหารประกอบการบริสุทธิ์ที่อุดหนูน
ทั้งยศศักดิ์มากเติมได้เพิ่มพูลจงก่อกูลปัญญาปรีชาชาญ
จะแต่งตั้งหนังสือสิ่งทั้งหลายขึ้นถวายทราบเบื้องตามเรื่องสาร
ไม่ดำริห์สิ่งใดในเหตุการจงโปรดปรานถ้อยคำที่น้ำนวล
ได้ทรงฟังหนังสือฝีมือเขียนไม่ติเตียนพระองค์ทรงพระสรวล
ทราบพระไทยในราชการควรช่างถี่ถ้วนถูกต้องตามท้องตรา
ครั้งทัพไทยไปตีเมืองไซ่ง่อนทัพนครกรุงไทยไปอาสา
ทัพหลวงเจ้าพระยาบดินทร์เดชาเมื่อทัพล่าตั้งลงดงค์มีไชย
เจ้าเมืองเว้ให้ทูตซึ่งนำสาส์นมาว่าขานคดีตามวิไสย
รับสั่งให้พระยาศรีมีตราไปแก้ไขตามอย่างทางไมตรี
พอแต่งเสร็จในราชอักษรไม่ตัดรอนในราชสาส์นศรี
อ่านถวายทรงฟังยังคดีทรงโปรดปรานให้มีซึ่งรางวัล
ทรงชมเชยถ้อยคำทำถวายช่างเพราะพรายกล่อมกลมเปนคมสัน
ฟังจะแจ้งเห็นจริงทุกสิ่งอันสารพรรณสรรค์เล่าสำเนาความ
พอเสร็จสิ้นนำถวายเจ้าเมืองเว้ฟังคเนแจ้งใจจึงไถ่ถาม
สีปากใครออกชื่อระบือนามช่างแต่งตามเปนขอบไรชอบใจจริง
แต่ว่าขานครั้งนี้ชั่งดีนักจะเริ่มรักไมตรีเปนที่ยิ่ง
ญวนไทยไปมาได้พักพิงก็แจ้งความทุกสิ่งที่มีมา
เจ้าเมืองเว้เวศนามตรัสถามชื่อผู้ใดแต่งหนังสือเพราะนักหนา
ช่างว่ากล่าวต้องอารมณ์ชมปัญญามียศถาเพียงใดในนคร
ตรัสถามทูตทูตทูลไปถ้วนถี่พระยาศรีผู้ชำนาญการอักษร
ว่าฝ่ายเหนือทั่วสิ้นถิ่นฐานดรอยู่ถาวรอุดมสมยศศักดิ์
ฝ่ายทูตไทยทูลลากลับมาเมืองมาแจ้งเรื่องทูลองค์ทรงพระจักร
มีรับสั่งไถ่ถามเนื้อความนักจึงฟอกซักถี่ถ้วนประมวญความ
ทูตทูลจะแจ้งแสดงเรื่องให้ทราบเบื้องพระไทยมิได้ขาม
เมืองหลวงแจ้งเหตุเจ้าเวศนามซักถามผู้ใดแต่งแจ้งไมตรี
ปากคำเพราะนักช่างหลักแหลมช่างเติมแต้มพูดจาเปนราศี
ขุนนางกรุงเมืองไทยปัญญาดีไม่เสียทีตอบมาสารพรรณ
พวกทูตไทยได้ทูลให้ทรงทราบบังคมกราบแจ้งจริงทุกสิ่งสรรพ์
ด้วยสมเด็จพระองค์ผู้ทรงธรรม์อภิวันท์นบนอบแล้วหมอบกาย
มีพระกระแสบรมราชตรัสประภาษชมชูอยู่ทั้งหลาย
ถ้อยคำแสนรู้ดูแยบคายแต่งถวายดูตรองต้องพระไทย
จึงประทานเงินตราทั้งผ้าเสื้อได้มากเหลือทั้งปวงผ้าม่วงไหม
สมปักปูมอย่างดีศรีอำไพประทานให้สมพักตร์ตามศักดินา
ด้วยเดชะผลบุญเจ้าคุณทั่นได้ถือมั่นสุจริตไม่อิจฉา
ไพร่ผู้ดีทั้งเหล่าเจ้าพระยาไม่ฉันทาส่อเสียดรังเกียจการ
จะมีเหตุฉันใดในราชกิจระวังผิดคอยสดับรับบรรหาร
ไม่ประมาทในราชกิจการควรสถานสิ่งใดตั้งใจตรอง
จะมีความตามบอกนอกประเทศได้แจ้งเหตุเค้ามูลทูลฉลอง
ควรจะมีตราตอบชอบทำนองจะขัดข้องสิ่งไรมาก็ว่าไป
เขตทั้งหลายฝ่ายเหนือขึ้นในกรมกราบบังคมทูลแจ้งแถลงไข
จะมีตราว่าขานการสิ่งใดให้ทราบใต้เบื้องบาทบทมาลย์
กราบทูลพระกรุณาสารพัดจะทรงตรัสไฉนได้ไถ่ถาม
แล้วแต่องค์ทรงฟังจะสั่งความได้ทำตามพระกระแสแต่จะมี
ในท้องตราว่ากล่าวตามข่าวบอกทุกบ้านนอกขอบเขตขึ้นกรุงศรี
ได้ฉลองลอองฝ่าธุลีตามแต่ที่ข้อราชการเมือง
ด้วยพระองค์ไว้วางต่างพระเนตรแม้นมีเหตุสิ่งใดในใต้เบื้อง
ได้กราบทูลตามรู้อยู่เนืองเนืองจะมีเรื่องบอกบรรณยังศัลลา
เมื่อครั้งเมืองเชียงใหม่ได้วิวาทเกิดอาฆาฏราชวงศ์กับพงศา
กับแสนท้าวเคืองขุ่นวุ่นไปมาด้วยโกรธาพี่น้องไม่ปรองกัน
จึงมีหนังสือบอกมาแจ้งเรื่องตามเหตุเมืองเชียงใหม่ทุกสิ่งสรรพ์
พอทรงทราบใต้ฝ่าสารพรรณพระทรงธรรม์เคืองขุ่นอยู่วุ่นวาย
จึ่งรับสั่งให้หาพระยาศรีสั่งให้มีท้องตราว่าทั้งหลาย
ให้แสนท้าวเมืองหน้าพระยานายอย่าระคายเคืองกันเสียพันธุ์พงศ์
ถือรับสั่งออกมาแต่งตราใหม่ด้วยแจ้งใจเนื้อความตามประสงค์
ในท้องตราห้ามปรามตามจำนงอย่าเสียวงศ์พงศาพระยาลาว
ให้มีจิตต์รักกันตามฉันญาติเกิดอาฆาฏจะล่ำลือความอื้อฉาว
จะรู้ถึงรามัญเมืองตะนาวจะเปนคาวข้าศึกเติบกำเริบใจ
สามัคคีพร้อมพรั่งทั้งพี่น้องได้ปกครองไพร่ฟ้าคนอาไศรย
บำรุงเขตสถานบ้านเมืองไปเมืองเชียงใหม่อยู่เย็นเปนนิรันดร์
พอเสร็จสิ้นในตราที่ว่ากล่าวตามเรื่องราวแจ้งจริงทุกสิ่งสรรพ์
ทราบพระไทยพระองค์ผู้ทรงธรรม์สารพรรณดูคล่องต้องอารมณ์
ช่างแต่งดีฝีปากฉลาดเหลือว่าแผ่เผื่อเจือความพองามสม
มีกระแสดำรัสตรัสเชยชมว่ากล่อมกลมสมความตามท้องตรา
พอแต่งเสร็จผู้ถือหนังสือไปเจ้าเชียงใหม่พวกราชวงศา
ได้แสดงแจ้งความตามมีมาก็วันทาเกศก้มประนมกร
ฝ่ายแสนท้าวราชบุตรผู้บุตรหลานก็พร้อมการแจ้งใจในอักษร
ไม่ขัดขืนเห็นด้วยอำนวยพรที่เดือดร้อนผ่อนผันก็หันดี
รู้กระจัดชัดแน่แต่ได้จำแม้นปากคำเจ้าคุณพระยาศรี
เปนมุลนายฝ่ายเราเล่าปรานีก็ควรที่จะน้อมยอมพระคุณ
ด้วยมีจิตต์รักใคร่ได้พึ่งภักดิ์พระคุณหนักเหลือหลายไม่หายสุญ
ได้ไปมาหาท่านนั้นการุญมีบุญคุณอยู่ทั่วทุกตัวคน
ทั้งบุตรหลานแสนท้าวเจ้าเชียงใหม่ก็พร้อมใจเห็นด้วยอำนวยผล
ไม่ขืนขัดเกรงกลัวทุกตัวคนพระคุณล้นเมตตาข้าลออง
ก็รักใคร่ทั่วกันตามฉันญาติ์พยาบาทเสื่อมหายเปนฝ่ายสอง
ก็เรียบร้อยทุกหมู่อยู่ปรองดองตามพวกพ้องพงศ์พันธุ์ไม่ฉันทา
จะมีกิจราชการสถานใดก็พร้อมใจพร้อมจิตต์คิดปรึกษา
ได้อยู่เย็นเปนสุขทุกวันมาด้วยบุญญาคุ้มครองได้ป้องกัน
เทศกาลใจปลงลงมาเฝ้าบังคมเกล้าตามประเทศทุกเขตขัณฑ์
ได้จัดของนานาสารพรรณมาถวายทรงธรรม์บาทบงสุ์
เปนกรมขึ้นมหาดไทยในนิเวศน์ขอแจ้งเหตุมีความตามประสงค์
พระยาศรีนำสนองฉลององค์ตามแต่ทรงประภาษราชการ
ทุกประเทศนิคมชนบทมาประนตน้อมสดับรับบรรหาร
ผู้นำเฝ้าทูลแถลงแจ้งการงารควรสถานประมูลทูลลออง
รับสั่งมอบพระยาศรีผู้มียศให้ปรากฎบังคับรับสนอง
ได้ว่ากล่าวไตรตรวจทุกหมวดกองแม้ผิดพลั้งจำจองตามอาญา
แม้โทษผิดต้องถอดออกจากที่ผู้ใดดีก็ต้องเพิ่มเติมยศถา
ควรตั้งแต่งเปนผู้ใหญ่ไว้บัญชาได้รักษาตามรอบขอบเขตแดน
ทั้งฝ่ายเหนือเผื่อทั่วนิคมเขตแม้นมีเหตุว่าความตามแบบแผน
แม้นพวกราษฎร์ร้องทุกข์ไม่ว่าแทนได้คับแค้นขุ่นข้องต้องอุทธรณ์
ฝ่ายเจ้าเมืองกรมการทั้งผู้ดาษพวกพิพาทตามคดีมีอักษร
ด้วยราษฎร์มาร้องทุกข์ที่โทษกรณ์ต้องมีตรากลับย้อนหาตัวมา
จะเปนเหตุราชกิจที่ผิดพลั้งตามรับสั่งทรงโปรดโทษโทษา
พวกราษฎร์ร้องขัดข้องต้องอาญาตามบัญชาว่าสิ้นตัดสินความ
จะเท็จจริงมีโทษโจทย์จำเลยไม่นิ่งเฉยเลยละชำระถาม
ผิดพลั้งสิ่งใดได้ทำตามไม่ให้เปนเสี้ยนหนามความแผ่นดิน
จำเลยโจทย์โทษผิดผู้ใดแพ้ก็สุดแท้เร่งรัดซึ่งตัดสิน
ไม่เหนี่ยวหน่วงเคืองเข็ญเปนมลทินตามกระบิลความเสร็จสำเร็จกัน
เพราะเช่นนี้คนกลัวทุกหมู่ราษฎร์(ตรงนี้ความขาด)...
......
...กางปีกเพลาเหมือนจะจรร่อนเวหา
ช่างแต่งทำชมเพลินเจริญตาสองข้างฝาเหลี่ยมยกกระจกเงา
หว่างชิดปิดบังตั้งเปนที่ระยะดีที่ทางสองข้างเสา
แลสอาดเพริศแพร้วดูแวววาวปิดทองพราวสอดศรีฉวีวรรณ
พิศไหนวิไลยที่ในเก๋งจะแลเลงเห็นจริงทุกสิ่งสรรพ์
มีโคมแขวนรายเรียงอยู่เคียงกันทุกช่องชั้นงามล้วนกระบวรจีน
ทั้งพื้นชานน่าอยู่ดูสอาดล้วนปูลาดหนาแน่นด้วยแผ่นหิน
มีแท่นเตียงตั้งหน้าไม่ราคินช่างงามสิ้นอุดมสมขุนนาง
เปนที่พักนั่งเล่นเปนผาสุกไม่มีทุกข์สารพัดสิ่งขัดขวาง
แต่ล้วนหม่อมรับใช้ในที่ทางกุศลอย่างพรักพร้อมหม่อมผู้ดี
จะแต่งตัวงามตาผ้านุ่งห่มดูสวยสมหลายอย่างต่างต่างศรี
พวกสาวใช้ไปมาล้วนนารีประจำที่นั่งยามอยู่ตามเคย
ทั้งขุนหมื่นทนายฝ่ายข้างหน้าหมอบสดับรับบัญชาไม่นิ่งเฉย
จะมีกิจธุระไม่ละเลยจะเรียกเวยใครวาก็มาทัน
ที่สมัคฝากตัวเข้ารับใช้หมอบคลานไปสาละวนคนขยัน
ไม่มีใครส่อเสียดรังเกียจกันก็ดูหมั่นถ้วนหน้าทั้งข้าไทย
พรั่งพร้อมโภคาวรายศก็ปรากฎเกรงพรั่นอยู่หวั่นไหว
มากราบเท้าเช้าเย็นทุกวันไปทั้งนอกในแน่นมาหน้าเก๋งทอง
สมณชีบามาบิณฑบาตมิได้ขาดไทยทานการสิ่งของ
เปนวัตถุสิ่งไรได้รับรองตามทำนองประสงค์ที่จงมา
อุสาหะได้ทำนำถวายไม่เบื่อหน่ายหมายมาดสาสนา
ได้ถือมั่นสันดานการศรัทธาด้วยเมตตาจิตต์หวังยังนิพพาน
ถึงผู้ดีขุนนางอย่างมียศก็ปรากฎมาสู่ยังสถาน
จะประสงค์จงเจตนาการไม่ทัดทานสิ่งไรให้ตามมี
จะเปนไม้ขอนสักฤๅหลักแพก็สุดแท้แต่กิจตามวิถี
ต้องประสงค์จงให้เปนไมตรีไพร่ผู้ดีไม่ว่าเลือกหน้าใคร
ทุกข์สุขไปมาสาพิภักดิ์ที่ชอบรักพึ่งพาอัชฌาไสย
จะเปนกิจราชการสถานใดสมเคราะห์ไปให้ระงับพอดับเย็น
ด้วยสมเด็จพระองค์ผู้ทรงศักดิ์ทรงโปรดนักตามกระแสคนแลเห็น
ได้นับถือกลัวลานเพราะการเปนจะเคืองเข็ญสิ่งไรต้องไปมา
ด้วยเดชะบาระมีเปนที่พึ่งเห็นเปนหนึ่งปกครองป้องรักษา
มียศศักดิ์บริบูรณ์พูลปัญญาชาวประชาจึงล่ำฦๅระบือดัง
พรักพร้อมโภคัยในสมบัติไม่ข้องขัดเคหฐานการปลูกฝัง
จะตบแต่งมากมูลพูลกำลังก็พร้อมพรั่งบุญญาปรีชาชาญ
จึงก่อสร้างเก๋งทองของสอาดดูประหลาทงามแสนเปนแก่นสาร
น่าชมชูอยู่ด้วยไม่ป่วยการแสนสำราญน่าอยู่สมผู้ดี
เรือนใหญ่โตยาวได้เก้าห้องริมเก๋งทองสูงสง่าเปนราศี
ทั้งงามจริงยิ่งสมอุดมมีข้างในที่เรือนใหญ่วิไลยงาม
บนดาดฟ้าทาพื้นสีนวลขาวดูแพรวพราวพิลึกน่านึกขาม
เหลี่ยมสลักรายเคียงกันเรียงตามดูแวววามกระบวรล้วนสุวรรณ
ช่องกระจกรูปหนูมือจีนเขียนช่างจำเนียนงามแม้นแสนขยัน
ดูเหมือนเปนเล่นตาน่าแจ่มจันเปนช่องชั้นหลายอย่างกระจ่างตา
จะแลไหนวิไลยสอาดเอี่ยมช่างงามเทียมเฉิดฉายลายเลขา
มีเตียงทองตั้งชิดที่นิทราที่นอกฝาม่านกันอยู่ชั้นกลาง
มีประตูม่านไขวิไลยนักลายสลักดูไปไม่ขัดขวาง
ช่างดูเหมาะงามดีในที่ทางมีเหลี่ยมหว่างลายทองมองเปนเงา
ที่พื้นลดฉากปิดงามมิดเมี้ยนในฉากเขียนเปนเมืองเรื่องอิเหนา
เมื่อประชวรครวญครางไม่สร่างเบาแต่โศกเศร้าถึงนุชบุษบา
แสนฉลาดวาดเขียนจำเนียนไว้หวังจะให้คนชมในเคหา
มีตู้ห้องรายเรียงเคียงกันมาลับแลตั้งบังตาหน้าประตู
ฝากั้นประจันห้องอยู่สองชั้นพวกหม่อมนั้นนอนเคียงเรียงเปนหมู่
แต่ล้วนสาวโสภาน่าเอนดูสถิตอยู่สถานสำราญกาย
พิเคราะห์ไหนให้เพลินเจริญจิตต์ช่างสมคิดอย่างมาดที่คาดหมาย
ช่างมีบุญนั้นหนอเหมือนหมอทายชนทั้งหลายชื่นชมภิรมย์ปอง
ด้วยตั้งจิตต์คิดมาสาพิภักดิ์โดยความรักสุดที่ไม่มีสอง
ที่มีบุตรรุ่นสาวคราวคนองยกประคองกราบไหว้ให้เจ้าคุณ
ด้วยจิตต์หวังตั้งมาเปนข้าท่านแม้นทำดีรางวัลนั้นไม่สูญ
คงเมตตาให้เติมที่เพิ่มพูลจงก่อกูลมั่งคั่งได้ตั้งตน
ถ้าแม้นใช้ได้ราชการคล่องทั้งเงินทองให้นักเปนพักผล
ทั้งบ่าวไพร่ใช้อยู่ทั้งผู้คนดูเหลือล้นพรั่งพร้อมทุกหม่อมนาง
ไม่มีใครเหนื่อยยากลำบากจิตต์ก็สมคิดใจปองไม่หมองหมาง
บำรุงกายให้สอาดสวาทปรางไม่ขัดขวางคงสมภิรมย์เชย
ที่หมั่นดีอุส่าห์หาความชอบย่อมประกอบรางวัลท่านไม่เฉย
เปนสิ่งของกลางปีตามที่เคยไม่ละเลยด้วยจิตต์คิดเมตตา
จะเปนการสิ่งใดในสถานไม่เกียจคร้านแม่นมั่นนั้นนักหนา
ก็เพิ่มให้ขึ้นมั่งทั้งเงินตราทั้งแพรผ้าสิ่งของที่ต้องใจ
ทั้งบุตรหลานที่อยู่สู่สนิทเมตตาจิตต์ถ้วนหน้าอัชฌาไสย
ไม่ลำเอียงเที่ยงธรรม์ทุกคนไปที่เติบใหญ่หาคู่สู่ประคอง
จึงแบ่งทรัพย์ตามที่ให้มีส่วนแม้นสมควรเห็นจริงให้สิ่งของ
เปนเงินตราสิบชั่งดังใจปองยกสนองมอบให้ดังใจจง
สารพัดจัดหาให้บุตรหลานที่ควรการชอบจิตต์คิดประสงค์
ให้มั่งมีทั่วกันอยู่มั่นคงได้สืบวงศ์พงศ์พันธุ์ทุกชั้นมา
ด้วยพระเดชล้ำดีเปนที่สุดปรานีบุตรการุญรักเปนนักหนา
จึงจัดส่วนแบ่งปันให้ทันตาการชราไม่ขาดประมาทกาย
ด้วยถือมั่นคำพระทรงบัญญัติเกิดเปนสัตว์ไม่เที่ยงเพียงจะหมาย
จงรีบรัดจัดอยู่ดูแยบคายให้บุตรชายบุตรีที่สมควร
จึงแบ่งให้ตามดีที่มียศศรีสมรสพร้อมพรั่งทั้งเรือกสวน
ทั้งถิ่นฐานอยู่สุขทุกกระบวรจัดถี่ถ้วนมอบให้ไว้ทุกคน
ด้วยพระเดชเหลือดีเปนที่ยิ่งให้ทุกสิ่งสารพัดไม่ขัดสน
ได้บำรุงไปทั่วทุกตัวคนพระคุณล้นเนกนันต์พรรณา
จะหาไหนได้เปรียบไม่เทียบเท่าตายแล้วเกิดเล่าที่จะหา
เห็นไม่เหมือนอย่างนี้มีบุญญาขอเปนข้าเบื้องบาททุกชาติไป
ด้วยประกอบชอบกิจน้ำจิตต์รักตามสมัคใจปองสนองไข
พึ่งพระเดชเดชาเปนข้าไทยด้วยมีใจตั้งมั่นในสันดาน
ด้วยพระคุณแผ่เผื่อเหลือที่สุดบรรดาบุตรมีสุขเกษมสานต์
บ่าวไพร่พรั่งพรูอยู่สำราญประกอบการพิพัฒน์สวัสดี
ด้วยเดชาปรากฎทุกประเทศเรืองเดชยศถาทุกราศี
เฟื่องฟุ้งกรุงเทพธานีชาวบุรีชมชูไม่รู้วาย
แต่สร้างสมทุกอย่างในทางมรรคประเสริฐนักล้ำเหลือเปนเชื้อสาย
การกุศลปรนนิบัติไม่เว้นวายชนทั้งหลายโมทนาถ้วนหน้ากัน
ฝ่ายปัญญาดีนักชั่งหลักแหลมคิดเติมแต้มเห็นจริงทุกสิ่งสรรพ์
ประกอบด้วยภินิหารการสำคัญสารพันเด็จขาดราชการ
จะคิดแต่งอักษรกลอนถวายฟังแยบคายฟูเฟื่องในเรื่องสาส์น
แสนเสนาะถ้อยคำที่ชำนาญทรงโปรดปรานให้ชื่อระบือดัง
ทั้งถิ่นฐานันดรก็ใหญ่กว้างสมทุกอย่างแต่งถูกที่ปลูกฝัง
แสนสอาดดูไปไม่รุงรังคับคั่งตึกร้านทั้งบ้านเรือน
จะก่อสร้างวางไว้วิไลยล้วนตามกระบวรงามดีไม่มีเหมือน
มีประตูหลายชั้นน่าฟั่นเฟือนแม้นใครเชือนเดิรงงมักหลงทาง
จะดูไหนให้เพลินเจริญจิตต์จะพินิจแลไปไม่ขัดขวาง
สมยศศักดิ์สมควรการบ้านขุนนางจะไว้วางสร้างสมน่าชมเชย
เมื่อเวลาวาระจะมีเหตุเกิดอาเภทโรคาหนาอกเอ๋ย
มายายีร่างกายไม่สะเบยไม่ควรเลยเวรกรรมชั่งทำมา
แต่เกิดโรคนั้นด้วยให้ป่วยเจ็บให้เมื่อยเหน็บเจ็บกายทั้งซ้ายขวา
ทุกข์โศกโรคไภยมาบีฑาโรคาก่อเกิดกำเริบกาย
เมื่อวาระนั้นไซ้ครรไลล่วงญาติทั้งปวงบ่าวไพร่น่าใจหาย
โศกศัลย์มัวขุ่นอยู่วุ่นวายแสนเสียดายพระคุณอยู่ปูนปอง
ทั้งภรรยานารีที่มียศโศกสลดทุกเหล่าให้เศร้าหมอง
ทั้งบุตรหลานวงศาน้ำตานองขุ่นข้องไปทั่วทุกตัวคน
ยังครวญหาว่าพระเดชนั้นเหลือล้ำเคยอุปถัมภ์มีสุขทุกแห่งหน
ได้เคืองเข็ญทุกข์ร้อนท่านผ่อนปรนที่ยากจนได้มาเปนข้าไทย
ต่างคนทุกข์อกวิตกนักคนที่รักเศร้าหมองนั่งร้องไห้
บ้างมีจิตต์คิดนิยมชมน้ำใจเคยได้พึ่งพาบารมี
บ้างบ่นบ้างว่าน่าเสียดายทั้งหญิงชายแซ่ดังทั้งกรุงศรี
ด้วยใจจิตต์คิดถึงท่านปรานีท่านผู้ดีที่เมตานั่งปรารมภ์
ฝ่ายหม่อมหม่อมสาวนางต่างวิตกบ้างตีอกเต้นหรับอยู่ทับถม
บ้างโศกศัลย์รัญจวนครวญระบมเฝ้าเกรียมกรมร่ำพลางทางอาวรณ์
ที่หม่อมรักสุจริตคิดเศร้าสร้อยครวญละห้อยแทบวอดทอดถอน
บ้างว่าสูญลับไปจะไกลจรจะทุกข์ร้อนผู้เดียวเปลี่ยวเอกา
ที่รุ่นสาวงามดีทำวิตกแกล้งตีอกวิโยคทำโศกหา
ที่จริงจิตต์ทุจริตทำมารยาแกล้งบ่นว่าพูดอึงจะพึ่งใคร
ทำทุกข์ทุกข์ร้อนร้อนไปตามเพื่อนแกล้งทำเชือนร่ำหาน้ำตาไหล
ที่เพื่อนสาวสมัครักกรอมใจก็ปราไสปฤกษาหาคู่ครอง
บ้างว่าบุตรชายบุตรีไม่มีมั่งยี่สิบชั่งได้จริงทั้งสิ่งของ
ได้เปนทุนหาคู่อยู่รับรองบ้างเศร้าหมองถึงทรัพย์กลับรำคาญ
บ้างทุกข์โศกขัดข้องใจไม่ได้มั่งร้องไห้คลั่งครวญมากทำปากหวาน
ที่ทุกข์จริงเสือกสนอลมานประกอบการตั้งมั่นกตัญญู
ที่มีใจบริสุทธิจริตรักสลดนักร่ำไห้ไม่อดสู
เสียงเซงแซ่คับคั่งอยู่พรั่งพรูบ้างไม่รู้วิ่งมาตกตลึง
ไพร่ผู้ดีพงศ์พันธุ์ตามฉันญาติ์อยู่เกลื่อนกลาดตกประหม่าหูตาขึง
บ้างร้องไห้แซ่เสียงสำเนียงอึงนั่งรำพึงถึงท่านนั้นทุกคน
ฝ่ายขุนนางผู้ดีมียศศักดิ์มาพร้อมพรักแน่นอยู่ดูสับสน
ทั้งเจ้านายไปมาสาละวนทั้งเครื่องต้นโกษฐ์ทองของประทาน
พวกสนมก้มคลานยกโกษฐ์ตั้งพวกแตรสังข์กลองโยนประโคมขาน
เสียงโศกีไปมาน่ารำคาญแสนสงสารพระคุณพูลทวี
บ้างโศกศัลย์รันทดสลดจิตต์สุดคิดสุดวิโยคยิ่งโศกศรี
บ้างครวญคร่ำร่ำว่าด้วยพาทีโอครั้งนี้มีกรรมจำอาดูร
จะผินหน้าพึ่งใครที่ไหนเล่าไม่เหมือนเก่านับปีมีแต่สูญ
จะหาใหม่ไหนมาใจการุญไม่เหมือนอย่างเจ้าคุณล่วงครรไล
ด้วยจิตต์ท่านกรุณาสารพัดเมตตาสัตว์ปรานีเปนนิไสย
ไมอาฆาฏจองเวรท่านผู้ใดด้วยน้ำใจตั้งมั่นไม่ฉันทา
จิตต์ตั้งมั่นหมายฝ่ายกุศลเปนกังวลไม่แหนงแสวงหา
ตั้งแต่นี้มีแต่โหยจะโรยราจะตั้งหน้านับปีไปทีเดียว
เมื่อใดเล่าจะได้มาพบปะจะเลยละเปนแน่ไม่แลเหลียว
เปนกรรมเราทุกสิ่งจริงจริงเจียวจะอยู่เปลี่ยวเศร้าใจไม่วายวัน
ต่างคนวิบัติจะพลัดพรากจะวิบากจากไปโดยผายผัน
ต่างคนต่างวิบัติจะพลัดกันจะโศกศัลย์เสื่อมสูญอาดูรดาย
แสนสงสารบ้านช่องจะต้องร้างใครจะสร้างเพิ่มเจือเห็นเหลือหลาย
แต่ชำรุดซุดหักอยู่มากมายไม่มีนายแต่งตกจะปกครอง
จะวิบัติหักจมลงถมดินจะสูญสิ้นหมดงามตามเจ้าของ
ต่างคนตั้งจิตต์จะคิดจองคอยแต่ปองถิ่นฐานเปนบ้านตน
แต่มีข่าวเล่าฦๅระบือดังจะเปนวังมากมายมาหลายหน
จะวิตกวุ่นไปได้ร้อนรนเปนเหตุผลครั้งนี้มิสะเบย
แต่เศร้าหมองรำพึงถึงสถานจะพลัดบ้านวิตกนะอกเอ๋ย
จะกำจัดพลัดเรือนที่เพื่อนเคยจะละเลยจากกันนั้นจากไกล
บ้างคิดถึงพระเดชที่มีพระคุณท่านสิ้นบุญไม่มีที่อาไศรย
เกิดวิบัติไปมาทั้งข้าไทยบ้างโจทย์ไปตามหมู่อยู่กระทรวง
บ้างสมัคตามที่ไปตีกลองที่ไปร้องกล่าวโทษโจษไพร่หลวง
ให้ขุ่นมัวทั่วกันอยู่ทั้งปวงที่เปนห่วงภรรยาต้องลาจร
ต่างคนปรึกษาน่าทุเรศเกิดอาเภทเหตุไปให้สังหรณ์
บ้างเสียดายเคหาให้อาวรณ์บ้างทุกข์ร้อนถึงคู่เคยอยู่กิน
บรรดาหม่อมสาวนางต่างวิบัติจากกำจัดพลัดพรายไม่บ่ายผิน
ที่ห่วงบุตรอยู่มาเปนอาจิณที่ขาดสิ้นห่วงใยจากไกลกัน
ที่รุ่นสาวเปนหม่อมงามพร้อมพริ้งหาคู่วิ่งสู่สมภิรมย์ขวัญ
อยู่เปรมปรีดิ์มีสุขทุกนิรันดร์ที่หมายมั่นอารมณ์งามสมใจ
ที่แค้นขัดคิดถึงกายแต่ภายหลังจะยับยั้งไม่อาจจะหวาดไหว
ต้องสู้ตรอมเตรียมตรมอารมณ์ในจะอยู่ไปฤๅก็ขัดวิบัติเปน
จะบ่ายพักตรหักจิตต์คิดถึงทรัพย์ก็ย่อยยับคับแค้นยิ่งแสนเข็ญ
พึ่งผัวใหม่ไปเล่าทั้งเช้าเย็นก็แลเห็นเหลือขัดกลัดอุรา
แม้นจะบอกออกปากก็ยากยิ่งจะทำนิ่งสู้งดอดโทษา
ก็เคืองเข็ญเห็นความไม่งามตาคิดขึ้นมาเล่าก็ช้ำระกำกาย
หักขืนจิตต์เด็ดขาดไปจากคู่จะอดสูกับเพื่อนเรือนทั้งหลาย
ทั้งคิดทั้งแค้นแสนระคายต้องฟูมฟายน้ำเนตรสังเวชตน
ที่กลับจิตต์คิดเล่าถึงเจ้าคุณเพราะสิ้นบุญร่อนเร่ระเหระหน
ให้คับแค้นลำบากได้ยากจนต้องสู้ทนเวราตามมาทัน
ที่ตั้งจิตต์รำพึงถึงพระเดชเคยปกเกศมีสุขทุกสิ่งสรรพ์
ได้บำรุงปรุงจิตต์คิดผูกพันพระคุณนั้นแผ่เผื่อเหลือประมาณ
จะสูญดับลับหายไปภายหน้าขอเปนข้าร่วมสุขทุกสถาน
อย่าได้มีเวรานั้นมาพาลให้เหมือนการตั้งไว้ดังใจปอง
ด้วยพระคุณนั้นดีไม่มีเปรียบจะหาเทียบสุดที่ไม่มีสอง
ขอกุศลส่งให้ได้ประคองตามสนองผลทานบันดาลดล
ให้ท่านได้สำเร็จเสร็จดังกิจเมตตาจิตต์นำชูโดยกุศล
ได้ล่วงลับดับไปในเมืองบนกำจัดพ้นเวรจองอย่าปองมี
ให้ท่านได้มรรคผลเปนต้นเหตุจงเรืองเดชเมืองฟ้าทุกราศี
ให้ได้ดาวดึงสาเปนธานีสถิตที่เคหะฐานวิมานแมน
พร้อมนางสาวสวรรค์กัลยามาแน่นหนาคั่งคับอยู่นับแสน
ผลทานปรากฎตามทดแทนที่เคืองแค้นขุ่นข้องอย่าต้องพาล
ให้สมคำอำนวยด้วยกุศลโดยแผ่ผลให้ถึงซึ่งสถาน
จะสถิตแห่งใดให้บันดาลเหมือนอย่างการตั้งจิตต์อุทิศไป
เดชะบุญทั้งหลายแต่ภายหลังมาพร้อมพรั่งนำทางสว่างไสว
สถิตอยู่สวรรค์ที่ชั้นใดบุญไซร้ให้งามอยู่ตามเดิม
ผลทานสร้างไว้ในมนุษย์เปนที่สุดบารมีที่เฉลิม
เปนยอดศีลรักษามาแต่เดิมให้จุนเจิมมากมาอย่ารู้วาย
ได้ก่อสร้างวัดวานั้นปรากฎอนาคตเปนวิมานการทั้งหลาย
จงสำเร็จเสร็จสมบรรยายสำราญกายด้วยทิพโอชา
ได้สร้างไว้พระไตรปิฎกจบพอถ้วนครบพระธรรมคำคาถา
จะได้ไปบำรุงปรุงปัญญาไปเบื้องหน้าจะได้แจ้งแสดงธรรม
จะนับชาติ์ต่อไปได้ตั้งจิตต์จะตามติดตนอยู่คู่อุปถัมภ์
จะได้ตรัสรู้เปนครูจำได้แนะนำสัตว์ไปให้รู้ทาง
ที่สร้างสมไว้ไปทุกชาติ์ได้เปนปราชญ์พูดเพราะโดยเสาะสาง
ได้สำแดงพระธรรมอยู่ท่ามกลางได้สว่างใจสัตว์วัจนัง
จะได้รู้บาปบุญซึ่งคุณโทษเมตตาโปรดพ้นอบายต่อภายหลัง
ให้พ้นแดนกันดารการรุงรังด้วยจิตต์ตั้งตรงไปในเมืองบน
น้ำจิตต์ท่านนั้นมาดพิฆาฏหมายโดยขวนขวายเสาะสางทางกุศล
เมื่อยังเปนมนุษย์บุถุชนเปนกังวลโน้มจิตต์คิดศรัทธา
ด้วยเดชะอานิสงส์ที่ตรงนี้เพิ่มทวีส่งไปได้รักษา
ให้ท่านสมอย่างหวังดังสัจจาทั้งบุญญาแต่เดิมส่งเติมไป
สมที่นึกตรึกจิตต์คิดประสงค์ได้เปนองค์ทรงนามตามวิไสย
จงสำเร็จมรรคผลดลฤไทยให้ท่านได้สถานวิมานลอย
อิ่มทิพสวรรค์ชั้นดุสิตเนรมิตนองเนืองเครื่องใช้สอย
บริวารแห่ห้อมเฝ้าล้อมคอยทั้งใหญ่น้อยนารีมีครบครัน
เครื่องประดับวิมานอันรุ่งโรจน์มณีโชติมุกดามหาสวรรค์
ให้สว่างวาวแววดูแพรวพรันทุกช่องชั้นกามาดุษฎี
ขอให้ได้ดังพรวอนอุทิศโดยตั้งจิตต์เจตนาทุกราศี
เหมือนอย่างคำสัจจาโดยวาจีสมดังที่อธิษฐานนิพพานเอย ฯ

แชร์ชวนกันอ่าน

แจ้งคำสะกดผิดและข้อผิดพลาด หรือคำแนะนำต่างๆ ได้ที่นี่ค่ะ